Overkill - Immortalis (2007)

Overkill V? Klinkt goed, de setlist en de cover zien er ook goed uit, dus ik ben erg benieuwd!

Ja ,anders ik wel

Ik kan je zeggen dat ik Devil in the Mist erg lekker vind klinken.

Ja? Waar heb je 'm dan gehoord? Ik ben erg benieuwd

Hij is inmiddels gelekt, en ik moet zeggen dat hij me na de eerste paar luisterbeurten best tegenvalt. Op zich staan er niet echt hele erge zwakke nummers op, maar de meeste zijn gewoon van 'standaard'-Overkill niveau, zonder iets extra's te hebben, wat de meeste Overkill nummers juist weer wel hebben De riffs zijn weinig inventief, hier staat geen I Hate, Elimination of Thanx for Nothin': erg vette riffs met een veneinige, snoeiharde zang van Bobby. Nee, we krijgen hier nummers met 'gevoelige' refreins zoals in Hellish Pride.
De X-Factor die voorgangers Killbox 13 en ReliXIV wel hadden, mist hier heel duidelijk. Devils in the Mist is een aardige opener, What It Takes heeft wel heel veel weg van de nummers op Bloodletting (ook één van de minder 'Kill platen). Skull and Bones vind ik dan weer een beter nummer, maar ik moet toch wennen aan de death\thrash-achtige grunts van D.D. Charlie Get Your Gun en Walk Through Fire zijn voor mij de beste nummers van het album, Charlie Get Your Gun is ongekend aggressief voor dit album en WTF heeft een typisch meezing refrein. Head On begint wel lekker met een rustig refreintje, maar vervalt later toch weer tot een weinigszeggend nummer. Hell Is heeft dan wel de beste solo van het album, maar doet me verder ook weinig. Overkill V is toch het allerminste nummer uit de Overkill-reeks.

Misschien dat dit album een wat langere bezinkingsperiode nodig heeft, zoals ook W.F.O. en The Killing Kind dat hadden. Voorlopig moet ik helaas toch inzetten op een magere 3*

Lol, ik kom er vandaag pas achter dat deze vocals van Lamb of God zanger Randy Blythe komen.

Hopelijk is de volgende poging wat sterker, dit was een redelijke tegenvaller na het meesterlijke ReliXIV.

ReliXIV is natuurlijk ook niet makkelijk te overmeesteren, Tim Mallare vind ook een betere drummer dan de drummer van nu.

Terwijl ik mijn gedachten liet gaan over Ironbound, jeweetwel, die plaat waar Overkill als herboren werd bestempeld, zat ik tich nog eens wat na te denken over al die andere platen die de band sinds het vertrek van Bobny Gustafson uitpoepte. Want ofschoon ik die op een enkeling na wel trouw kocht, zat ik ook wel een beetje in de 'oh da' s nummer zoveel van Overkill'-modus. Beetje lekker beuken en dat is het dan wel.

Maar een beetje afstand kan dat gevoel dien veranderen. Want nu ik Immortalis erbij pak, kan ik niet meer uitleggen waarom Ironbound wel druk besproken werd in de magazines en dit niet.
De plaat opent ouderwets vinnig met het verbrijzelende Devils In The Mist en schakelt daarna moeiteloos heen en weer tussen oude en nieuwere metalinzichten. Je kunt bijvoorbeeld wel nog wat van die verdwaalde Panteragrooves tegenkomen. Maar die zitten vakkundig ingebed in het herkenbare Overkillgeluid.

Mede door de deelname van Randy Blythe in Skull And Bones kleeft er ook nog eens een metalcorerandje aan. Een betonsong met een harde urbane feel zonder hiphop te worden.

De connecties met het verleden worden nog eens extra geëerd middels een vijfde deel uit de welbekende Overkillserie.

Los van de dwarrelende moderne invloeden is er eigenlijk geen zak aan te merken op Immortalis. Op en top Overkill. Geen enkele sporen van metaalmoeheid te bespeuren hier. Enkel wild enthousiasme en een flinke dosis energie.