Les Imprimés - R​ê​verie (2023)

Big Crown Records releases vliegen me de laatste dagen om de horen. Van Les Imprimés kwam Falling Away voorbij. Ik mag wel zeggen zeer fijne lowtempo soul. Hier kijk ik alvast erg naar uit.

De vrijgegeven singles zijn inderdaad erg lekker, wel érg niets-aan-de-hand-muziek dus of het een heel album beklijft is nog de vraag (ter referentie deze plaat) maar ik ga deze zeker luisteren wanneer 'ie uitkomt!

Still Here is wel echt een topnummertje, trouwens.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Les Imprimés - Rêverie - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Les Imprimés - Rêverie
De Noorse muzikant Morten Martens levert als Les Imprimés met Rêverie een zwoel soulalbum af dat zo lijkt weggelopen uit de jaren 60 of 70 en dat het heel goed doet bij de zomerse temperaturen van het moment

Bij Noorwegen denk ik niet direct aan soulmuziek en zeker niet aan het soort soulmuziek op het debuutalbum van Les Imprimés. Het project van de Noorse muzikant Morton Martens kreeg vorm tijdens de coronapandemie en alle uren in de studio hebben een prachtig klinkend album opgeleverd. Het is een album dat je een aantal decennia terugwerpt in de tijd, maar de gelikte soulklanken op Rêverie doen het ook in de zomer van 2023 uitstekend. Ik ging er even van uit dat de zwoele verleiding van Les Imprimés hooguit enkele keren zou werken, maar dit album wordt alleen maar verleidelijker en verslavender. Een heerlijke soulverrassing uit het Noorse Kristiansand.

De zomer keerde de afgelopen dagen gelukkig terug in Nederland en bracht flink wat zonnestralen en hogere temperaturen. Ook binnenshuis is het opeens een stuk broeieriger, maar dat is zeker niet alleen de verdienste van het weer. Sinds een paar dagen heb ik immers Rêverie van Les Imprimés in huis en wat is dit een heerlijk album. Les Imprimés klinkt Frans en dat geldt ook voor de titel van het album, maar er is niets Frans aan Les Imprimés.

Les Imprimés is namelijk een project van de Noorse muzikant Morten Martens. Dat is een naam die bij mij geen belletje deed rinkelen, maar de muzikant uit Kristiansand timmert in eigen land al flink wat jaren met veel succes aan de weg als muzikant en producer. De coronapandemie zorgde ervoor dat Morton Martens van de ene op de andere dag veel tijd door kon brengen in zijn studio en tijdens al deze uren kreeg het debuutalbum van Les Imprimés vorm.

Bij Noorwegen denk ik vooral aan stemmige en vaak wat sombere muziek, maar Morton Martens pakt stevig uit met zwoele klanken en een flinke dosis soul. De Noorse muzikant bespeelt bijna alle instrumenten op Rêverie, tekent voor de vocalen, schreef de songs en nam ook de productie voor zijn rekening. Het album klinkt echter zeker niet als huisvlijt van één muzikant, wat Rêverie is voorzien van een rijk georkestreerd geluid en klinkt alsof het flink dringen was in de Noorse studio.

Het debuutalbum van Les Imprimés verruilt Kristiansand voor een Amerikaanse soulstudio en de jaren van de coronapandemie voor de jaren 60 of 70. Morton Martens is er op het debuutalbum van zijn project in geslaagd om een heerlijk authentiek klinkend soulgeluid te creëren. Het is een zwoel en broeierig soulgeluid waarin keyboards een voorname rol spelen, maar Rêverie klinkt ook oorspronkelijk en organisch, zeker wanneer gitaren tijdelijk de hoofdrol opeisen.

Het is soul van het zoete of zelfs mierzoete soort, maar de Noorse muzikant voert het perfect uit. Het debuutalbum van Les Imprimés lijkt gemaakt met een uit de kluiten gewassen orkest en met een flink achtergrondkoor, maar als ik de informatie die ik over het album heb moet geloven zit Morton Martens achter bijna alles dat op het album is te horen en dat terwijl hij op zich niet beschikt over een karakteristieke soulstem.

Het is knap hoe de Noorse muzikant het zwoele en wat gladde soulgeluid van lang geleden weet te reproduceren, maar het is nog knapper hoe hij er in slaagt om twaalf songs lang te verleiden met songs die er stuk voor stuk voor zorgen dat je in katzwijm ligt. Les Imprimés levert met Rêverie een heerlijke soundtrack af voor de teruggekeerde zomer, maar ik heb het idee dat de lome en zwoele klanken van de Noorse muzikant veel langer mee gaan.

Als ik moet kiezen uit de overvolle archieven van de soulmuziek kies ik maar zelden voor het soort muziek dat Morton Martens maakt, maar ik kan het debuutalbum van zijn project maar lastig weerstaan. Rêverie lijkt in bijna niets op de muziek van Prince, maar op een of andere manier kan ik me voorstellen dat het muzikale genie uit Minneapolis een album als dit gemaakt zou kunnen hebben en dat het een geweldig album zou zijn geweest.

Op voorhand had ik nog wel wat twijfels over de houdbaarheid van dit album, want Morton Martens smeert wel heel uitbundig met stroop, maar vooralsnog vind ik het debuutalbum van Les Imprimés alleen maar aangenamer worden, zeker zolang de zon zo lekker schijnt als tijdens de afgelopen dagen. Erwin Zijleman