Crown Lands - Fearless (2023)

Prima Plaat......uitstekende Soort Rush Vibe !!

Nou die Rush vibe ligt er wel heel erg dik bovenop. Ik geloof dat ze daar ook erg openlijk voor uitkomen. Interessante band, alhoewel band, ze zijn 2 man sterk las ik. Klinkt in elk geval lekker. Nog een paar keer naar luisteren want vooral in die epische opener gebeurt gelijk al genoeg.

Het is wel heel erg duidelijk waar voor deze jongen de invloeden liggen maar verder een leuke plaat.

Iedere Rush-fan moet dit eigenlijk een keer gehoord hebben. Het feit dat Crown Lands een duo is maakt het nog een tikkie indrukwekkender. Fearless is een fraaie tribute aan seventies Rush.

In mijn tienerjaren rond 1980 was ik geen fan van Rush, al vond ik het wel knap gemaakt. Crown Lands legt hun adoratie er inderdaad dik bovenop maar inmiddels kan ik dit beter hebben. Sterker nog, nadat ik mijn eindejaarslijstje met favo rock- en metalnummers eens uitspitte en het album achter track Starlifter: Fearless Pt. II beluisterde, vond ik dit gewoon góéd; het eindigt hoog.

Heb me vanmiddag bijgelezen. Een sociaalbetrokken Canadees duo uit Oshawa nabij Toronto, bestaande uit Cody Bowles op zang en drums en Kevin Comeau die gitaar, bas en toetsen speelt. Dat kan niet anders betekenen dan dat er live andere namen meedoen. Debuterend in 2020 met een naamloos debuut, is dit hun tweede studioplaat.
Terwijl de heren gekleed gaan in de hipste mode van 1977 is de muziek weliswaar retro, maar óók creatief en inventief: de twee musiceren sterk en schrijven sterke muziek. Gedurende het kleine uur dat dit album duurt, gaat het me nergens vervelen.

Voor wie onbekend is met Rush en Crown Lands: hier klinkt vrij gecompliceerde progrock met inventief drumwerk, waarbij gitaar, bas en toetsen regelmatig de nodige hoogstandjes laten horen. En de nodige tempowisselingen; dit is wel wat anders dan liedjes die van couplet naar refrein gaan. De stem van Bowles is vrij hoog en zeer melodieus. Hij kan soms iets van Robert Plant hebben, zoals op twee derde van het epische openingsnummer. Episch is het in letterlijke zin: de groep vertelt graag een verhaal, zoals hier de strijd tussen goed en kwaad.
Vier keer klokken de nummers onder de vijf minuten af, zoals in Dreamer of the Dawn en het met meer gitaar klinkende Right Way Back, waar blijkt dat het duo ook in kortere tijdspanne een sterk nummer kan neerzetten. Geluidsmuren ontbreken, stevig is het wel degelijk. Behalve op Penny, een instrumentaal akoestisch kleinood, waarna het niet-verrassend-maar-wel-aangenaam alsnog bombastisch wordt met Lady of the Lake. De winter valt in Citadel, een bijna-powerballade die eveneens goed valt en het album afsluit.

Smakelijk voor wie van retro progrock houdt, kleur brengend aan deze grijze namiddag en donker begin van de avond.

Ik hoor dit vandaag voor het eerst en ben positief verrast! Ja de Rush invloeden liggen er dik bovenop. Maar ook een band als Budgie, Zeppelin en Sabbath (zang) hoor ik erin terug. Is dit erg? Nee joh! Zo lang de nummers maar goed ni elkaar zitten en er fijn gemusiceerd wordt hoor je mij niet snel klagen. Deze ga ik zeker nog vaker luisteren de komende tijd!