Bobby Hutcherson - Components (1966)

De line-up van de band op dit tweede album van Bobby Hutcherson staat garant voor goed gespeelde composities: Freddie Hubbard, Herbie Hancock, en Ron Carter zijn (inmiddels gevestigde) namen waar de gemiddelde jazzliefhebber goed voor gaat zitten. De show wordt op dit album gestolen door drummer Joe Chambers. Niet eens zozeer door zijn drumwerk (die korte fill na de pianosolo van Hancock aan het eind van titelnummer 'Components' waarmee hij de hele band terugtrekt in de melodie...wow!) maar door de vier laatste composities aan te leveren. Waar kant A volstaat met energieke, post-bop composities, is kant B daar de ultieme tegenhanger van: verstilde melodieën, bedachtzaam samenspel, en korte (drum)erupties. Avantgarde jazz die tegen modern klassiek aanschuurt.
De tweede helft van dit album is een makkelijke 4,5 sterren. De eerste helft is zeer aangenaam maar veel minder spannend.

Vreemde plaat door het tweeledige karakter dat hierboven reeds wordt aangehaald. Het stelt de luisteraar wel in staat om de LP als het ware op te delen in twee mini-LP's, waarbij plaatkant 1 behoorlijk conventionele bop is die, met een flinke energie en enthousiasme weliswaar, nogal braaf tussen de lijntjes blijft kleuren, terwijl plaatkant 2 eerder het aura van een avant-gardistische suite heeft. De composities op kant A zijn allemaal van Hutcherson, die op kant B van drummer Joe Chambers, die hier wel zijn visitekaartje afgeeft.

Kant A gaat wat aan me voorbij (wel prettig natuurlijk), maar het zijn vooral die laatste 4 songs die mijn aandacht trekken. Spannende, avontuurlijke muziek noem ik dat, die en passant ook nog 'ns de juiste toon weet te vinden.

Als plaat dus misschien niet enorm samenhangend, maar los daarvan is ook dit weer genieten, net als van die andere Hutcherson uit 1965 (overigens ook met een geweldige line-up). Maar dan op een geheel andere manier.

4 sterren

Kant 1: 4,25* kant 2: 3*