Olivia Dean - Messy (2023)

De befaamde BRIT-school voor uitvoerende en creatieve kunsten in het Verenigd Koninkrijk heeft al vele bekende namen afgeleverd, waaronder die van Adele en Amy Winehouse. Enkele jaren geleden studeerde Olivia Dean af aan dit opleidingsinstituut en na enkele ep’s ziet nu haar debuutalbum Messy het daglicht. Messy is een plaat van hoge kwaliteit en belevingswaarde en het lijkt dus een kwestie van tijd eerdat de naam Olivia Dean in één adem genoemd gaat worden met die van Adele, Winehouse en andere muzikale grootheden.

Dergelijke uitspraken zijn gevaarlijk, maar niet in het geval van Olivia Dean. Dat bewees ze al met breeduit geprezen singles als The Hardest Part en Dive die beiden ook op Messy te beluisteren zijn. The Hardest Part gaat over de tegenstrijdige gevoelens die gepaard gaan met persoonlijke groei, waardoor we soms een partner of vriend(in) ontgroeien. De zang van Dean is intrigerend warm, ontspannen en doordrenkt met soul van het niveau Erykah Badu en Lauren Hill. De slimme productie bestaat uit nauwelijks meer dan een jazzy-drum en een basgitaar, waardoor de stem van Dean in uitermate aangenaam daglicht wordt gezet. Dive is een lied waarin de protagonist, ondanks alle onzekerheden, de sprong in het diepe waagt en nog dieper wil leren zwemmen om zich dichterbij de persoon te voelen waarmee ze een relatie heeft. Dean laat horen dat de jaren aan de BRIT-school, waarin ze vooral gewerkt heeft aan het schrijven van goede songteksten, niet voor niets zijn geweest. Het mag dan misschien wat jeugdig en naïef klinken, maar haar gave om een verhaal te vertellen en dragen onderscheidt zich wel degelijk van haar stijl- en leeftijdgenoten als Celeste, Katie Melua en Corinne Bailey Rae.

Naast deze twee singles staan er op het twaalf tracks tellende Messy, nog drie nummers die al eerder als single zijn uitgebracht. Met één daarvan – UFO – opent het album. Een klein liefdesliedje waarin Dean de zeggingskracht van beeldspraak tot volle wasdom laat komen: ‘And I need somewhere to land/ I might as well fall into your earthly hands/ So let me know, UFO.’ Door een vocoder (een stemvervormer die zorgt voor een synthesizerklank) te gebruiken klinkt Olivia Dean metallisch buitenaards, zonder dat haar losse, zelfverzekerde, ontspannen zang daaronder lijdt. Wederom een heel goed doordachte productie van een ongekend hoog niveau.

No Man ademt de rokerige nostalgie van een jazzlounge uit de jaren zestig en zou niet misstaan in jazzfilms als The Cotton Club en La La Land. Ongetwijfeld zal dit lied te horen zijn op het North Sea Jazz Festival waar Olivia Dean zaterdag 8 juli haar opwachting maakt. Messy, zowel de track als de albumtitel, gaan over het leren accepteren van imperfecties en het ontdekken van de schoonheid die erin schuil gaat. Zo zijn bijvoorbeeld verspreid over het album allerlei achtergrondgeluiden te horen en is voor de hoes doelbewust gekozen voor een bewogen foto. ‘Ik weet soms niet wie ik ben, ik ben een beetje een puinhoop. Daarom is ‘Messy’ precies de perfecte titel met de perfecte afbeelding, want het zegt in één woord en met één beeld waar het over gaat’, aldus Dean in gesprek met NME.

Messy wordt afgesloten met een ode aan Carmen; de oma van Dean. Zij verhuisde in de jaren veertig van Brits-Guyana naar het Verenigd Koninkrijk. Dit wordt ook wel de Windrush-generatie genoemd, vernoemd naar het schip Empire Windrush waarmee de oversteek gemaakt werd. ‘You transplanted a family tree/ And a part of it grew into me.’ Deze achtergrond verklaart de diversiteit aan stijlen die te vinden zijn op Messy. Van soul en jazz naar bossa nova, calypso/soca en popmuziek. En alles met hetzelfde, verbindende en ogenschijnlijk moeiteloze gemak waarmee Dean zingt.

Messy is een debuutalbum van hoge kwaliteit. Qua genre, stijl, tekstbehandeling en thematiek is het misschien niet bijster origineel. Maar het is niet vaak tegelijkertijd, door een en dezelfde persoon, op een debuutalbum, op geheel eigen wijze, met deze overtuiging tot stand gebracht. De laid-back manier van zingen, het zelfbewuste en charismatische timbre van Deans stem is bijkans betoverend mooi. De manier waarop ze op Messy dichtbij zichzelf gebleven is zonder te vervallen in het zoveelste “therapie-album” van 2023 roept grote bewondering en waardering op. Eindelijk een album dat invoelbare, universele problemen niet uit de weg gaat, maar zeker niet vergeet dat het af en toe ook gewoon leuk mag zijn in het leven. Heel goed dat Olivia Dean ons daar met haar unieke en authentieke kwaliteiten op wijst.

Olivia Dean - Messy - nieuweplaat.nl

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Olivia Dean - Messy - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Olivia Dean - Messy
Olivia Dean laat op haar debuutalbum Messy horen dat ze beschikt over het muzikale en vocale talent dat nodig is om uit te groeien tot de betere soulzangeressen die het Verenigd Koninkrijk rijk is
Direct bij eerste beluistering van Messy van de Britse Olivia Dean hoor je dat ze een uitstekende zangeres is. Ze beschikt over een stem vol soul, maar in tegenstelling tot veel van haar collega’s overschreeuwt ze zich geen moment en blijft ze met veel precisie en gevoel zingen. Zeker wanneer Olivia Dean kiest voor ingetogen en wat jazzy klanken is Messy een album van een hoog niveau, maar ook de wat meer uptempo en pop georiënteerd songs op het album maken een goede indruk. Messy is in vocaal opzicht een prima album, maar ook in muzikaal en productioneel opzicht steekt het debuutalbum van Olivia Dean flink boven het maaiveld uit. Messy is een heerlijk zomerplaatje, maar ook veel meer dan dat.

De Engelse BRIT School is de afgelopen decennia een zeer succesvolle kraamkamer voor muzikaal talent gebleken. De lijst met alumni van de inmiddels roemruchte school bevat de namen van onder andere Adele, Amy Winehouse, Kae Tempest, Katie Melua en onze eigen Tessa Rose Jackson (Someone) en dat is slechts het topje van de ijsberg. Ook Olivia Dean, die deze week debuteert met het album Messy, zat op de BRIT School en kan wel eens het volgende grote talent zijn dat de school heeft voortgebracht.

De Britse muzikante beschikt om te beginnen over een geweldige stem. Het is een stem die af en toe wel wat aan die van Adele doet denken, maar ik hoor veel meer soul in de stem van Olivia Dean. De jonge Britse zangeres kan bovendien veel beter doseren en zingt vooral ingetogen, wat bijzonder aangenaam klinkt en mij een stuk beter bevalt dan de vaak wat schreeuwerige zang van Adele en veel van de andere jonge soulzangeressen van het moment.

In vocaal opzicht stijgt Olivia Dean met Messy ruimschoots boven de middelmaat uit, maar ook in muzikaal opzicht heeft ze een interessant album gemaakt. Messy is wel een album dat wat hinkt op twee gedachten. Het is een album dat aan de ene kant voortborduurt op de toegankelijke en succesvolle Britse albums van de afgelopen jaren met vooral invloeden uit de neo-soul, R&B en pop, maar aan de andere kant kiest Olivia Dean ook in flink wat tracks voor meer ingetogen en jazzy klanken en zoekt ze incidenteel voorzichtig het experiment.

Ik hoor op Messy raakvlakken met de muziek van onder andere Corinne Bailey Rae, Lianne La Havas, Celeste en iets mindere mate Jessie Ware en Arlo Parks, die de afgelopen jaren stuk voor stuk prima albums afleverden. Ook Messy van Olivia Dean is een prima album. De toegankelijke en aanstekelijke songs met een flinke dosis pop klinken aangenaam, maar ook smaakvol en fantasierijk.

Olivia Dean is echter nog een flink stuk beter wanneer ze wat afstand neemt van de hitgevoelige pop. Luister bijvoorbeeld maar eens naar het ingetogen Everybody’s Crazy waarin de instrumentatie vooral bestaat uit piano en de zang van de Britse muzikante diepe indruk maakt. Ook de net wat jazzier of elektronischer ingekleurde songs op het album laten het enorme talent van Olivia Dean horen.

Het is misschien jammer dat Olivia Dean geen album vol uiterst ingetogen songs heeft gemaakt, maar aan de andere kant vind ik de veelzijdigheid en dynamiek ook een van de sterke punten van Messy. Olivia Dean heeft verder het geluk dat ze heeft kunnen werken met producer Matt Hales, die in het verleden zelf muziek maakte als Aqualung en als producer onder andere werkte met Lianne La Havas. Matt Hales heeft Messy voorzien van een smaakvol geluid dat nergens doorschiet richting overdaad en altijd in dienst staat van de stem van Olivia Dean.

Messy zal het goed doen op zwoele zomeravond feestjes, maar is ook zeker een album dat het verdient om met veel aandacht beluisterd te worden. Net als de Britse krant The Guardian, die uitstekend schrijft over popmuziek, denk ik dat Olivia Dean nog veel beter kan dan ze laat horen op haar debuutalbum, maar in tegenstelling tot The Guardian vind ik dat Messy een veel hoger rapportcijfer verdient dan het magere zesje van de Britse kwaliteitskrant. Olivia Dean zorgt met haar stem immers meerdere keren voor kippenvel en levert een ruime handvol prachtsongs af op dit debuut dat bol staat van de belofte. Erwin Zijleman

Fijne muziek hoor. Soms een beetje jazz/soul. Heel relaxt. Live ook mooi.

Nieuwe album aangekondigd voor 26 september, The Art of Loving.