Tony Williams - Tokyo Live (1993)

Na een reeks studioalbums voor Blue Note, die Tony met een ontzettend sterk en hecht kwintet maakte (Billy Pierce, Wallace Roney, Mulgrew Miller, Williams en wisselende bassisten), werd het wel tijd voor een live-dubbelaar om de kunsten van de band en het samenspel in een live-setting (waar jazz in hoort te zijn) te horen. De nummers zijn flink opgerekt en men neemt echt de tijd om op te bouwen en te improviseren. Tweeënhalf uur is op deze manier ook helemaal niet lang.

Het kwintet is onveranderd sinds 1990 en de studioplaten Native Heart and The Story of Neptune. Ik som even op: Tony Williams: bandleider, drums, Wallace Roney: trompet, Mulgrew Miller: piano, Bill Pierce: sopraan en tenor saxofoon en Ira Coleman: contrabas.

Ik kan van rond deze periode geen beter en strakker spelend hardbopkwintet noemen. Nu is het niet alleen hardbop wat de band hier speelt, het zou ook zomaar postbop of contemporary jazz kunnen heten. Maar we noemen het voor het gemak hardbop, omdat de oude, klassieke kwintetten ook hardbop speelden.

Op één geweldige Beatles-cover na (je weet welke), is alles door Tony Williams gecomponeerd, en als ik me niet vergis komen alle composities van de voorgaande Blue Note-studioplaten. De sound is weergaloos, warm, ruimtelijk en open. Geen enkele solo verzuipt in het bandgeluid. Dat komt ook gewoon omdat de muzikanten snappen hoe dynamiek werkt. Ik val ook vaak van mijn stoel hier door het buitengewone talent van Bill Pierce en Wallace Roney. Wat een ontzettend goed duo, en inmiddels geen jonkies meer. Mulgrew is ook wel een erg goed pianist, zowel als begeleider alsook solist. Hij weet tijdens de solo's net als Williams nét even die gave accenten te plaatsen om je bij de les te houden.

Pierce is een ex-Jazz Messenger dus is een drummer als bandleider wel gewend. Wallace Roney is de jongste. Mulgrew Miller is net wat ouder dan Roney, maar in vergelijk met Tony ook van een jongere generatie. Hij had zijn sporen verdiend bij zowel Woody Shaw en ook the Jazz Messengers. De onbekendste speler is bassist Ira Coleman, die zich prima staande houdt tussen deze inmiddels zwaargewichten.

Eén van de beste kwintet-liveplaten van rond deze periode. Ik daag anderen uit om een kwintet-plaat te noemen van rond deze tijd die deze plaat evenaart. Nu nog graag een re-issue op het hemelse vinyl (zal wel een 4-lp boxset moeten worden) en ik ben helemaal blij.

Er zijn meerdere video's te vinden van Williams' kwintet van deze periode, maar deze wil ik met name tippen, dan heb je gelijk een idee van het vuur dat deze groep je aan de schenen legt: https://www.youtube.com/watch?v=vlc-QUsGSj4

De video is van 1990, en dit concert van 1992, maar het idee is wel hetzelfde.