Chuck Ragan - Feast Or Famine (2007)

Lekker plaatje goede rauwe stem, eerste nummer knalt er gelijk goed in, met een goede slaggitaar en slepende electrische gitaar er doorheen. Daarna zakt het album iets in vind ik om vervolgens met Don't Cry weer terug te keren naar de kwaliteit van het eerste nummer. Ook Between The Line en Do What You Do zijn erg goed.
Deze plaat verdient wat meerdere luisterbeurten en dan denk ik dat ik mijn stem zal gaan verhogen.

Na elke luisterbeurt wordt die beter, vooral Do You Pray is heerlijk om zelf mee te brullen.

Bekijk de hier de videoclip!

Dit wordt er een voor de eindejaarslijst.

Wat een plaat, wat een man! Hot water music heb ik voor altijd in mijn hart gesloten (al werd het tegen het einde duidelijk minder) en Rumbleseat is eveneens prachtig. Ik was wat sceptisch toen Chuck en Chris 'uit elkaar gingen', zeker na de cd van The draft, die wel aardig was, maar toch vooral géén Hot water music.
Chuck heeft de eer echter gered. Los feliz was al een goede plaat, maar deze wordt ruimschoots overtroffen door dit juweeltje. Van begin tot eind goed, met uitzondering van Geraldine, dat iets te traag is naar mijn smaak. Chuck heeft echter met deze plaat bewezen dat hij een begenadigd songwriter is en ik ben er over enkele weken in Antwerpen zeker bij!

Wat een verschrikkelijk sterk album is dit. Wat een stem, wat een artiest, wat een held. In Hot Water Music was het talent om sterke teksten te uiten al meer dan aanwezig, maar hier komt het echt volledig tot uiting, in één van de meest pure vormen denkbaar.

Iedere nummer staat als een huis, met It's what you will en California Burritos als absolute hoogtepunten. Ik heb zitten twijfelen, maar dit is 'm. Mijn plaat van 2007. Verdient veel meer aandacht dan het krijgt.

Chuck Ragan moet wel de personificatie zijn van wat ik als typisch Amerikaans beschouw, forse kerel met diepe donkere stem die zingt over vissen en zijn moeder. Het album zelf is ook erg fijn bovendien.

Deze FoF uit de bak gevist voor diens mooie hoes. Die maakte mij nieuwsgierig naar de muziek die erachter zou zitten. Met The Boat komt de houthakkersstem van Ragon dik binnen. Dat belooft wat. Chuck gaat vrolijk verder en hij heeft een energiek akoustisch gitaarspel, dat mij ook wat doet denken aan een Luka Bloom. Een vlotte plaat, die naar mate het vorderd, ietwat eentonig lijkt te worden qua toon. Maar goed, schijn kan in deze bedriegen, zo aan de balie. Grote kans, dat ik bij dit album nog een poging ga wagen.