Ritual Howls - Virtue Falters (2023)

Virtue Falters is alweer het vijfde album van deathrock formatie Ritual Howls uit Detroit en bekend om de filmische, industriële, post-punk goth/desertrock geluiden inclusief dramatisch klinkende bariton zangpartijen en macabere teksten.

Dat wordt vast weer genieten.

Het is nog wel even wachten hoe de rest van de plaat gaat klinken. Zal het songmateriaal weer net zo sterk zijn als op voorgangers Rendered Armor en Turkish Leather?

Je kunt in ieder geval al enkele songs voorproeven op Bandcamp. Wel je zakdoek even naar beneden doen.

Mooi! Ik ga alvast in een hinderlaag liggen...

Achter zo'n stijle rotswand.

In het stoffige, hete zand.

Opvallend aan Ritual Howls uit Detroit is de 'jangle' gitaarsound, dat in combinatie met de straffe, industriële deathrock met gothic inslag, een fantastisch dansbare en tegelijkertijd een vrij onheilspellende sfeer neerzet. Dat laatste schreef ik zo ongeveer bij album Turkish Leather en wat het 'creepy' dessert geluid betreft is er gelukkig niet veel veranderd. Ook al lijkt het nieuwe album op het eerste gehoor luchtiger en minder zwaar op de hand te klinken.

Op de afsluiter na. Op enig moment bekruipt je dan weer het ongemakkelijke gevoel dat vanachter de talloze, dorre struiken vol akelige stekels een paar onfrisse types naar je zitten te staren.

Ik vind deze nieuwe plaat juist wat steviger dan de voorganger en spreekt me daarom meer aan. Het album is wel wat kort, eigenlijk een mini album met amper 30 minuten. Gaat in elk geval wel op de wenslijst!

"Virtue Falters," het nieuwste album van de Amerikaanse darkwave/deathrock band Ritual Howls, verscheen in 2023 en is een intrigerende luisterervaring die de luisteraar meeneemt op een donkere, atmosferische reis. Dit werk is een gedurfde mix van sombere melodieën en krachtige ritmes, wat zorgt voor een unieke muzikale ervaring die moeilijk te vergelijken is met andere albums in hetzelfde genre.

Het openingsnummer "Dark Ceiling in Tennessee" zet direct de toon met een betoverende duisternis. De melodie is rijk en intens, en het weet een sfeer van melancholie te creëren die je onmiddellijk naar een andere wereld transporteert. De vocalen van zanger Paul Bancell zijn donker en meeslepend, perfect passend bij de instrumentatie die een gevoel van onheil en mysterie oproept.

"My Trash Mind" verrast met een verrassend luchtig refrein, zeker voor dit genre. Het contrast tussen de zware coupletten en het bijna opbeurende refrein is verfrissend en zorgt voor een aangename variatie. De synthlijnen zijn helder en speels, wat het nummer een unieke twist geeft binnen het geheel van het album.

"Barely a Shadow" is precies wat je zou verwachten van een nummer met zo'n titel: donker en dreigend. Het nummer kruipt onder je huid met zijn onheilspellende ritmes en fluisterende vocalen. Er is een constante spanning die door de hele track heen loopt, alsof er elk moment iets angstaanjagends kan gebeuren.

"Humiliation" biedt een strakke, duistere ervaring die echt een hoogtepunt van het album vormt. De combinatie van diepe bassen en scherpe, ritmische percussie geeft het een bijna martiale intensiteit. De tekstuele inhoud is diepgaand en confronterend, en de muzikale begeleiding versterkt dit door een muur van geluid te creëren die je volledig in de song trekt Dit is een track die zijn luisteraar volledig in zijn greep houdt, zonder enige ontsnapping toe te laten.

"Goodnight Reason" voelt aan als een klassiek darkwave nummer, en dat is helemaal niet slecht. De diepe synths en galmende gitaren brengen je in een trance-achtige staat. Het nummer is hypnotiserend en melancholisch, perfect om bij weg te dromen in de donkere uren van de nacht.

"Tomb Room" wijkt iets af van de rest met een speelser en experimenteler geluid. De ritmes zijn onvoorspelbaar en de melodieën lijken zich constant te verschuiven, wat het nummer een dynamisch en levendig karakter geeft. Dit is een track die nieuwsgierigheid wekt en je steeds weer verrast.

"Kneel for Instruction" is zonder twijfel het zwaarmoedigste nummer op het album. De zware, langzame ritmes en sombere zanglijnen creëren een sfeer van diepe melancholie. Het is een nummer dat je echt aan het denken zet en je meesleept naar de donkerste hoeken van je eigen geest.

Het afsluitende "Cauterize My Eyes" is het prijsnummer van het album. Met een stevig tempo en een pakkende melodie sluit dit nummer het album op een hoogtepunt af. De energie is aanstekelijk en de instrumentatie is subliem, met lagen van synths en gitaren die zich vermengen tot een explosie van geluid.

"Virtue Falters" is een meesterlijk werk dat de essentie van darkwave en deathrock weet te vangen. Ritual Howls heeft een album afgeleverd dat zowel divers als coherent is, met elk nummer dat zijn eigen unieke bijdrage levert aan het geheel. Het is een must-listen voor liefhebbers van het genre en een bewijs van de blijvende kracht van duistere muziek. Minpuntje: Het album duurt net geen 30 minuten

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Waarschijnlijk hun beste album tot nu toe? Ik ga het in elk geval steeds beter vinden.

Juul1998B, Ken je dit? Misschien ook iets voor jou?

Ik ga dit snel een kans geven! Ken het nog niet.
Waar lijkt dit een beetje op?

Lijkt wel wat op The Sisters of Mercy.

Zeker een hoog Sisters gehalte, en daarom vind ik dit zo goed. Wat een drive en energie, speel het album bij voorkeur op een hoog volume af. Het is zeker niet alleen een epigoon van, door het uitwaaierende twangy gitaarwerk onderscheidt dit trio zich ook. Ik hou van deze sound, de metaalachtige drummachine, een grafstem waar je u tegen zegt en onheilspellende synths. Heerlijke plaat. Halfje erbij.

Dit klinkt al beter!
4*

Sisters of mercy hoor ik ook wel. Maar dan in een iets moderner jasje.
Prachtige volle gothische sound.
Thanks again jeanmaurice
De hoes doet me overigens denken aan Slowdive's laatste plaat!

Ik vind het met de 'grafstem' wel meevallen. Paul Bancell heeft een warme, mooie baritonstem. Het klinkt in elk geval niet gekunsteld 'graf'. Dat twangy gitaartje is voor mij de kers op de taart. Je komt het niet vaak tegen in dit genre. 'Western Goth' las ik ooit ergens. Ik weet niet of dit gitaargeluid specifiek tot de country en western muziek behoort, daar luister ik te weinig naar en daar heb je wellicht ook vele soorten en maten in, maar vond het wel leuk gevonden. Het kan ook verwijzen naar specifieke filmmuziek gecomponeerd voor Westerns. Of gewoon om anders te klinken. Hoe dan ook, ik zie hier wel altijd beelden bij van een of andere desolate plek in Arizona.

Klopt, hij heeft een mooie zangstem die me nog het meest doet denken aan Johnny Cash, zeker niet gekunsteld. Op het verzamelalbum zingt hij op sommige songs ook behoorlijk hoog. Hij kan dus veel met zijn stem en dat is zeldzaam.

Lijkt het inderdaad wel op. De hoezen van Ritual Howls zijn niet zo bijzonder vind ik. Doet er ook niet toe, gaat om de muziek. Dit album is een echte groeiplaat, wordt bij elke luisterbeurt beter en beter.

Joepie! Het nieuwe album van Rituals Howls (Ruin) spoelt aan op 31 oktober 2025. Ik ben benieuwd. Het eerste nummer klinkt weer veelbelovend.