Rory Gallagher - All Around Man (2023)

fijne live plaat, prima geluid. Eens een live-album uit zijn nadagen, die waren er nog niet veel. Deze is een stuk prettiger dan Rory Gallagher - Meeting with the G-Man (2003) - MusicMeter.nl.
op deze manier mogen er nog best wat live-platen uitkomen van de beste man.

Qua studiomateriaal valt voor mij het laatste album onder Rory's beste werk. Het concert van deze tour was ter promotie van dat album (Fresh Evidence) dus uiteraard veel nummers van die plaat. Muzikaal niks op aan te merken en een fijne afwisseling ten opzichte van het alom bekende live materiaal uit de jaren 70. Wat mij betreft zijn meer live registraties van zijn latere carrière zeker welkom.

Opgenomen tijdens twee optredens op 28 en 29 december 1990 in The Town and Country Club in Londen is dit livealbum het verslag van beide optredens in de bezetting Rory Gallagher (zang en gitaar), Gerry McAvoy (bass), Brendan O'Neil (drums), Mark Feltham (harmonica) en Geraint Watkins (piano, orgel en accordeon). Ik heb dit op een uitmuntend klinkende dubbel cd.

Naast de verzamelaar Blues is dit mijn zevende livealbum van deze schitterende Blues Rock gitarist die daarboven zijn plaats heeft verdiend tussen andere overleden grootheden zoals Jimi Hendrix, Stevie Ray Vaughan of Jeff Beck. Met Jimi of Jeff heb ik nooit de klik gehad als met Stevie Ray of Rory, van deze laatsten kan ik zo genieten van hun speelplezier, hun speelsheid ook, verweven met de nodige muzikale uitspattingen in het comfortabel zittend harnas van de goede song.

De goede song, de term is gevallen. Ik heb dit al vaak gezegd, je mag nog zo uitblinken op je instrument, maar als je de songs niet hebt met de bijhorende melodielijnen en hooks, ga je mij nooit kunnen overtuigen. Laat ik zeggen dat een zekere warmte en gevoel van geluk mij overvalt bij het beluisteren, telkens opnieuw.

Hierop tel ik een zestal nummers van het album Fresh Evidence waarvoor toen getoerd werd:
Heaven's Gate, Kid Gloves, The King of Zydeco, Empire State Express, Middle Name en Ghost Blues. Ze hebben hun plaats tussen de klassiekers op dit album en toch: zonder Laundromat, A Million Miles Away of Wayward Child of... en zo gemakkelijk een prima setlist kunnen bouwen. Ik mis die nummers niet echt, ik heb ze op de vinyllekes van Live! In Europe, Irish Tour en Stage Struck. Halverwege wordt even gas teruggenomen door middel van een viertal akoestische nummers: Out on the Western Plains, Ride On Red Ride On, Walkin' Blues en Empire State Express. Zijn studioalbums heb ik niet, keuzes, keuzes, keuzes, ik zou teveel die geweldige sfeer en dat aanstekelijk speelplezier van de livealbums missen: hét voorbeeld hiervan is het geweldige Bullfrog Blues, maar er zijn er nog vele.

En waarom niet een anekdote? In mijn jonge jaren in mijn Oostende ging je indertijd naar de ondertussen ook al verdwenen Frituur Cannibal in de Hertstraat voor de beste hamburger van het stad en omstreken, de uitbater Jean-Paul en zijn partner Inge zorgden niet alleen voor verse frieten en verse hamburgers maar ook voor werkelijk stomende Blues Rock muziek dat het wachten altijd aangenaam maakte. Inderdaad, nostalgie, wat wil je? Dank u, Rory.

Meer info:
https://www.discogs.com/master/3160659-Rory-Gallagher-All-Around-Man-Live-In-London
https://www.rorygallagher.com/rory-gallagher-all-around-man-live-in-london/

Vroeger was het een van mijn idolen, Rory Gallagher, die prachtige blues/rock albums uitbracht. En daaronder ook een aantal fraaie live albums. Na 1978 ben ik hem uit het oog verloren. Ik heb toen geen albums meer van hem aangeschaft.

Maar ik kan niet om dit album heen. Een liveopname uit 1990 in Londen. Van een volledig concert. En het is een lekkere trip met een bijzondere uitvoering van Tattoo'd Lady, het bekende Messin' With The Kid en Bullfrog Blues, maar ook veel voor mij onbekend werk. Goed om dat nu in huis te hebben.

De muziek van Rory Gallagher, maar ook die van Ten Years After, heeft ertoe geleid dat ik blues meer ben gaan waarderen. Zo is Twist It Babe van Bo Carter mijn ultieme bluesalbum. Opnamen uit de periode 1931 - 1940.

Het blijft jammer dat Rory Gallagher zo vroeg is overleden. Tweemaal beste gitarist van de wereld en dat is zeker terecht hoewel ik het een dubieus forum vind. Zo heeft mijn favoriete gitarist Alvin Lee, deze waardering nooit gekregen.

Het album "All Around Man – Live in London" van Rory Gallagher, uitgebracht in 2023, biedt een verfrissende kijk op het repertoire van deze Ierse gitaarvirtuoos. Dit live album, dat niet overloopt van zijn meest bekende nummers, toont de diversiteit en het talent van Gallagher op indrukwekkende wijze.

Vanaf het eerste nummer, "Continental Op," wordt duidelijk dat deze opname meer is dan zomaar een verzameling live tracks. De energieke uitvoering en de passie van Gallagher zijn bijna tastbaar, wat een meeslepende luisterervaring oplevert. "Heaven’s Gate" volgt, met een hypnotiserende melodie en soulvolle zang, die de luisteraar diep raakt.

"Don’t Start Me Talkin'" en "Kid Gloves" laten een meer speelse kant van Gallagher zien. De wisselwerking tussen zijn gitaarspel en zang is subliem, en de dynamiek in de band zorgt voor een levendige sfeer. "Mean Disposition" biedt een rauwere, bluesachtige toon, die Gallagher's veelzijdigheid onderstreept.

Een van de hoogtepunten van het album is "Tattoo’d Lady". Dit nummer, een favoriet onder fans, krijgt in deze live uitvoering een nieuwe dimensie. De improvisaties en de intense solo’s maken dit een onvergetelijk moment. Ook "The King of Zydeco" en "Moonchild" laten zien hoe Gallagher verschillende stijlen moeiteloos combineert.

"Out on the Western Plains" en "Ride On Red, Ride On" brengen een vleugje Americana in het geheel, met hun folky invloeden en verhalende teksten. Gallagher's stem en gitaarspel stralen een ongeëvenaarde authenticiteit uit, wat deze nummers bijzonder maakt.

De bluesy invloeden komen sterk naar voren in "Walkin’ Blues" en "Empire State Express". De rauwe emotie en de technische virtuositeit van Gallagher maken deze uitvoeringen bijzonder. "Shadow Play" en "I Wonder Who" blijven boeien met hun intrigerende ritmes en melodieën.

Het album sluit af met een reeks krachtige nummers: "Shin Kicker", "Middle Name", "When My Baby She Left Me", en "Ghost Blues" laten Gallagher’s vermogen zien om intensiteit en gevoel in elke noot te leggen. "Messin' with the Kid", "Keep a Knockin'", en "Bullfrog Blues" zijn energieke afsluiters die de luisteraar nog lang na het beluisteren van het album in vervoering houden.

Het slotnummer, "All Around Man", vat de essentie van Rory Gallagher perfect samen. Zijn veelzijdigheid, passie en onmiskenbare talent komen hierin volledig tot uiting. Dit album is een must voor zowel doorgewinterde fans als nieuwkomers, en biedt een uniek inkijkje in het muzikale universum van een van de grootste gitaristen aller tijden.

Met "All Around Man – Live in London" toont Rory Gallagher dat zijn muziek tijdloos is, en blijft hij een bron van inspiratie voor muziekliefhebbers wereldwijd.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Heerlijke live plaat van Rory Gallagher en consorten. Prima geluidskwaliteit en Rory speelt af en toe in een heerlijk tempo. Onvervalste blues met de kwaliteit van Rory… Voor de liefhebbers van blues en rock.

Ik kwam hier voor Rory maar mijn gedachte zijn nu bij de Mortifer burger....