menu

Bobby Hutcherson - Stick-Up! (1968)

mijn stem
3,88 (17)
17 stemmen

Verenigde Staten
Jazz
Label: Blue Note

  1. Una Muy Bonita (6:27)
  2. 8/4 Beat (6:59)
  3. Summer Nights (6:59)
  4. Black Circle (6:57)
  5. Verse (9:32)
  6. Blues Mind Matter (3:32)
totale tijdsduur: 40:26
zoeken in:
avatar van vanson
4,0
Eén van de grootse talenten van Bobby Hutcherson moet wel zijn dat hij een band op een dusdanige manier kan leiden, dat de ruimte in de composities altijd volledig wordt benut. Van tegen avantgarde jazz aanschurend tot 'ouderwetse' swing. De band klinkt goed, is hecht, en bovenal een eenheid.
Met een compleet andere line-up dan zijn vorige album klinkt 'Stick-Up!' ook anders dan 'Happenings'.
Dit moet mijn tot nu toe meest gedraaide album van Hutcherson zijn, Niet omdat ik deze het allerbeste vind (dat blijft tot nu toe 'Happenings') maar omdat de composities hun diepere lagen niet meteen prijsgeven. Er hangt een Coltrane-achtige sfeer over dit album, en dat zal zeker ook te maken hebben met de aanwezigheid van McCoy Tyner, die de ritmesectie net wat anders meeneemt dan dat Herbie Hancock op het vorige album deed.
De eerste compositie is al bijna een mission statement. Wat wil je zeggen als je opent met een Ornette Coleman stuk die oorspronkelijk heel puntig is en mede de 'shape of jazz' veranderd heeft na 1959? Hutcherson toont de schoonheid (als we die al niet hadden gehoord) van de melodie, laat horen dat er zelfs swing in zit, zonder zich te verliezen in de strikte free jazz opvatting van Coleman. De vijf daarop volgende Hutcherson composities laten horen dat toegankelijkheid hand in hand kan gaan met avantgarde jazz passages, met Coltrane-achtige melancholie ('Verse' mist zijn saxofoonspel!), en een afsluiter die bij mij herinneringen oproept aan alles wat er in de jazz gebeurd is vanaf de hoogtijdagen van Bird tot en met de Coltrane van eind jaren vijftig, begin jaren zestig.
Een op het eerste gehoor toegankelijk, 'makkelijk' album dat heel veel geheime vakjes heeft waar je je in kunt verliezen. Prachtig!

avatar van spoon
4,0
McCoy Tyner is op dit album de uitblinker. Dan hebben we ook nog Joe Henderson en de niet te onderschatten Billy Higgins. De Vibes van Hutcherson staan hier gelukkig niet op de voorgrond.

Zeer aangenaam album en inderdaad heeft het soms wel een wat Coltrane- achtige sfeer.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:16 uur

geplaatst: vandaag om 13:16 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.