Morgendust - Morgendust (2023)

Ik kwam deze band tegen via… Instagram. Of eigenlijk kwamen ze mij tegen. Kennelijk heeft het Alwetende Algoritme daarvan in de gaten dat dit mogelijk interessant voor mij zou zijn. In diverse (al dan niet online) magazines kreeg het titelloze album van Morgendust een lovende recensie, hier op MuMe bleef het stil, op één stem na. Altijd leuk om de spits af te bijten!

Bij Morgendust klinkt alternatieve gitaarwave, die je zowel terugbrengt naar de vroege jaren ’80 als de revival van dat genre die rond 2005 de kop opstak. Je zou een term als ‘postpunk’ kunnen gebruiken, maar dat associeer ik toch met donkerder sferen dan Morgendust doet. Bij hen klinkt weliswaar melancholie maar dan zonder somber te worden. Lichte weemoed.
Een strakke ritmesectie vormt de basis van de muziek, het geluid wordt bij voorbaat vol gemaakt door een toetsenbed waaroverheen sterke gitaarlijnen en melodieën zweven, met een licht-rauw randje in de zang. Een volle, warme productie maakt het geluidsplaatje compleet.

Ik zou met allerlei grote namen kunnen vergelijken. Ga ik niet doen. Morgendust heeft binnen dit genre een eigen geluid en weet héél goed hoe je sterke en gevarieerde liedjes moet schrijven.
Drie nummers die me opvielen (de lijst is bepaald niet volledig): het vlotte 1982 beitelt zich onmiddellijk in mijn hoofd met die stevige gitaren en kekke synthgeluidjes erbij, het midtempo Would it Hurt You? deint langzaam-swingend rond in mijn huis, Realtime klinkt in het intro bijna dreigend als in een thriller en bevat huilende gitaarlijnen; prachtig!

Een band die op de Lowlands en Best Kept Secrets en Rock Werchters van onze lage landen thuishoort en het ook in popzalen alleen maar goed kan doen. Ik ga bij het doorspitten van de concertagenda’s deze naam in de gaten houden.

Morgendust. Gitaarwave. Alleen maar sterke liedjes. Veel variatie. Mooie melodieën. Sterke zang. Een ingespeelde band. Vol geproduceerd. Een dikke 9.

PS Ze zijn Nederlands. Niet verder vertellen. Menigeen denkt dat het dan niet goed kan zijn. Dit is van internationale klasse. Gewoon uit Zwolle. Ja, dat kan. Weg met de vooroordelen.

Ik op facebook, bijna dagelijks komt de reclame voor hun album voorbij en heb het uiteindelijk ook maar eens geluisterd. Leuke band met liedjes die direct blijven hangen met een sterke 80's vibe.

Omdat ik Iwan Blokzijl heel goed ken heb ik het genoegen gehad om vroeg kennis te maken met de muziek van Morgendust. Hun besluit om onafhankelijk te blijven en zelf te investeren in hun muziek, heeft geresulteerd in een zorgvuldig gemixt en gemasterd album, dat internationale allure heeft.

Het album is een feest van diversiteit en melodieuze rockpop, waarbij de invloed van Tears For Fears duidelijk voelbaar is. Van de 13 nummers, gekozen uit een repertoire van meer dan 30 tijdens de pandemie opgenomen track, biedt elk nummer een nieuwe kijk op hun muzikale veelzijdigheid. Ze combineren pakkende, uptempo deuntjes met zwaardere nummers die doen denken aan bands als Toto en Saga.

Wat dit album voor mij echt bijzonder maakt, is hoe Morgendust erin slaagt om een breed scala aan invloeden en inspiratie samen te voegen tot een coherent en boeiend geluid. Deze naadloze mix van stijlen onderstreept het grootse en internationale karakter van hun muziek, en hint naar het aanzienlijke potentieel van de band. Kortom, voor elke liefhebber van goede muziek is dit album een absolute aanrader.

Vanaf mijn vroege jeugd ben ik al een trouwe volger van de oude kern van de band Morgendust. Mijn broer speelde toetsen in de voormalige symfonische progrock-band PTS, maar is naar Denemarken verhuisd. Ondanks wat omzwervingen zijn de drie overige muzikanten elkaar trouw gebleven en hebben ze nu samen het podium betoverd als Morgendust.

Vanaf het begin was ik diep onder de indruk van de ongelooflijke creativiteit die een paar jonge twintigers konden laten zien. De muziek van toen was al als het proeven van pittige belegen kaas, wat de verwachting op basis van hun leeftijd ver overtrof.

Hoewel hun geluid nu misschien meer mainstream klinkt, is de kwaliteit absoluut niet verminderd. Integendeel, Morgendust presenteert zich nu met een professioneel en volwassen geluid. Tevens brengen ze hun indie-rock met een duidelijk eigen stempel.

Ook heb ik respect voor hun cover-album ‘14’ dat tijdens de coronatijd werd uitgebracht. Het is gewoon heerlijk om naar te luisteren. De bekende nummers van vroeger hebben ze met behulp van specifieke recepten nieuw leven ingeblazen door in hun muzikale gaarkeuken hun eigen unieke smaak toe te voegen met inheemse ingrediënten. Ook de producer komt zeker van goeden huize.

Dit specifiek album ‘Morgendust’ is tevens weer een pareltje. Opvallend is hoe elke nummer toch een ‘groovy touch’ heeft, dan wel een lekker schurend rand. Ook de teksten zijn lpakkend, dan wel diepgaand; er wordt over het leven nagedacht en dat hoor je. Natuurlijk, ik mis soms wel de langzaam slepende melodieën en de sterke dynamische afwisseling die destijds werd geïnspireerd door bands als Pink Floyd en Marillion, wat persoonlijk meer mijn voorkeur heeft. Maar ik begrijp ook dat Morgendust een andere band is, met een eigen artistieke visie en bijbehorende liefhebbers.

Elk lid van Morgendust is een uitstekende muzikant op zichzelf. En wanneer je ze samen op de bühne treft, creëren ze een eigentijds geluid, die je moeiteloos meevoert. In combinatie met hun professionele presentatie kan ik deze band als muziekliefhebber dan ook van harte aanbevelen!