Drive-By Truckers - The Complete Dirty South (2023)

Een 'Taylor Swiftje' wat de mannen van DBT hier doen: een re-recording van reeds bestaand werk, met aanvullende nummers erop en dan uitbrengen als volledig nieuwe release.

De 'directors cut' volgens Patterson. Initieel al bedoeld als dubbelaar maar destijds onder druk van het label als single-disc uitgebracht. De bonustracks zijn eerder gereleased op de Fine Print verzamelaar.
Enkele tracks zijn geremixed, de volgorde van de tracks is gewijzigd en hier en daar zijn wat vocals waar de heren achteraf minder tevreden mee waren opnieuw ingezongen.
Het is dus niet volledig opnieuw opgenomen.

Ik kan me voorstellen dat het voor de band altijd een irritatie is geweest dat het album destijds niet is uitgebracht hoe ze dat zelf bedoeld hadden. Maar persoonlijk zie ik niet zo in wat dit nog zal toevoegen aan een al nagenoeg perfect album. Sterker, een nieuwe sequencing lijkt mij de albumbeleving niet ten goede komen.

Ben wel benieuwd naar het resultaat. Toch wel het hoogtepunt van de DBT catalogus en ik kan me bij deze mannen niet voorstellen dat ze dit gaan re-releasen als het niet echt een toegevoegde waarde heeft. Moet wel zeggen dat ik het originele album niet op vinyl heb, dus dat maakt het wel makkelijker om deze nu blind aan te schaffen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Drive-By Truckers - The Complete Dirty South - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Drive-By Truckers - The Complete Dirty South
The Dirty South, misschien wel het beste album van de Amerikaanse band Drive-By Truckers, verschijnt deze week in een nieuwe en in beperkte mate opgepoetste versie, die vooral de grootheid van het album onderstreept

Het is een geweldig oeuvre dat de Amerikaanse band Drive-By Truckers op haar naam heeft staan. Ik kan maar heel lastig kiezen tussen een enorme stapel prachtige albums, maar de albums met Jason Isbell springen er heel voorzichtig uit. The Dirty South uit 2004 is een van deze albums en het is een album dat deze week verschijnt in een net wat uitgebreidere versie, die bovendien is voorzien van een nieuwe mix en hier en daar nieuwe vocalen. Levensgroot zijn de verschillen zeker niet, maar The Complete Dirty South is zeker niet minder dan het originele album, al is het maar vanwege een extra track van Jason Isbell en de fraaie verpakking. Een onbetwiste klassieker in een subtiel nieuw jasje.

De Amerikaanse band Drive-By Truckers bracht in 2020 met The Unraveling en The New OK twee onbetwiste jaarlijstjesalbums uit. Sindsdien heeft de band uit Athens, Georgia, wat gas terug genomen, al verscheen vorig jaar wel het wat onderschatte Welcome 2 Club XIII. Dat album moet misschien niet gerekend worden tot de Drive-By Truckers klassiekers, maar dat zegt meer over de kwaliteit van het complete oeuvre van de band dan over de kwaliteit van het tot voor kort laatste album.

Drive-By Truckers begon met het maken van klassiekers in 2001, toen het monumentale Southern Rock Opera verscheen. De ode aan de Southern Rock van weleer overtuigde anderhalf uur lang en was de start van een glansrijke carrière. Drive-By Truckers heeft inmiddels een imposant stapeltje geweldige albums op haar naam staan. Het zijn albums waar ik maar heel lastig tussen kan kiezen, maar vandaag kies ik om meerdere redenen voor The Dirty South uit 2004.

The Dirty South is het tweede en laatste album waarop Jason Isbell deel uitmaakt van de band, is het best verkochte album van de Amerikaanse band, is het album dat door velen wordt gezien als het beste album van de band en het is het album dat deze week is verschenen in een nieuwe versie, The Complete Dirty South. The Dirty South viert volgend jaar de twintigste verjaardag, maar de deze week verschenen versie is meer dan een 20th Anniversary Editie.

De band nam het album voor een klein deel opnieuw op, voorzag de songs van een nieuwe mix, rommelde wat aan de volgorde en voegde bovendien een aantal songs toe aan de nieuwe versie van het album. Voorman Patterson Hood geeft aan dat The Complete Dirty South klinkt zoals het album in 2004 bedoeld was, maar dat overtuigde me nog niet direct. Het opnieuw uitvinden van oud werk is meestal een vrij zinloze bezigheid en bijna altijd is de nieuwe versie minder dan het origineel, al zijn er uitzonderingen.

The Dirty South was in 2004 al goed voor 14 tracks en 70 minuten muziek. De nieuwe versie voegt hier nog drie tracks en ruim een kwartier muziek aan toe. Bij beluistering van The Complete Dirty South verscheen mijn oorspronkelijke scepsis langzaam maar zeker. De nieuwe versie van het album klinkt gelukkig niet heel anders dan het origineel. De nieuwe mix is misschien net wat beter en hetzelfde geldt voor de opnieuw ingezongen vocalen in een beperkt aantal tracks.

Ook het beperkt schuiven in de volgorde van de tracks heeft niet veel invloed op het album, waardoor de nieuwe tracks overblijven als grootste aanwinst. Met name het door Jason Isbell geschreven TVA is prachtig en is voor mij voldoende reden om over te stappen op de nieuwe versie van The Dirty South. De nieuwe uitgave is verder fraai verpakt en voorzien van een informatief boekje.

Het had prima onderdeel kunnen zijn van een luxe editie van het album, maar Patterson Hood wilde de frustratie van een destijds tegenwerkende platenmaatschappij van zich af schudden met deze nieuwe versie van het album. The Complete Dirty South is een fraai uitgevoerd en prachtig klinkend album, maar het is vooral een album dat laat horen hoe goed en memorabel het originele album in 2004 was. The Complete Dirty South is uiteindelijk een meer dan aardig tussendoortje, dat absoluut doet uitzien naar nieuw werk van de band uit Georgia, maar dat hier nog heel vaak uit de speakers gaat komen. Erwin Zijleman

Het prachtige TVA staat al op The Fine Print.

Klopt, die verzameling restjes heb ik destijds laten liggen, maar is zeker de moeite waard, al is het maar vanwege TVA

Hoe moet je dit nu beoordelen? The Dirty South is natuurlijk een prachtige plaat. Deze nieuwe versie ook. De verschillen zijn werkelijk miniem. En de drie nieuwe nummers stonden alle drie al op The Fine Print. Daardoor vind ik het alleen een aanrader voor mensen die deze plaat nog niet kennen. Voor alle anderen biedt dit geen meerwaarde.

Puttin' People On The Moon en The Sands of Iwo Jima, mijn twee favorieten, zijn er niet beter geworden met de remix en nieuwe vocals, eerder slechter. Een groot deel van de emotie gaat verloren door de cleanere zang.
Nee, deze nieuwe uitgave zal hier niet de originele komen vervangen.

Op de opvolger deed Isbell ook nog mee.

Klopt