Raven - All Hell's Breaking Loose (2023)
mijn stem
6 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock / Metal
Label: Silver Lining
-
Medieval (4:24)
-
Surf the Tsunami (3:27)
-
Turn of the Screw (3:21)
-
All Hell's Breaking Loose (3:48)
-
The Far Side (4:13)
-
Desperate Measures (3:13)
-
Victory's Call (3:15)
-
Edge of a Nightmare (3:15)
-
Invasion (4:52)
-
Go for the Gold (3:32)
0
geplaatst: 14 juli 2023, 23:57 uur
Ik kan geen mooie recensies schrijven, daar zijn andere mensen beter in. Dus: Beste Metal gekkies, iemand moet hier toch iets leuk over kunnen tikken?
Mij lukt dit niet, ik zit vast in de gordels, anders vlieg ik de stoel uit bij deze 280km per uur plaat.
Mij lukt dit niet, ik zit vast in de gordels, anders vlieg ik de stoel uit bij deze 280km per uur plaat.
3
geplaatst: 15 juli 2023, 07:37 uur
Onlangs had ik een medicijnkuurtje en als mogelijke bijwerking werd ik gewaarschuwd voor een 'gehaast gevoel'. Hahaha, nu weet ik eindelijk wat het Engelse Raven al sinds hun debuut in 1981 slikt! Een kleurige hoes en onverminderd veel energie, dat is de conclusie na tweemaal draaien via streaming: All Hell's Breaking Loose is hun vijftiende album en het knalt weer als vanouds. Anders dan in de begindagen is de productie lekker vet.
Zoals de meeste bands uit de New wave of British heavy metal had de groep een superenergieke start, waarbij Raven kan worden gezien als dé band die de deur naar speed- en thrashmetal forceerde. Daarna volgden jaren waarin tevergeefs werd geprobeerd het Amerikaanse succes van Def Leppard na te volgen met een gladdere sound, gevolgd door een periode waarin deze metal hopeloos uit de mode was en grunge heerste in Scheurendegitarenland.
Maar zie daar, de aanhouder wint en Raven doet nu al vele, vele jaren waar het goed in is: keihard en snel spelen. Geen ballades, zelfs geen midtempo metal, nee... Snel-sneller-snelst. Ongelooflijk voor een groep die al sinds 1974 bijeen is.
Sinds 2017 is Mark Heller drummer bij de groep, die als eigentijdse troef blastbeats neerzet, waarbij de muziek trouw blijft aan de metalstijl van begin jaren '80. Hij stopt nóg meer energie in de muziek, waardoor de gebroeders Mark (gitaar) en John Gallagher (bas, zang) nog meer achter de vodden worden gezeten dan het geval was. En dat is dus eigenlijk helemaal niet nodig met dat tot dusver geheime medicijn.
Favorieten op dit album: The Far Side met heerlijk gitaarspel een vét hakkende riff en een gitaarsolo zoals John die zo extreem goed kan, een mengeling van snel en melodieus; Desperate Measures kent beukende blastbeats en korte maar ingewikkelde breaks, een showcase voor de jongste van de twee Marks; en Victory's Call is fraai met een lekkere zangmelodie, waar de oudste Mark zijn kenmerkende, bijtende zangstijl kan laten excelleren en John weer eens een heerlijke solo neerzet.
Harde muziek op hoge snelheid, muzikanten met enorm veel vakmanschap, een eigen stijl. Er lopen nogal wat jonge fans van Iron Maiden rond. Mochten ze dit niet kennen: probeer het eens! Onvervalste metal, melodieus, puur en rauw. Ik wed dat als het medicijn naar Raven kon luisteren, het zelf een gehaast gevoel zou krijgen...
Zoals de meeste bands uit de New wave of British heavy metal had de groep een superenergieke start, waarbij Raven kan worden gezien als dé band die de deur naar speed- en thrashmetal forceerde. Daarna volgden jaren waarin tevergeefs werd geprobeerd het Amerikaanse succes van Def Leppard na te volgen met een gladdere sound, gevolgd door een periode waarin deze metal hopeloos uit de mode was en grunge heerste in Scheurendegitarenland.
Maar zie daar, de aanhouder wint en Raven doet nu al vele, vele jaren waar het goed in is: keihard en snel spelen. Geen ballades, zelfs geen midtempo metal, nee... Snel-sneller-snelst. Ongelooflijk voor een groep die al sinds 1974 bijeen is.
Sinds 2017 is Mark Heller drummer bij de groep, die als eigentijdse troef blastbeats neerzet, waarbij de muziek trouw blijft aan de metalstijl van begin jaren '80. Hij stopt nóg meer energie in de muziek, waardoor de gebroeders Mark (gitaar) en John Gallagher (bas, zang) nog meer achter de vodden worden gezeten dan het geval was. En dat is dus eigenlijk helemaal niet nodig met dat tot dusver geheime medicijn.
Favorieten op dit album: The Far Side met heerlijk gitaarspel een vét hakkende riff en een gitaarsolo zoals John die zo extreem goed kan, een mengeling van snel en melodieus; Desperate Measures kent beukende blastbeats en korte maar ingewikkelde breaks, een showcase voor de jongste van de twee Marks; en Victory's Call is fraai met een lekkere zangmelodie, waar de oudste Mark zijn kenmerkende, bijtende zangstijl kan laten excelleren en John weer eens een heerlijke solo neerzet.
Harde muziek op hoge snelheid, muzikanten met enorm veel vakmanschap, een eigen stijl. Er lopen nogal wat jonge fans van Iron Maiden rond. Mochten ze dit niet kennen: probeer het eens! Onvervalste metal, melodieus, puur en rauw. Ik wed dat als het medicijn naar Raven kon luisteren, het zelf een gehaast gevoel zou krijgen...
1
geplaatst: 23 juli 2023, 22:18 uur
RonaldjK schreef:
Onlangs had ik een medicijnkuurtje en als mogelijke bijwerking werd ik gewaarschuwd voor een 'gehaast gevoel'. Hahaha, nu weet ik eindelijk wat het Engelse Raven al sinds hun debuut in 1981 slikt! Een kleurige hoes en onverminderd veel energie, dat is de conclusie na tweemaal draaien via streaming: All Hell's Breaking Loose is hun vijftiende album en het knalt weer als vanouds. Anders dan in de begindagen is de productie lekker vet.
Zoals de meeste bands uit de New wave of British heavy metal had de groep een superenergieke start, waarbij Raven kan worden gezien als dé band die de deur naar speed- en thrashmetal forceerde. Daarna volgden jaren waarin tevergeefs werd geprobeerd het Amerikaanse succes van Def Leppard na te volgen met een gladdere sound, gevolgd door een periode waarin deze metal hopeloos uit de mode was en grunge heerste in Scheurendegitarenland.
Maar zie daar, de aanhouder wint en Raven doet nu al vele, vele jaren waar het goed in is: keihard en snel spelen. Geen ballades, zelfs geen midtempo metal, nee... Snel-sneller-snelst. Ongelooflijk voor een groep die al sinds 1974 bijeen is.
Sinds 2017 is Mark Heller drummer bij de groep, die als eigentijdse troef blastbeats neerzet, waarbij de muziek trouw blijft aan de metalstijl van begin jaren '80. Hij stopt nóg meer energie in de muziek, waardoor de gebroeders Mark (gitaar) en John Gallagher (bas, zang) nog meer achter de vodden worden gezeten dan het geval was. En dat is dus eigenlijk helemaal niet nodig met dat tot dusver geheime medicijn.
Favorieten op dit album: The Far Side met heerlijk gitaarspel een vét hakkende riff en een gitaarsolo zoals John die zo extreem goed kan, een mengeling van snel en melodieus; Desperate Measures kent beukende blastbeats en korte maar ingewikkelde breaks, een showcase voor de jongste van de twee Marks; en Victory's Call is fraai met een lekkere zangmelodie, waar de oudste Mark zijn kenmerkende, bijtende zangstijl kan laten excelleren en John weer eens een heerlijke solo neerzet.
Harde muziek op hoge snelheid, muzikanten met enorm veel vakmanschap, een eigen stijl. Er lopen nogal wat jonge fans van Iron Maiden rond. Mochten ze dit niet kennen: probeer het eens! Onvervalste metal, melodieus, puur en rauw. Ik wed dat als het medicijn naar Raven kon luisteren, het zelf een gehaast gevoel zou krijgen...
Dank U!Onlangs had ik een medicijnkuurtje en als mogelijke bijwerking werd ik gewaarschuwd voor een 'gehaast gevoel'. Hahaha, nu weet ik eindelijk wat het Engelse Raven al sinds hun debuut in 1981 slikt! Een kleurige hoes en onverminderd veel energie, dat is de conclusie na tweemaal draaien via streaming: All Hell's Breaking Loose is hun vijftiende album en het knalt weer als vanouds. Anders dan in de begindagen is de productie lekker vet.
Zoals de meeste bands uit de New wave of British heavy metal had de groep een superenergieke start, waarbij Raven kan worden gezien als dé band die de deur naar speed- en thrashmetal forceerde. Daarna volgden jaren waarin tevergeefs werd geprobeerd het Amerikaanse succes van Def Leppard na te volgen met een gladdere sound, gevolgd door een periode waarin deze metal hopeloos uit de mode was en grunge heerste in Scheurendegitarenland.
Maar zie daar, de aanhouder wint en Raven doet nu al vele, vele jaren waar het goed in is: keihard en snel spelen. Geen ballades, zelfs geen midtempo metal, nee... Snel-sneller-snelst. Ongelooflijk voor een groep die al sinds 1974 bijeen is.
Sinds 2017 is Mark Heller drummer bij de groep, die als eigentijdse troef blastbeats neerzet, waarbij de muziek trouw blijft aan de metalstijl van begin jaren '80. Hij stopt nóg meer energie in de muziek, waardoor de gebroeders Mark (gitaar) en John Gallagher (bas, zang) nog meer achter de vodden worden gezeten dan het geval was. En dat is dus eigenlijk helemaal niet nodig met dat tot dusver geheime medicijn.
Favorieten op dit album: The Far Side met heerlijk gitaarspel een vét hakkende riff en een gitaarsolo zoals John die zo extreem goed kan, een mengeling van snel en melodieus; Desperate Measures kent beukende blastbeats en korte maar ingewikkelde breaks, een showcase voor de jongste van de twee Marks; en Victory's Call is fraai met een lekkere zangmelodie, waar de oudste Mark zijn kenmerkende, bijtende zangstijl kan laten excelleren en John weer eens een heerlijke solo neerzet.
Harde muziek op hoge snelheid, muzikanten met enorm veel vakmanschap, een eigen stijl. Er lopen nogal wat jonge fans van Iron Maiden rond. Mochten ze dit niet kennen: probeer het eens! Onvervalste metal, melodieus, puur en rauw. Ik wed dat als het medicijn naar Raven kon luisteren, het zelf een gehaast gevoel zou krijgen...
2
Sir Spamalot (crew)
geplaatst: 20 september 2023, 17:13 uur
Eén van mijn meest gekoesterde groepen én volgend jaar al vijftig jaar bezig. Ik blijf erbij: het zijn als het ware doorwinterde jazz musici die lang geleden per ongeluk in de wereld van Hard Rock, Heavy Metal, Speed Metal, Thrash Metal zijn beland en die nooit meer achterom hebben gekeken. Natuurlijk is er daar die heel andere, zwakke periode, maar de laatste jaren is het weer vol gas vooruit.
De term "onderschat" is zo vaak een lege term, maar die term geldt zeker voor gitarist Mark Gallagher. Hij is een geweldenaar op het instrument. Raven heeft geweldige albums uitgebracht (heel lang geleden) en is vaak te hoekig voor de modale luisteraar. Er lijkt maar geen sleet op hun kunnen te komen, luister maar eens naar die torenhoge uithalen van broer John Gallagher.
Review / mening? Wat collega RonaldjK zegt!
De term "onderschat" is zo vaak een lege term, maar die term geldt zeker voor gitarist Mark Gallagher. Hij is een geweldenaar op het instrument. Raven heeft geweldige albums uitgebracht (heel lang geleden) en is vaak te hoekig voor de modale luisteraar. Er lijkt maar geen sleet op hun kunnen te komen, luister maar eens naar die torenhoge uithalen van broer John Gallagher.
Review / mening? Wat collega RonaldjK zegt!
* denotes required fields.
* denotes required fields.