Gov't Mule - Peace...Like a River (2023)

Vanochtend bereikte mij dit heugelijke nieuws. Direct ge-pre-ordered. Het zal wat worden, want het moet uit de VS komen. Een dure grap, maar voor the Mule heb ik dat altijd wel over.

Volgens de informatie die ik heb, zijn de opnamen op deze nieuwe plaat van dezelfde periode als Heavy Load Blues, maar is het geen blues- maar gewoon een rockplaat. In dit geval met een aantal erg bijzondere gasten.

Ik ben erg benieuwd. Er is al een nummer prijsgegeven (Dreaming Out Loud).
En wat een prachtige song is het. Funk, soul, r&b en rock in een prachtige song samengevat. Prachtige vocale bijdragen van Neville en Foster, in combinatie met Haynes. Een volle sound met blazers erbij. Bijna seventies-aandoende funk/soul song solo's op toetsen, gitaar, trombone, trompet en saxofoon. Van mij mag de hele plaat wel zo klinken. Het klinkt zo op het eerste gehoor als een vervolg op het magistrale Shout!, waar ook gastzangers meededen en de nadruk op r&b, funk en soul lag.

Tegenwoordig maken ze geen muziekvideo's meer maar zogenaamde visualizers. Is dat hetzelfde als een muziekvideo? Geen idee, maar voila:
https://www.youtube.com/watch?v=yB1ThVDU3G0

Hier nog een making of.../teaser, en ik moet zeggen dat ik al aardig enthousiast ben: https://youtu.be/Ls9ul0Azgs4

Die single klinkt veelbelovend. Daar heb ik vanmiddag enorm van genoten. Met name de verschillende gastzangers zorgen voor een fijne dynamiek. Dit plaatje ga ik in juni zeker een paar keer beluisteren.

Een nieuwe plaat van Govt’t Mule is altijd iets om naar uit te kijken. De eerste single is ieder geval veelbelovend voor wat komen gaat.

Made My Peace heeft wel een hoog Heavy Load Blues gehalte hoor. Heerlijke singles in ieder geval, dit belooft weer wat.

een nieuwe Mule, altijd weer iets om reikhalzend naar uit te kijken. Deze band heeft m.i. nog nooit een slecht album gemaakt...

Nog week wachten. Ik ben benieuwd. Ik volg ze al sinds hun debuut (1995), alleen ontdekte ik die pas rond 1996.

Vandaag is de dag, op Soundcloud al beschikbaar, maar op Bandcamp nog niet. Ik wacht op die van Bandcamp want daar is de bitrate en dus de kwaliteit hoger. Spannend.

Ik zit nu halverwege en voel hier alweer een geweldige zomerplaat in. Het geheel swingt heerlijk in ieder geval.

Ik baal er wel van, dat de mensen die betalen later kunnen luisteren dan de mensen die streamen. Maar ik ga toch niet streamen, want dan krijg je toch mindere kwaliteit.

Ik denk dat het tijdsverschil tussen de VS en Nederland ervoor zorgt dat ik mijn versie nog kan/mag luisteren.

Dat zou toch vreemd zijn, juist in dit digitale tijdperk is dat geen excuus meer wat mij betreft. Helemaal niet als het overal al via streaming te beluisteren is.

Maar toch alleen nog de twee singles te beluisteren, en (nog) niet de hele plaat: Peace...Like A River | Gov't Mule - govtmule.bandcamp.com

Ik FOMO er op los, op dit moment, wetende dat jij al staat te rocken en te swingen.

Toch maar over naar streaming dan he
Ach voor je het weet kan je via Bandcamp ook los gaan.

Nou, op Bandcamp is hij beschikbaar gesteld. In hoge resolutie. Vandaag lekker draaien, en binnenkort komt dan de dubbellp binnen.

Zo op het eerste gehoor een totaal andere plaat dan Heavy Load. Veel meer richting classic hardrock. Lange nummers, veel solo's (gitaar, piano, orgel en basgitaar) verpakt in lange instrumentale stukken. Dit is het type compldxe en goed uitgedachte hardrock zoals dat alleen heel lang geleden gemaakt werd. Elementen uit de funk, reggae, soul, R&B, progressive rock, bluesrock en southern rock vliegen je om de oren.

Warren is ook wederom erg goed bij stem. Hij blijft een waanzinnige zanger, die maar niet in kracht lijkt in te boeten. Warren tourt aan één stuk door. Voornamelijk met The Mule, maar ook met The Dead, of solo en lang geleden ook Allman Brothers. In de downtime neemt deze bezige man platen op, solo of The Mule. Intussen guest hij op tientallen platen. Hij kan wel eens de drukstbezette muzikant zijn, die ik ken. En intussen lijkt hij onvermoeid, schrijft de meest fantastische songs, en is wat mij betreft nog steeds de beste zanger denkbaar.

Het is wederom een knappe,en vooral een erg virtuoze plaat. Ik vermoed dat ik hier nog vaak berichten ga neer zetten.

Halve punt aftrek voor het nummer met Billy Bob Thornton. Het doet me denken aan Tom Waits. Ik viind het niet mooi.

Gov’t Mule volg ik sinds hun geweldige album Déjà Voodoo. Het vorige album Heavy Load Blues was het eerste studio-album dat ik sindsdien niet heb aangeschaft, omdat dit album mij teveel binnen het standaard blues-idioom bleef hangen. Daar heb ik niet zoveel mee.

Gelukkig klinkt Gov’t Mule op Peace… Like A River, dat gelijkertijd met Heavy Load Blues wel opgenomen, zoals ik ze graag hoor. Fantastisch gespeelde southern rock met af en toe een afslag naar andere genres. Klein kritiekpunt: dit album mist absolute toptracks zoals Pressure Under FIre of Bring On The Music. Daardoor ervaar ik dit album toch wat vlakker dan eerdere albums van de band. En The River Only Flows One Way drukt de score behoorlijk. Ik heb dan ook helemaal niets met het genre reggae… Beste nummer van het album is voor mij Made My Peace, dat klinkt zoals The Beatles southern rock zouden spelen.

Al met al voor dit moment een krappe 4* voor Peace… Like A River.

Hoewel dit toch een heerlijke plaat is (vooral met wat zonnig weer valt deze erg goed), maar ik merk dat ik toch meer feeling heb met Heavy Load Blues. Die heeft wat mij betreft toch net even wat meer swing erin zitten dan deze.

Met deze plaat gaat the Mule veel meer terug naar jaren '70 (progressive) rock, iets wat de band wel al vaker deed met bijvoorbeeld Shout, Revolution Come, Revolution Go en Deja Voodoo. De blues(rock) is daarom op deze plaat ver te zoeken. Volgens Haynes is dit ook een vervolg op Revolution.. En dat is wel te horen; naast elementen uit de progressive rock, ook veel elementen uit funk, soul en r&b, en alles op de typische Gov't Mule-manier gespeeld: veel gitaarsolo's, mooie analoge toetsenpartijen, dikke/zware baslijnen, melancholische teksten en zang en enkele gastbijdragen.

Zoals we gewend zijn van the Mule is deze plaat ook weer heel erg lang. Op een gegeven moment gaat de wat zompige en volle sound en de geknepen rockstem van Haynes wat tegenstaan. Het is ook niet een plaat die gemakkelijk in één ruk uit te luisteren is. Echt hemelbestormend vind ik de band trouwens niet meer (zoals op Dose of Life Before Insanity) maar het is voor mij nog steeds wel de meest verrassende en kwalitatief meest hoogstaande band die ik ken.