Duane Betts - Wild & Precious Life (2023)

Hier ben ik wel benieuwd naar. De hoes doet me denken aan de poster in Highway Calls van van vader Dickey Betts.

Met die Betts's kan het alle kanten op gaan: blues, country, southern rock. Alleen is Duane niet zo een goede zanger.

Klinkt als oude Allman Brothers Band. Schitterend dual gitaarwerk. Minder zang, dat wel. Maar wat een instrumentatie. Niet orgineel. Schatplichtig aan zijn vader Dickey maar heerlijke muziek. Tijdmachine: 1970.

Beetje Ryan Adams ook, qua zang. Verder niets vernieuwend maar wel een zekere mate van catchiness.

Ik vind het uiteindelijk een erg fijne plaat. Als Duane Betts zonder Devon Allman werkt, is hij wel wat softer. Hierin volgt hij ook zijn vader Dickey, die op zijn vermaarde soloplaat uit 1974 (Highway Call) zijn country-roots exploreerde.

Duane brengt ook hier een mix van country- en southern rock, waar de nostalgie van afdruipt. De songs zijn bijna allemaal meegeschreven met Stoll Vaughan en ook hier speelt bassist Berry Duane Oakly mee. Ook present is de meesterlijke slidegitarist Johnny Stachela. Eigenlijk is dit gewoon de volledige Allman Betts Band maar dan zonder Devon. Alsof Devon Duane een zetje gaf en nu zei: "nu kan je het zelf".

Omdat zowel Stoll Vaughan en Berry Duan Oakley aan deze plaat meewerkten is dit wel echt een plaat van de nieuwe generatie southern rockers. De sound is expres erg retro gehouden, waardoor het echt klinkt als een ouderwetse plaat. Het is opgenomen in de Swamp Raga Studios van Tedeschi en Trucks en live op analoge tape opgenomen (het bestaat dus nog echt).

Duane heeft een wat luie manier van zingen, en kan niet echt als goede zanger worden aangeduid, maar het stoort nergens. Hij kent zijn beperkingen. Wat overblijft is heerlijke Allman Brothers-achtige southern bluesrock met een vleugje country en midland-rock.

Hoogtepunt is het erg gave Under the Bali Moon met een exotisch tintje en erg mooi pianospel ook.
Opvallend is verder hoezeer Waiting on a Song lijkt op Ramblin' Man.

Hoedanook een knappe plaat, en wat mij betreft is Duane Betts' solocarrière een feit. Ik ben nu al benieuwd naar de opvolger. Er zijn in het verleden wel wat platen verschenen van zowel Johnny Stachela als Stoll Vaughan, die de moeite waard zijn.