Bobby Hutcherson - Total Eclipse (1968)

Na het magistrale, maar veel later uitgebrachte 'Patterns', nam Bobby Hutcherson als bandleider dit album op in de zomer van 1968. Nadat ik las dat Hutcherson in 1967 naar de Amerikaanse westkust verhuisde (na gearresteerd te zijn voor marihuanabezit en zijn taxivergunning (...) en 'cabaret card' moest inleveren), dacht ik meteen dat dit een wat meer mellow album zou opleveren.
Deze eerste samenwerking met saxofonist Harold Land levert inderdaad een iets zonniger geluid op, maar tussen de gestructureerde melodieën van 'Herzog' (met heerlijk subtiele tempoversnellingen) en 'Matrix' woekert een vrije vorm van jazz die op het titelnummer en Same Shame (met Coltrane-waardig intro) meer tot uiting komt, en in het slotstuk 'Pompeian' explodeert. Sommige stukken klinken alsof je live Zappa opnamen uit mid jaren 70 hoort waarin Ruth Underwood alle ruimte krijgt om te schijnen. Het zou me niets verbazen als ik verderop in de discografie van Bobby Hutcherson onvervalste fusion ga horen.

Met: Harold Land (tenor saxophone), Bobby Hutcherson (vibes), Chick Corea (piano), Reggie Johnson (bass), Joe Chambers (drums)

Echt mellow is de plaat niet helemaal inderdaad maar het vindt wel de exacte balans tussen spanning en ontspanning. De band tussen Hutcherson en Harold Land zou een levenslange worden. Soms speelde Land op een album van Hutcherson, soms andersom en ze verschenen samen in onder meer de Timeless All-Stars. Hun geluid gaat dan ook wel erg goed samen moet ik zeggen. Harold Land zou zich eind jaren '60 ontwikkelen van virtuoze West Coast bopper tot een iets spannender saxofonist die iets vaker de scherpe randjes durft op te zoeken. Toch blijft zijn geluid heel aangenaam en toegankelijk. En origineel ook: Land heeft een eigen stijl en geluid. Het gaat in ieder geval uitstekend samen met het virtuoze spel van Bobby Hutcherson.

Maar op deze hele plaat is de hele band uitstekend. De jonge Chick Corea is een ware originalist op zichzelf. Ook al zo virtuoos en met een geweldig gevoel voor melodie en harmonie. Zijn interacties met Hutch, Johnson en vooral ook met drummer Joe Chambers zijn fantastisch. Maar ook in de snellere composities valt de virtuositeit en het samenspel op.

Absolute hoogtepunt is het kalme en warme titelnummer. Het is mysterieus, melancholisch en bloedmooi. Vooral in de subtiele tempoversnellingen gebeurt ontzettend veel tussen de muzikanten. Het verbaast me des te meer dat deze plaat nooit zo bekend is geworden. Een toegankelijke instapper voor de muziek van Bobby Hutcherson die net iets spannender is dan bijvoorbeeld The Kicker.