Fatoumata Diawara - London Ko (2023)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Fatoumata Diawara - London Ko - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Fatoumata Diawara - London Ko
Fatoumata Diawara levert met London Ko haar derde album af en het is er een die nog wat nadrukkelijker dan zijn voorgangers een brug slaat tussen Afrikaanse muziek en Westerse popmuziek

London Ko, het derde album van de Malinese muzikante Fatoumata Diawara, is goed voor een zomers gevoel en heel veel zonnestralen, maar het is ook een interessante smeltkroes van traditionele Afrikaanse muziek en eigentijdse Westerse popmuziek. Het knappe is dat Fatoumata Diawara, ondanks alle moderne invloeden, de authenticiteit van haar muziek heeft weten te behouden. London Ko, dat mede werd geproduceerd door Blur’s Damon Albarn, klinkt onweerstaanbaar lekker, maar het is ook een buitengewoon knap in elkaar stekend album vol muzikaal en vocaal vuurwerk. Het bevestigt de status van Fatoumata Diawara als een van de grote sterren binnen de Afrikaanse popmuziek.

Ik volg het genre dat wat oneerbiedig wordt aangeduid met de verzamelterm ‘wereldmuziek’ zeker niet op de voet, maar de albums van de in Ivoorkust geboren, maar in Mali opgegroeide Fatoumata Diawara laat ik tot dusver niet liggen. Mijn eerste kennismaking met de muziek van de Malinese muzikante stamt uit 2011 toen haar debuutalbum Fatou verscheen. Het is een album dat in 2011 werd geschaard onder de beste albums binnen de wereldmuziek, maar het album was ook te vinden in flink wat breder georiënteerde jaarlijstjes.

Fatou staat bol van de invloeden uit de Afrikaanse muziek, maar het is ook een verrassend toegankelijk album dat ook invloeden uit de folk, jazz en soul verwerkt en daarom zeker niet alleen in de smaak viel bij liefhebbers van wereldmuziek. Het debuutalbum van Fatoumata Diawara werd pas in 2018 gevolgd door het uitstekende Fenfo, dat ik nog een stuk beter vond dan haar debuutalbum.

Op haar tweede album koos Fatoumata Diawara voor een wat Afrikaanser en bovendien traditioneler klinkend geluid, maar ze sloeg nog altijd op bijzonder aangename wijze een brug tussen Afrikaanse en Westerse popmuziek. Op Fenfo maakte de bijzondere stem van de Malinese muzikante nog net wat meer indruk en het album was bovendien een album vol muzikaal vuurwerk, waarbij de bezwerende ritme en het heerlijk zonnige gitaarwerk er wat mij betreft uit sprongen.

Deze week keert Fatoumata Diawara terug met Londen Ko en op haar derde album maakt de Malinese muzikante echte wereldmuziek. Het genre wordt meestal gebruikt voor muziek die buiten de Westerse wereld wordt gemaakt, maar op Londen Ko combineert Fatoumata Diawara op eigenzinnige wijze invloeden uit de Afrikaanse muziek met invloeden uit de Westerse popmuziek.

Zeker het zonnige gitaarwerk en de fraaie ritmes putten nadrukkelijk uit de archieven van de Afrikaanse popmuziek, maar door de inzet van synths en af en toe wat zinnen in het Engels laat Fatoumata Diawara horen dat ze de grenzen tussen beide werelden nog wat nadrukkelijker heeft overbrugd dan op haar eerste twee albums.

Dat is op zich niet zonder risico, want wanneer de balans teveel doorslaat richting Westerse popmuziek gaat de authenticiteit van de muziek snel verloren. Fatoumata Diawara weet deze authenticiteit op Londen Ko goed te bewaken. Dit doet ze door de invloeden uit de Afrikaanse muziek waarmee ze opgroeide zuiver te houden en aan te vullen met ingrediënten uit andere windstreken.

Londen Ko klinkt weer wat toegankelijker dan voorganger Fenfo, maar de Malinese muzikante verloochent haar afkomst geen moment. Het derde album van Fatoumata Diawara is een album dat de ruimte vult met zonnestralen en het is een album dat zich, mede door het gebrek aan zonnestralen gedurende de afgelopen maanden, genadeloos opdringt.

Nog meer dan op haar eerste twee albums slaagt de Malinese muzikante er in om Afrikaanse muziek te maken die een heel breed publiek kan aanspreken. Meteen boeken deze dame voor de zomerfestivals die er aan komen, maar ook thuis op de bank doet Londen Ko uitstekend zijn werk. Het is wat mij betreft het beste album van Fatoumata Diawara tot dusver en het is er een die het absoluut verdient om beluisterd te worden, ook als je normaal gesproken niets hebt met ‘wereldmuziek’. Erwin Zijleman

Schitterende plaat om languit bij in het gras te liggen. Ik ken het eerdere werk niet, maar zodra ik hier genoeg van heb, of althans het idee heb dat ik heb album enigszins ontrafeld heb, dan ga ik daar zeker achteraan. Voorlopige favoriet is het rustige maar bijna hemelse Mossayua.

De gastbijdragen doen wat mij betreft een beetje afbreuk aan het geheel, tijdens het concert in Arnhem klonken de nummers zonder deze toevoeging veel beter, maar voor de rest: een puike cd. Helaas moest ik 'm terugsturen omdat er in track 6 een onbedoelde stilte van zo'n 6 seconden zit. Klaarblijkelijk een mispersing. Tip voor mensen die deze cd mooi vinden: probeer de EP Mali Ba te krijgen. Nog niet zo heel lang geleden uitgebracht en zó mooi!

Ook mijn nieuwe exemplaar, bij een andere winkel besteld, heeft dit mankement. Ik weet niet of cd's kopen nog iets van deze tijd is, maar check het in ieder geval als je overweegt deze cd aan je collectie toe te voegen.

goede recensie weer van Erwin. kan me er deels goed in vinden, maar helaas vind ik deze laatste worp van haar de minste van de 3. mis hier toch wel de authenticiteit en puurheid van haar vorige albums en dan met name haar debuut Fatou. er is niks mis met de muzikaliteit van dit nieuwe album, maar hij lijkt mij wat overgeproduceerd door Damon Albarn. dat zal een bewuste keuze zijn en hoewel nog niet "over the top", mis ik de ongekunsteldheid en eenvoud van haar eerdere werk. een dilemma, althans voor mij als luisteraar en fan van haar muziek. enerzijds snap ik het argument van artiesten die zich door willen ontwikkelen, meer "mature" (volwassen) worden in hun werk maar anderzijds kan het ook "te mooi" worden. in die zin wordt er op dit album inderdaad een "risico" genomen, dat de balans teveel doorslaat naar Westerse popmuziek dat ten koste gaat van de authenticiteit. volgens Erwin maakt zij op dit derde album echte wereldmuziek, een beetje boude bewering en hetgeen ik waag te betwijfelen, maar wil hier ook geen discussie beginnen over wat "echte" wereldmuziek is. hoe dan ook prima als zij hiermee een breder publiek zal aanspreken en de marketing strategie werkt. tja de muziekindustrie is er om "product" te verkopen en dat mag ook, maar dit album klinkt mij iets te veel als een klaargestoomd product voor Westerse oren. het succes is haar gegund, echter als liefhebber van Afrikaanse muziek zet ik toch liever het eind 2022 verschenen postume album "Voyageur" van Ali Farka Toure op, om maar een voorbeeld te noemen.

potjandosie Heeft een punt. Ik zou daarbij zeggen duidt zoveel als mogelijk aan de hand van de bepaalde kenmerken (geografisch, muziekstijl). 5 minuten speurwerk levert al op dat Fatouma op deze plaat muzikaal gezien nadrukkelijk een fusie wil tussen twee continenten. In dit specifieke geval Londen en Bamako, vandaag de titel London Ko.

klopt vivalamusica. zo kun je ook stellen dat bij voorbeeld het album Dimanche a Bamako (2004) van Amadou & Mariam een zelfde bedoeling had, in dat geval de connectie Bamako en Parijs (Europa), en bij dat album vond ik het heel goed uitpakken. muzikant/producer Manu Chao zette het duo hiermee op de kaart en het heeft destijds hun bekendheid enorm geholpen. ook die productie was gelikt maar dat album heeft een warme, aanstekelijke sound. dat gevoel heb ik bij dit 3e album van FD een stuk minder, maar wellicht valt het kwartje later. de kwaliteit van de muziek staat buiten kijf.

Sete gaat kwijt man, de t*ring wat een pokoe