Liberation Suite - Liberation Suite (1975)

Deze plaat ergens voor een euro of zo kunnen kopen. Ik kocht het om het label, Myrrh. Dat is een christelijk label dat zeker in de jaren 70/80 voor christelijke muziek (gospel) belangrijk was. Bij Myrrh trof je heel veel troep, want ze gaven veel uit waarbij de boodschap belangrijker was dan de muziek. Maar zo nu en dan is er ineens een groep die duidelijk meer kwaliteit heeft. 'Water into Wine band" is zo'n band en ook Parchment kon soms verrassend psychedelisch uit de hoek komen. Ik hoop altijd nog wat pareltjes te ontdekken, maar meestal is het een teleurstelling. De paar jaar dat ik redelijk evangelisch was. hebben toch hun sporen nagelaten.....
Dit album zit er wat tussen in. Het is geen bagger, maar ook geen top.
Liberation Suite is een band uit Texas, die naar noord-Engeland/Ierland verhuisde en daar wel wat bekendheid bij het christelijke gedeelte hadden. Ze zeggen dat ze wel wat geïnspireerd zijn door het oude Chicago, verder zongen ze tijdens hun optredens een nummer van the Doobie Brothers 'Jesus is juist allright" ,maat ook wel van Eric Clapton.
Muzikaal is het wel een rommeltje, zoals dat vaker gebeurde bij christelijke groepen uit die tijd. Je hoort inderdaad Chicago in de muziek terug, maar ook country en blues. Laten we maar zeggen dat het divers is. Terwijl 'Led to Roam' iets van Led Zeppelin heeft is 'Run Run Lucifer' meer prog achtig a la Supertramp. Door de dwarsfluit die zo nu en dan klinkt komt ook Jethro Tull om de hoek kijken. Teksten zijn christelijk, want daar ging het om. Maar ik ben niet te negatief over deze plaat. Zeker voor die tijd is het een wat gewaagdere plaat dan wat Myrrh normaal uit bracht. Er wordt goed en soms zelfs stevig gemusiceerd, het swingt zo nu en dan de pan uit als Blood Sweat and Tears, prima muzikanten en ook goede productie. Qua stijl en kleding hebben ze de no nonsense aanpak van de Doobie Brothers.
Liberation Suiite heeft nog een paar andere platen gemaakt en er is ook nog een 25 th anniversity uitgave van dit album.
Het valt verder op dat er eigenlijk nog veel te vinden is op internet over deze plaat, dat betekent wel dat het wordt gezien als een (christelijk) pareltje uit die tijd.
En dat snap ik ook wel, echt jaren 70 muziek (op kant 2 denk ik bij een nummer, Sweet Smoke !), misschien iets te weinig een eigen sound, maar het geheel is redelijk !
Toch maar 3,5 ster hiervoor.

Misschien vertel ik je niets nieuws, maar Jesus is just alright is niet oorspronkelijk van the Doobie Brothers. Ook ik leerde het nummer in hun versie kennen, maar het werd in de jaren zestig al een hitje voor The Byrds. En het origineel is, zo lees ik op internet, van The Art Reynolds Singers. Ik heb het altijd opmerkelijk gevonden dat seculiere bands zo'n overduidelijk religieus nummer op hun repertoire zetten. Ze waren niet anti-religieus, zou Tom Johnston later zeggen, en wellicht past dat ook wel in de sfeer van eind jaren zestig, begin jaren zeventig, toen de scheidslijnen tussen wel en niet christelijk niet zo stevig getrokken werden als later en zeker tegenwoordig.

Clapton was ook een tijdje 'in de Heer', met nummers als Hold me Lord en Presence of the Lord. Kan me voorstellen dat dat soort nummers het goed deden bij een christelijk publiek, en zeker bij christelijke muzikanten.

Ik ken deze band verder niet, al heb ik er wel eens van gehoord. Op Last.fm vind ik zowaar een hele verhandeling over de band. Ze blijken heel lang bestaan te hebben, tot diep in de jaren negentig, en hun eerste album - ik neem aan dat dat deze is - wordt in CCM-kringen kennelijk gezien als een klassieker.