Bobby Hutcherson - Oblique (1979)

mooi en rustig album van absolute held op vibes. Zijn spel gaat hier goed samen met dat van Hancock. Ze locken lekker in elkaar en maken een mooi klanktapijtje. Doet het goed met een bakje koffie op de zondagochtend.

In 1967 opgenomen en pas in 1980 uitgebracht. Als je deze vergelijkt met 'Happenings' die in vrijwel dezelfde bezetting is opgenomen, dan legt 'Oblique' het af. Hutchinson's composities sprankelen net wat minder, al is 'My Joy' inderdaad een genot om naar te luisteren.
De twee composities van drummer Joe Chambers, het titelnummer en aflsuiter 'Bi-Sectional' zijn bijna een stijlbreuk met de ingetogen, bedachtzame nummers die er aan vooraf gaan.
Genietbaar album, maar op basis van wat deze bezetting eerder neergezet heeft een klein beetje teleurstellend.

Wat grappig ik ervaar juist precies het tegenovergestelde. waar ik Happenings heel aardig vind, vind ik deze echt ontzettend goed. Meer interactie tussen de muzikanten en meer diepgang in het algemeen. En een uitstekende rol voor Albert Stinson, een bassist die mij onbekend was.

Met: Bobby Hutcherson (vibes), Herbie Hancock (piano), Albert Stinson (bass), Joe Chambers (drums)

Het heeft voor mij even geduurd voordat Bobby Hutcherson op mijn waardering kon rekenen. Dat kwam eigenlijk omdat ik een beetje bleef hangen bij zijn bekendste en meest gewaardeerde plaat Dialogue. Met die plaat heb ik nog steeds niet echt een klik. Het was voor mij reden om de rest van Hutch' repertoire jarenlang links te laten liggen. Daarna kwamen plaatjes zoals Medina, Patterns en Stick Up al snel rond de 4,5 en 5 sterren te liggen voor mij. Toen kwamen er twee Tone Poets uit en was ik helemaal verkocht. Bij deze Oblique had ik nog wat twijfel omdat er geen blazers op speelden. Maar wat ben ik blij dat ik deze destijds aangeschaft heb!

Een kwartet zonder blazers dus.... saai is het nergens, integendeel. Hutch weet de vibes gewoon een heel andere sound mee te geven dan alle andere vibrafonisten daarvoor. Want dit is diepgeladen postbop van héél hoog niveau waar Hutcherson de band constant blijft pushen. Om nog maar niet te spreken van de jonge Herbie Hancock die hier echt in top-conditie verkeerde. Hij speelt virtuoos en vol melodische schoonheid met een uiterst strak gevoel voor timing. Strak is één van de kernwoorden van deze plaat want het klinkt allemaal zo briljant getimed. Dat komt mede door het fantastische drumwerk van legende en inmiddels ook één van mijn favorieten: Joe Chambers. Zijn hele sound is inmiddels kenmerkend voor een groot deel van het Blue Note oeuvre.

Elke compositie heeft een bijzonder warme vibe. Ik zou gerust willen zeggen: uiterst toegankelijke vibe. Maar in de improvisaties tussendoor zit dé spanning en daarmee de ware kracht van de plaat. Zo begint My Joy met uiterst liefelijke tonen van Hutch en Hancock om tijdens de improvisaties los te barsten in uiterst harde postbop ladders. 'Til Then klinkt als een warme Bossa dat het niveau van Braziliaanse Copa Copana muzak een tiental ontstijgt. Het is vooral een flirt met Latijnse tonen zonder zelf in te kakken tot suffe achtergrond muziek. Theme from Blow-Up is dan weer uiterst funky en bluesy. De heerlijke groove van Stinson en Chambers blijft de hele dag door je hoofd zingen.

Subtle Neptune brengt nog meer Bossa ten gehore en na een braaf thema gaat de band wederom swingend los. Het verdient het om hard gedraaid te worden want de ware klasse zit hier in de details. Bijvoorbeeld hoe Hancock een ontzettend solide basis voor Hutch neerzet om over te improviseren. Maar ook de dansende Stinson op de bas die swingt als een tiet. Maar nog wat spannender wordt het allemaal op het titelnummer. Lekker freaky compositie met flinke uitschieters van de hele band. Het klinkt haast als een wedstrijd maar wel eentje waar niemand per se voorop gaat of achterblijft. De band blijft uitstekend bij elkaar.

Al met al een fantastische plaat. Eerlijk is eerlijk: de hele Tone Poet beleving draagt nog extra bij aan het enorme luisterplezier. Het geluid is buitenaards mooi en komt nog extra tot zijn recht door de afwezigheid van 'schelle' instrumenten zoals koper en houtblazers. Het is niet voor te stellen dat dit in de jaren '60 is opgenomen. En wat een contrast met bijvoorbeeld Happenings uit de 75th anniversary serie. Het verschil is beschamend groot. Als ik u vertel dat zelfs mijn vrouw het verschil duidelijk hoort. Afijn u kent mijn vrouw niet maar dat zegt genoeg.

Een jazz album zonder blazers inderdaad. Het was even wennen, maar Bobby Hutcherson schenkt ons hier niet minder dan een jazzvibrafoon meesterwerk. Hoe hij op dit album de vibrafoon als lead-instrument bespeelt is werkelijk fenomenaal.

Met de eerste liefelijke tonen van Til' Then word je meteen dit album in gezogen en overspoeld met de meest hemelse jazz die je je maar wensen kunt. Wow. Je weet meteen dat je naar een fantastisch album aan het luisteren bent. Maar lieflijk blijft het allerminst. Beluister de lange solo in Subtle Neptune maar eens, die is alles behalve subtle. Ik heb Joe Chambers als componist heel hoog zitten, enkele van zijn eigen albums behoren tot mijn absolute favorieten, maar zoals iemand al correct opgemerkt heeft, is er haast sprake van een stijlbreuk met de fantastische composities hiervoor. Ik moet dus bekennen dat ik beide Chambers composities eigenlijk de minste op dit album vind. Dat is geen diskwalificatie, maar zegt alles over het belachelijke niveau van de eerste vier tracks.

Mss wel zijn beste en je snapt toch niet dat Blue Note dit op de plank liet liggen eind jaren '60? Dat is met zoveel achteraf fantastische albums van o.a. Lee Morgan, Andrew Hill en deze Hutcherson gebeurd, dat ze echt even de weg kwijt zijn geweest daar. Gelukkig kunnen we er nu alsnog volop van genieten.

Ik vond dit album op CD al zo goed dat ik voor de Tone Poet ben gegaan. Daardoor ben ik net weg geblazen: 5* geniaal.

Dat is toch die met een andere hoes? Ik heb een exemplaar met de hoes zoals hier op de site, maar wel met zo'n plastic binnenhoes en glimmende hoes, dus was even in twijfel of ik hier ook een Tone Poet van had (heb er inmiddels zo veel). Zag dat ik een 2013 reissue heb.

Yep.

Heb jij ook de Tone Poet? Toch wel één van de beste uit die serie.

Ik had helaas net de veel te dure connoisseurs CD hier al van aangeschaft toen de Tone Poet werd aangekondigd. Meerdere exemplaren van een album, zeker als ze beiden prijzig zijn, dat doe ik nie. Anders was 't 'm zeker geworden, zo goed vind ik dit album wel.

Gelijk heb je.

Als je deze vibrafoon/piano combi kan waarderen dan mogelijk deze verrassend goede plaat uit 1985 ook:

Bobby Hutcherson / George Cables / Herbie Lewis / Philly Joe Jones - Four Seasons (1985) - MusicMeter.nl

Tony aERodynamIC