Hot Milk - A Call to the Void (2023)

Terug van een intens vierdaags Graspop, met weer de nodige leuke ontdekkingen. Zoals elk jaar komen er vaste bands voorbij die ik ken en wil horen, maar ik laat mij ook graag verassen. Een kameraad van mij is voor het eerst meegegaan met ons dit jaar, die ook erg in de punk-rock en dit soort emo/pop-rock bands thuis is. Wij hebben hem zover gekregen dat hij mee ging naar de front row bij Iron Maiden en daarna zelfs Judas Priest, dus dan ben ik persoonlijk ook niet de moeilijkste om mee te gaan naar dingen die hij leuk vind, en zo vond de groep het ook best leuk, een beetje geven en nemen, toch?

Hij had het al een tijdje over deze band 'Hot Milk', waar ik eigenlijk niet zo heel veel van verwachtte. Normaal gesproken niet écht mijn genre dit, maar ik begin het wel steeds vaker leuker te vinden, hoewel ik het echt met vlagen luister. Nu ik terug denk aan Graspop van dit jaar is Hot Milk zeker een band die mij heeft verrast. Hannah Mee is knetter gek, en dat charmeert haar en deze band ook. Duidelijk de 'main character' en dat vooral op het podium. De band is onwijs jong, ze bestaan nog maar zeven jaar, maar hebben al wel meer dan een half miljoen maandelijkse streams, en zijn blijkbaar vrij populair aangezien de Metal Dome op Graspop relatief vol stond.

Het jeukte eigenlijk direct na het concert al om meer van deze band te luisteren, en nu ik dus weer thuis ben heb ik direct deze plaat op gezet. Hun nieuwe plaat komt aanstaande vrijdag uit, maar ik was enorm benieuwd. Toch blijft het dus Pop Rock, en daar was ik al wel een beetje bang voor. De plaat weet niet de indruk achter te laten zoals ze dat live deden, waar de band echt heel leuk is om mee te pakken. Dat rauwe randje van de live show mis ik wellicht toch op de plaat zelf.

Maar het blijft wel vermakelijk genoeg om uit te luisteren, en ik betrap mijzelf er op dat ik deze plaat nu alweer voor de tweede keer aan het luisteren ben. Het verbaasde me enigszins wel dat hier nog helemaal niet op was gestemd, dus dan ben ik de eerste die van mij hier laat horen. Dit album zit vol met het cliché wat wellicht niet heel lekker in mijn straatje valt (Bloodstream, Zoned Out) maar, deze plaat kent ook wel echt bangers waarvan mijn favoriet Party on My Deathbed is, die live ook echt uit de speakers knalde en dus ook wel wat indruk (en herinneringen) heeft achter gelaten. Migraine knalt er overigens ook wel echt hard uit.

Al om al een leuk album, die mij best ligt. Maar helaas hebben die paar afwijkers er voor gezorgd dat mijn stem erg voorzichtig is. Wellicht dat ik het cijfer in de toekomst nog wat omhoog druk, want misschien is het wel een enorme groeier.