Arthur Russell - Picture of Bunny Rabbit (2023)

Bij vlagen toch wel erg onrustig en dissonant, niet echt mijn kopje thee dit.

Arthur was een genie. De introverte discoliefhebber, de buur van Ginsberg, de cellist die aant garde compositief schreef. Sommige van zijn nummers raken mij (that's us/wild combination, this is how we walk), sommige doen me dansen ( Tell you, kiss me again) en sommige zijn pure hersenstimulatie. Van sommige krijg ik hoofdpijn. Er is een soort wedstrijd bezig om alles dat de beste man ooit opgenomen heeft, op lamentabele cassetjes meestal, uit te brengen en behalve voor de echte die-hards is de kwaliteit doorgaans niet echt goed. Er zijn duizenden cassetjes.

Dit is niet van dat gefriemel. Dit is onrustig, dissonant soms, maar soms ook erg mooi. "Not checking up" is zo een schets die echt mooi is, etherisch, ijl, ongrijpbaar, Telling no one is ook zo. Ik kan niet uitdrukken hoe speciaal dit is, en de kleine industrietak die zich enkel bezig houdt met releases van Arthur Russel heeft voor eens iets speciaals, moois uitgebracht.