Judie Tzuke - Shoot the Moon (1982)

Mooi album, met soms behoorlijk progressieve nummers, zoals "Now there is no love at all" of "Liggers at your funeral". Opener "Heaven can wait"is een beauty, net zoals het ingetogen "Late again". Maar er staan ook rockers op, zoals "I'm not a loser". Is in 2006 in een gere-masterde versie uitgekomen, met 4 bonus tracks, waarvan er twee de niet op album uitgekomen B-kanten zijn van de singles.

Aangezien ik een paar platen van Judie Tzuke heb, wil ik ze toch ook hier van enig commentaar voorzien. Bij andere platen heb ik al geschreven dat door een NCRV festival ik met haar in aanraking ben gekomen. Verrassend, want ik kende haar helemaal niet, ze kwam toen net voor Van Morrisson op het podium. Om naar te kijken had ik liever Judie, maar muzikaal was Van toch echt mijn favoriet. Later vaak vanuit kringloop etc wat platen aangeschaft, zodat ik nu ineens merk dat ik de eerste 4 platen heb. Veel gedraaid, niet echt, want het is ook niet helemaal mijn 'soort van muziek'. Eigenlijk moet je het dan ook niet recenseren, dat is dan niet echt eerlijk. Aan de andere kant probeer ik toch wel met een open mind naar deze platen te luisteren.
"Shoot the moon' is de 4e plaat van Judie Tzuke, ze is weggegaan bij Rocket Records van Elton John en naar Chrysalis gegaan.
Ze zit nu echt wat op AOR spoor, om wanhopig de aansluiting met de jaren 80 te krijgen is veel minder aan de orde. Dat vind ik al positief. Dus gewoon zo nu en dan stevige rock muziek met gitaar etc en soms een ballade er tussen.
De hoes vind ik dan ook niet echt passen, zo'n dromerig plaatje, we weten dat Judie zeker niet tot de lelijkste sterren behoort, maar het past toch wat minder bij de stevige kant die soms ook op het album aanwezig is.
De plaat begint ook wel lekker stevig, niks verrassend maar gewoon lekker degelijk. De plaat is in Wales opgenomen met een voor haar bekende band. Mike Paxman op gitaar heeft de meeste nummers samen met Judie geschreven.
De A kant sluit af met twee ballads, niet verkeerd wel passend in deze opzet. Een wat gevoelige kant, maar mij raakt het niet echt. Maar Judy laat horen verschillende stijlen aan te kunnen. Kant 2 is niet zo veel verschillend van kant 1, prima AOR muziek, waar ik zelf nu niet echt warm voor loop. 'Loggers at your funeral' heeft zelfs een licht prog gehalte en vind ik mede daardoor één van de betere nummers. Net zoals alle begin platen van Judie deden ze het redelijk in thuisland Engeland. Daar was ze ook populair met uitverkochte optredens.
Ook bij Chrysalis worden drie platen gemaakt, na deze nog een studio en daarna een live. Maar aangezien Chrysalis niet echt zijn/haar best deed om dit ook in Amerika te promoten, besloot Judie opnieuw een ander label te gaan zoeken.
Het is jammer dat je geen kwart punten mag geven, want dit vind ik echt een 2,75 waard. Net een magere voldoende. Omdat ik hier en daar toch wel een aardig nummer beluister en ze wat meer een echte keuze heeft gemaakt, toch maar een kleine drie....
Wel vind ik vergelijkbare groepen in die tijd (Robin Lane & The Chartbusters, Heart, Pretenders) toch wat overtuigender, meer rock gericht.
Volgens mij heb ik ooit ook nog een cd gekocht, toch ook weer eens beluisteren.

Dan had je toch wel een zwak voor haar, ondanks de onvoldoendes die je uitkeerde aan haar vorige albums.

Ik moet zeggen dat mij ongeveer hetzelfde is overkomen. Ik heb haar nooit live gezien, maar werd - eerlijk is eerlijk: naast haar uiterlijk - vooral getriggerd door haar debuutsingle Stay with me 'til dawn. Dat nummer werd weliswaar geen echte hit, maar werd toch vaak gedraaid op de Nederlandse radio. Het zette mij aan tot de aanschaf van haar debuutalbum, weliswaar enkele jaren na dato en ik denk uit een uitverkoopbak in Utrecht, waar ik in die jaren studeerde. Later kwamen daar - eveneens voordelig - Sportscar, Phoenix en dit album nog bij, en nog veel later een heuse obscure verzamel-cd. Verdraaid, precies dezelfde oogst als jij dus.

Ik heb ongeveer dezelfde indruk als jij, al pakken mijn eindcijfers wat positiever uit. Dat komt vooral door haar stem, die hoog, zuiver en flexibel is en waarmee ze soms een mooi etherisch sfeertje kan neerzetten. Er wordt 'ouderwets' gemusiceerd, zoals dat in de jaren 70 gebeurde: vaak openend met Judies eigen toetsenwerk, gaandeweg aangevuld met bas en drums, wat orkestpartijen en vaak ook nog wel een gitaarsolo.

Het is een herkenbare opzet die vaak terugkeert en daardoor soms een beetje formulematig aandoet. Maar ze heeft af en toe ook een stukje acapella (op har debuutalbum, volgens mij), en af en toe klinken er prog-elementen in door. Maar ze kan vooral niet kiezen tussen pop en rock, waardoor haar muziek een beetje in een niemandsland blijft hangen.
De vergelijking met het oudere werk van Heart vind ik wel hiout snijden, maar daar legt ze het inderdaad tegen af, zowel compositorisch als qua rock-gehalte. Het kabbelt allermaal net wat teveel en sommige stukken glijden onopgemerkt aan je voorbij.

Toch vind ik het zeker geen straf om naar Judie Tzuke te luisteren. Per saldo denk ik dat dit onderhavige album zelfs haar beste is, althans van de albums die ik zelf bezit. Van wat ze hierna nog gemaakt heeft, heb ik geen weet.