Maurice van Hoek - Changing Lanes (2023)

De grote kwaliteiten van de Rotterdamse singer-songwriter Maurice van Hoek werden al snel door critici geroemd, maar ook door mijzelf, want ik zag Maurice al jaren geleden voor het eerst optreden. Zelfs OOR onderkende al snel zijn talent en noemde hem toen “Een muzikant met capaciteiten waar menig gelouterde americana-artiest een puntje aan kan zuigen”.

Hij debuteerde in 2016 met het album Live Forevermore, gevolgd door de langspeler Traveling Man uit 2018. Sindsdien onderging zijn leven grote veranderingen, waarvan een nieuwe relatie en vader worden de belangrijkste waren. Hij maakte niet alleen groei als mens door, maar ook als songwriter en muzikant, daarvan is Changing Lanes nu het meer dan overtuigende bewijs.

Meteen met de nostalgische opener Old Enough to Know Better, een liedje wat hij samen met Stan de Kwaadsteniet schreef, greep Maurice me bij de lurven. Hierin probeert Maurice zijn leven te omvatten in een liedje van drie minuten, wat begint met de kattenkwaad die hij uithaalde in zijn geboorteplaats Nieuw-Vennep. De song is ondergedompeld in een prachtig strijkersarrangement van Reyer Zwart.

Met Martin Scheppink schreef Maurice het opgewekte uptempo titelnummer Changing Lanes dat vooral over de geweldige ervaring van vader worden gaat. Af en toe schrijft Maurice ook liedjes samen met, de eveneens zeer getalenteerde, Bertolf Lentink. Met hem schreef hij Empty Without You. Al een week nadat hij zijn vrouw leerde kennen schreef Maurice Call You Mine, omdat hij toen reeds smoorverliefd op haar was. De prachtige, gevoelige vioolpartij van Yanna Pelser is hier trouwens de kers op de taart.

Sweet Morning Dew schreef hij op een ochtend toen de uitgerekende datum van de geboorte van zijn dochtertje in zicht was. De strijkers en orkestgevoel maken het nummer groots. Het ingetogen May I Have This Dance is in een keer live opgenomen. “Dit lied is ontstaan een week na de bevalling. Het is een terugblik naar deze avond. We hadden thuis het kaarslicht aanstaan. Samen dansten we op Norah Jones en vertrokken samen helemaal in deze bubbel. Ik vraag mijn vrouw ten dans terwijl we de komst van ons kindje toezingen.”, aldus Maurice.

Met Stan de Kwaadsteniet schreef Maurice het opzwepende Break Down and Call, waarin hij zingt dat hij spijt heeft van een verbroken relatie en dat hij zijn geliefde terug wil. Een wat JJ Cale achtige vibe heeft It Takes Two to Tango. Bijzonder fraai en ingetogen is Keep You off My Mind. Deze folksong gaat over een muzikant die zijn verhalen deelt tijdens het reizen en op het podium. De boodschap is dat hij deze dingen doet zodat hij zijn ex kan vergeten. Om te proberen verder te gaan met zijn eigen leven.

Het dromerige, wat afwijkende Anything at All behoort zeker tot mijn favoriete tracks. Een dromerige popsong met een episch einde is Innonence, wat Maurice in een roes schreef. De energieke afsluiter Dancing in the Rain is een langgekoesterde wens om ooit een Ryan Adams achtige rock song te schrijven. Maurice wordt omringd door geweldige muzikanten, zoals onder andere de veelzijdige drummer Mischa Porte. De locatie waar het album is opgenomen, B & B De Oude Boomgaard, was ook een schot in de roos. Changing Lanes is artistiek wederom een grote stap voorwaarts voor Maurice.

Maurice van Hoek ‘Changing Lanes’ release tour :

22-05 EINDHOVEN : Muziekgebouw, Americana Mondays
25-05 ROTTERDAM : Rotown
27-05 HILVERSUM : Vorstin
02-06 VENLO : Grenswerk
16-06 ZWOLLE : Hedon

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Al jaren wordt de Nederlandse singer-songwriter Maurice van Hoek gezien als een groot talent. Op het snijvlak van country en americana is de spoeling van eigen bodem dun, maar de onmiskenbare kwaliteit van Van Hoek maakt dit ruimschoots goed. Nadat zijn debuutalbum Live Forevermore uit 2016 in betrekkelijke anonimiteit verscheen, kon zijn tweede plaat Traveling Man uit 2018 rekenen op meer bijval. Van Hoek is inmiddels toe aan zijn derde langspeelplaat, Changing Lanes. En die titel is beter gekozen dan Van Hoek zelf waarschijnlijk kon vermoeden.

Old Enough To Know Better is de song waarmee het album begint. Een opvallend goede en verrassende keuze. Kalm, introspectief en zwanger van nostalgie. Vervolgens horen we met titeltrack Changing Lanes een heel andere kant van Van Hoek. ‘The road’s getting clear and I’m shifting gear/ Got my signal turned on/ I’m changing lanes, it’s time for a change.’ Vooruit kijken, de wijde wereld in, schepen achter je verbranden. Dat werk. En zo overtuigend gebracht dat je direct bij hem zou instappen, mocht hij je een plaats aanbieden op de bijrijdersstoel. Call You Mine kent in het refrein een dromerig mooi akkoordenschema dat doet denken aan James Taylor. Jammer dat het breekbare gitaarspel en de mooie stem van Van Hoek tegen het eind worden onderbroken door een vioolpartij.

Sweet Morning Dew wordt honingzoet oprecht ten gehore gebracht, maar klinkt wel een beetje oubollig. De (wederom) aanzwellende vioolpartijen maken dat het geheel net teveel klinkt als John Denver in de jaren zeventig. Een meer eigentijds geluid is niet verboden in country en americana. De eerste klanken van het lied May I Have This Dance lijken wel verdacht veel op Ol’ 55 van Tom Waits. Break Down And Call is een alle-remmen-los-lied dat niet zou misstaan in het oeuvre van Jackson Browne. Het lied moet het overigens niet hebben van de tekst. Die is namelijk niet bijster origineel en hangt van de clichés aan elkaar vast. Daarover later meer. Anything At All zorgt voor een ‘Tequila Sunrise’-momentje a la Eagles. De meerstemmigheid in dit lied is uitstekend verzorgd en komt gelukkig vaker terug. Fijne vocale momenten waar kippenvel op de loer ligt. Met Dancing In The Rain eindigt Changing Lanes meer in het huidige tijdperk. Deze afsluiter is toch wel een van de sterkere songs, mede doordat Van Hoek een meer eigen geluid laat horen.

De twaalf liedjes op Changing Lanes liggen stuk voor stuk makkelijk in het gehoor. Dat is deels te danken aan het mooie stemgeluid van Van Hoek dat uitstekend past bij deze stijl. Maar toch is dit ook het gevolg van het gegeven dat veel liedjes op gehoor vrij eenvoudig associëren met werk van bekende stijlgenoten uit de jaren zestig en zeventig als Gram Parsons, Townes van Zandt en de eerder genoemde James Taylor en Eagles.

Changing Lanes luistert weliswaar aangenaam, maar de verandering van rijbaan leidt niet direct naar een opzienbarend of verbluffend album. Twee obstakels zijn daar debet aan. De eerste is de kwaliteit van de songteksten en songtitels. Beide zijn nogal algemeen, of als je het positief wil benaderen: universeel. Titels als It Takes Two To Tango werden bijvoorbeeld al in 1952 door Louis Armstrong gebruikt en van liedjes met de titel Empty Without You bestaan er nog honderden. Daarnaast gebruikt Van Hoek cliché-zinnen die al zo ontelbaar vaak gebruikt zijn dat ze haast nietszeggend zijn geworden. Het doet overigens niets af aan de eerlijkheid waarmee ze gezongen worden. Mogelijk is Van Hoek het Engels onvoldoende machtig om taalkundig op een meer creatieve laag uit te komen die veel meer raakt aan de kern van zijn emoties.

Het tweede obstakel is de productie, want daar schort wel het een en ander aan. Zo wordt de eerder genoemde aanzwellende viool te vaak toegepast en is de opnamekwaliteit van de zang nogal wisselend. Weinig consistent werk helaas. Van Hoek verdient beter geëquipeerd te worden. Al met al is Changing Lanes dus een wat ambivalent album geworden, maar Maurice van Hoek heeft met Changing Lanes zeker wél de goede afslag genomen die hopelijk het begin is van meer. Nu nog wat koerswijzigingen doorvoeren in het schrijvers- en productieteam zodat het label ‘talent’ plaats kan maken voor ‘gevestigd artiest’.

Maurice van Hoek – Changing Lanes - nieuweplaat.nl