Bobby Hutcherson - Stick-Up! (1968)

Eén van de grootse talenten van Bobby Hutcherson moet wel zijn dat hij een band op een dusdanige manier kan leiden, dat de ruimte in de composities altijd volledig wordt benut. Van tegen avantgarde jazz aanschurend tot 'ouderwetse' swing. De band klinkt goed, is hecht, en bovenal een eenheid.
Met een compleet andere line-up dan zijn vorige album klinkt 'Stick-Up!' ook anders dan 'Happenings'.
Dit moet mijn tot nu toe meest gedraaide album van Hutcherson zijn, Niet omdat ik deze het allerbeste vind (dat blijft tot nu toe 'Happenings') maar omdat de composities hun diepere lagen niet meteen prijsgeven. Er hangt een Coltrane-achtige sfeer over dit album, en dat zal zeker ook te maken hebben met de aanwezigheid van McCoy Tyner, die de ritmesectie net wat anders meeneemt dan dat Herbie Hancock op het vorige album deed.
De eerste compositie is al bijna een mission statement. Wat wil je zeggen als je opent met een Ornette Coleman stuk die oorspronkelijk heel puntig is en mede de 'shape of jazz' veranderd heeft na 1959? Hutcherson toont de schoonheid (als we die al niet hadden gehoord) van de melodie, laat horen dat er zelfs swing in zit, zonder zich te verliezen in de strikte free jazz opvatting van Coleman. De vijf daarop volgende Hutcherson composities laten horen dat toegankelijkheid hand in hand kan gaan met avantgarde jazz passages, met Coltrane-achtige melancholie ('Verse' mist zijn saxofoonspel!), en een afsluiter die bij mij herinneringen oproept aan alles wat er in de jazz gebeurd is vanaf de hoogtijdagen van Bird tot en met de Coltrane van eind jaren vijftig, begin jaren zestig.
Een op het eerste gehoor toegankelijk, 'makkelijk' album dat heel veel geheime vakjes heeft waar je je in kunt verliezen. Prachtig!

McCoy Tyner is op dit album de uitblinker. Dan hebben we ook nog Joe Henderson en de niet te onderschatten Billy Higgins. De Vibes van Hutcherson staan hier gelukkig niet op de voorgrond.

Zeer aangenaam album en inderdaad heeft het soms wel een wat Coltrane- achtige sfeer.

Verse is wel echt erg mooi. Van de rest ben ik (nog) niet echt overtuigd.

Vond deze LP ooit op 'n platenbeurs. Blij, want ik zocht hem al even.
Draaide uit op 'n teleurstelling.
Bij het beluisteren bleek namelijk dat kant 1 en 2 identiek waren. Kant 2 bevatte dezelfde nummers als kant 1, hoewel de titels op het label van kant twee wel de andere nummers vermeldden.
Bij nader onderzoek bleek deze zo ook op Discogs als misprint vermeld te staan.
'n misprint kan leuk zijn, want vaak zeldzaam, maar dit soort misprints zit je toch niet op te wachten.

Waar ken ik dit van? dacht ik, en toen realiseerde ik me dat Verse wel heel erg op Coltrane's Spiritual lijkt (bijv. op Live at the Village Vanguard 1961). Vergelijk zelf maar eens. En dan mis je in ieder geval niet Trane's spel.