Marco Busato - Night of My Times (2022)

Geëmigreerd en een nieuwe carrière begonnen in Brazilië?

Track 4 gaat zelfs expliciet over zijn problemen in Nederland.

Tja, met zo'n naam zou je bijna gaan denken dat-ie het erom doet. En het roept ook de vraag op of de man in kwestie beseft dat er in het kikkerlandje Nederland flauwe grappen over hem gemaakt (gaan) worden. Uit nieuwsgierigheid heb ik me er toch maar eens in verdiept. Het lijkt erop dat deze tegenwoordig in Londen wonende Braziliaan echt zo heet en dat Marco een verleden heeft in de powerpopband More Kicks. Dit is zijn eerste solo-worp.

Toch maar eens gaan luisteren, en verdraaid: op het eerste gehoor vind ik het hartstikke leuke muziek. Minder powerpop, maar des te meer invloeden uit surfmuziek, sixties psychedelica, seventies pop en subtiel uitwaaierende gitaarklanken. En uiteraard verloochent hij zijn achtergrond niet en wordt dit alles overgoten met een zonnig tropisch sausje en een altijd aanwezige lichte swing.

Dat klinkt in werkelijkheid net zo smakelijk en licht verteerbaar als het op papier oogt: een vrij unieke mengelmoes, die - voor mij althans - in de verte referenties heeft met een Willy DeVille op zijn zonnige momenten, en het 'tropische' album van Kirsty MacColl, Tropical Brainstorm.

Maar de muziek heeft genoeg eigenheid. Eigenlijk klinkt elk nummer een beetje anders; ik hoor pure pop, maar ook bossanova en latin. Vrolijke retro-melancholie, die ook nog eens goed geproduceerd is. Ik heb het hele album nog niet beluisterd en wacht dus nog even met een cijferbeoordeling. Maar mijn interesse is gewekt. Waar een naam al niet goed voor kan zijn...