Wytch Hazel - IV: Sacrament (2023)

Ik kwam Wytch Hazel regelmatig tegen als één van de namen van de New wave of new wave of British heavy metal (nee, dit was geen typfout), die sinds de jaren '10 de kop opsteekt. Daarbij denk ik aan hoge tempo's en extra energieke zang, maar bij deze groep klinkt lome hardrock, sterk herinnerend aan het studiowerk van Thin Lizzy van 1975 tot 1977 en de hoogtijdagen van Wishbone Ash in datzelfde decennium.
Die geluiden hoor ik wederom op hun vierde album IV: Sacrament, met bovendien vanaf Gold Light folk met middeleeuws-hoofse invloeden, als een minstreel aan een adellijk hof. De vier leden van de Engelse groep kleden zich daarbij in wol en linnen van witte kleur, waarmee we van lekker eigenwijze kasteelrock kunnen spreken.

De lange gitaarakkoorden en akoestische basis maken dat (hard)rock als die van midden van de jaren '70 klinkt. Qua teksten klinken veel oudere thema's. Ik noemde het zojuist hoofs, oftewel de duizend jaar oude ridderlijke waarden als het goed boven het kwaad en liefde voor de Almachtige. Een doorsnee middeleeuwer zou zich hierin herkennen.
Vooral in de eerste helft knalt de muziek heerlijk, na vier nummers zou echter ben ik een beetje klaar met de stem van frontman Colin Hendra, die consequent gewoon "schoon" zingt, als was dit een folkgroep. Had ik dit eind jaren '70 als puber gehoord, dan had ik een David Coverdale of Ian Gillan node gemist; Hendra's stem tilt de muziek namelijk niet naar een hoger niveau.

Conclusies: ouderwetse hardrock en dus echt géén metal, lekker nostalgisch en toch fris, qua zang mag het echter meer zijn. Maar beluister eens opener The Fire's Control en je hoort hoe prachtig de gitaarlijnen van gitaristen Brian Robertson en Scott Gorham en breaks van drummer Brian Downey in die jaren '70 konden zijn.
De gitaristen heten deze keer Colin Hendra en Alex Haslam, de ritmesectie bestaat uit bassist Andrew Shackleton en de teruggekeerde drummer Aaron Hay. Het resultaat komt heel Angelsaksisch voor.
Sterker nog, iedere (hard)rock- en gitaarfan móet dit eens horen - net als liefhebbers van kastelen, ridders en jonkvrouwen. Ik kom tot 3,5 ster voor deze eigenwijze heren.

Je noemt ouderwetse hardrock à la Thin Lizzy als invloed. En terecht natuurlijk. Maar Wytch Hazel vaarde sinds de oprichting juist mee op de occult rock hausse die toen in het kielzog van Ghost ontstond. De invloeden van Lucifer, Magister Templi en Ruby The Hatchet usw. zijn hier niet van de lucht. Die allen natuurlijk weer de bekende 70s rockhelden eerden. Al is het vooral de mystieke sfeerzetting dat hen bindt. Waarbij Wytch Hazel weer wat afwijkt vanwege hun christelijke grondslag. Al weten ze elke keer weer verdomd catchy voor de dag te komen.

Dank Edwynn voor de aanvulling, dat wist ik niet en op Ghost na ken ik die namen niet eens!