Steve Thorne - Malice in Plunderland (2023)

Steve Thorne is redelijk bekend in het wereldje van de progressieve rock muziek. De uit Southampton in het Verenigd Koninkrijk afkomstige multi-instrumentalist, singer-songwriter en zanger heeft tot nu toe zes albums uitgebracht, waarvan de eerste, "EMOTIONAL CREATURES: PART ONE" in 2005 verscheen. Daarna volgde vanzelfsprekend "EMOTIONAL CREATURES: PART TWO" in 2007, "INTO THE ETHER" in 2009, "CRIMES & REASONS" (2012), "ISLAND OF IMBECILES" (2016) en het derde deel de "emotionele wezens", "EMOTIONAL CREATURES: PART THREE" uit 2020.

De muziek van Thorne is een mengeling van progressieve rock met poppy elementen. Hij werkt op elk album samen met top muzikanten. Onder andere Martin Orford (voormalig toetsenist IQ), bassist Tony Levin, gitarist Gary Chandler (Jadis), de weergaloze drummer Nick D’Virigilio (o.a. Genesis, Big Big Train en Spocks Beard), Geoff Downes (Asia en Yes), John Mitchell, gitarist van Arena en zijn eigen Lonely Robot, Marillion bassist Pete Trewavas, John Beck (toetsenist van It Bites), John Giblin (bassist van onder andere Simple Minds) en drummer Gavin Harrison, bekend van onder andere Porcupine Tree en Pineapple Thief.

Op zijn zevende album, "MALICE IN PLUNDERLAND" zijn naast Thorne ook Nick D’Virigilio, Kyle Fenton (drummer) en Geoff Lea als lead gitarist te bewonderen. Steve Thorne heeft #7 "MALICE IN PLUNDERLAND" genoemd. Op de hoes is een staatsman-achtige persoon afgebeeld, met de Big Ben en Westminster Abbey op de achtergrond. Een gier, rat en ekster op de stoel en het hoofd van de staatsman, die met een persconferentie bezig lijkt te zijn. Als je dan leest aan wie het album is opgedragen, wordt duidelijk dat Thorne een kritische noot kraakt richting de Engelse overheid, maar ook wel aan andere overheden. "Dit Album Is Opgedragen Aan Het Onvervreemdbare Recht Op Vrije Meningsuiting En Het Einde Van De Wereldwijde Misleiding En Tirannie Van De Regering". Je hoeft echter niet een sombere sfeer te verwachten, wel teksten die duidelijk zijn.

Tien tracks, ruim 42 minuten muziek en dat gaat van start met "RUBBLE AND DUST". In vier minuten wordt meteen duidelijk wat je van de Engelsman kunt verwachten, pakkend ritme, strak gespeeld en een fijne melodielijn. Ook het titelnummer, "MALICE IN PLUNDERLAND", is pakkend. Het gitaarspel heerlijk, scherp gezongen en een fantastische solo. Het tempo gaat naar beneden in “TALL AND STRONG”, een mars-achtig ritme, slepende melodie en weer mooi gezongen door Thorne, die een aangenaam, en soms krachtig stemgeluid heeft. De gitaarsolo is hemels! “CATHERINE WHEEL” heeft smaakvolle vocale arrangementen en een melodielijn die je pakt. “CUP OF TRUTH” heeft een iets trager tempo, het refrein is aanstekelijk, verder is het mooi nummer, maar niet echt bijzonder.

Steve Thorne is niet van epics, de lange progressieve rocknummers. Op zijn voorgaande albums staat één nummer van ruim negen, een paar van acht minuten en de rest klokt lager, meestal rond de vier á vijf minuten. De langste track van “MALICE IN PLUNDERLAND”, "WHO OR WHERE YOU ARE" duurt precies zeven minuten en heeft een lekker ritme, prominent gitaarspel dat af en toe iets overstuurd klinkt. Een paar wijzigingen in het tempo geven het nummer iets extra’s en tegen het einde hoor je de voormalige president van de Verenigde Staten Donald Trump. Hiermee maakt Thorne duidelijk dat hij verder kijkt dan een kritische blik naar zijn eigen land. En wie zal hij bedoelen met “THESE CLOWNS”? Luister maar eens naar deze heerlijke track, fantastische melodie, mooi gezongen en gitaarspel van hoog niveau maken het tot één van de beste tracks van het album. Je zou “GOOD TIMES TO COME” tot de ballad van het album kunnen bestempelen. Het fretless bas spel is leidend en van grote schoonheid, de fijne melodie doet de rest. “TO MOCK A KILLINGBIRD” is een gesproken erg kort nummer en van deze gaat het over naar het laatste nummer, “DOWNSTREAM”. Ook in dit nummer hoor je gesproken delen, maar die zitten meer achterin de mix, het pakkende en aparte drumspel valt in positieve zin op. Een lekker nummer dat met een tempowisseling en een heerlijke gitaarsolo ervoor zorgt dat het album op een hoog niveau afgesloten wordt.

Met deze zevende is Steve Thorne er opnieuw in geslaagd een plaat te maken dat op een bepaald kwaliteitsniveau van start gaat en dat het hele album weet vast te houden. Hij is en blijft een begenadigde songsmid, zanger, muzikant en weet dat in nog geen drie kwartier opnieuw duidelijk te maken. Klasse plaat!