Pretenders - Relentless (2023)

I Think About You Daily klinkt prachtig! met string arrangement door Johnny Greenwood (Radiohead) .

Heb ze vorige maand in de ROMA Antwerpen live bezig gezien. Chrissie stem was nog verbazend goed bij stem en de band had er zin in én dat hoorde en zag je !
Ze speelden een paar nieuwe nummers en die mochten er best zijn . Zeker geen opgewarmde kliekjes . Dus ik denk dat deze plaat niet kan tegenvallen ....

Productieve dame op haar oude dag.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Pretenders - Relentless - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Pretenders - Relentless
Er zijn maar heel weinig rockbands die na 45 jaar nog net zo goed klinken als in hun beginjaren, maar Chrissie Hynde slaagt er met haar band Pretenders met veel overtuiging in op het uitstekende Relentless

Het solowerk van Chrissie Hynde vond ik lang niet altijd goed en ook de albums van haar band Pretenders waren niet allemaal even sterk, maar over het algemeen genomen wist de band, met Chrissie Hynde als enige constante factor, een behoorlijk hoog niveau vast te houden. Dat lukt ook weer op het deze week verschenen Relentless, het twaalfde studioalbum van de band. Op Relentless schakelt Pretenders makkelijk tussen lekker stevige rocksongs en gloedvolle ballads. Het gitaarwerk is bij de terugkeerde James Walbourne in goede handen, maar Relentless baart vooral opzien in vocaal opzicht. Chrissie Hynde zingt nog altijd als in haar beste dagen en overtuigt wederom volledig.

Bij de meeste mannelijke collega’s van haar leeftijd zijn de stembanden inmiddels al aardig versleten, maar Chrissie Hynde zong op het in 2020 verschenen Hate For Sale, het elfde studioalbum van haar band Pretenders, nog als in haar beste jaren. Hate For Sale, waarop drummer van het eerste uur Martin Chambers terugkeerde op het oude nest, was een verrassend sterk album van een band die in 1978, midden in de eerste punkgolf, werd opgericht door de voormalige muziekjournalist Chrissie Hynde. Hate For Sale was misschien niet zo goed als de eerste drie albums van de band, maar kwam toch aardig in de buurt van Pretenders (1980), Pretenders II (1981) en Learning To Crawl (1984).

Chrissie Hynde vierde eerder deze maand haar 72e verjaardag, maar laat op het deze week verschenen Relentless horen dat ze nog lang niet toe is aan een plekje achter de geraniums. Op het twaalfde album van de band is drummer Martin Chambers weer verdwenen, maar Chrissie Hynde heeft wel een andere voormalige werknemer uit het imposante bestand met voormalige Pretenders leden gehaald. Op Relentless werkt de in de VS geboren muzikante intensief samen met gitarist t James Walbourne, die een jaar of vijftien geleden ook al eens deel uitmaakte van de band.

Direct vanaf de eerste noten is duidelijk dat Chrissie Hynde en haar medemuzikanten er zin in hebben. Relentless opent lekker stevig en keert direct terug naar het rock ’n roll geluid van de eerste albums van de band. De band blijft hier niet in hangen, want Relentless is een veelkleurig album waarop ruimte is voor rechttoe rechtaan rocksongs, maar ook voor de meeslepende ballads waarop Pretenders ook al sinds haar beginjaren het patent heeft.

Relentless klinkt in muzikaal opzicht direct vanaf de eerste noten vertrouwd, maar in vocaal opzicht is dat nog veel duidelijker het geval. Chrissie Hynde zingt op het nieuwe album van Pretenders echt geweldig en misschien zelfs wel beter dan op de vroege albums van de band, wat een enorm knappe prestatie is. Ze beschikt nog altijd over een zeer karakteristiek en daarom uit duizenden herkenbaar stemgeluid, waardoor Relentless twaalf tracks lang klinkt als een vintage Pretenders album, dat ook uit de jaren 80 had kunnen stammen.

Pretenders beschikt op haar twaalfde album over een degelijk spelende ritmesectie en voegt hier en daar subtiele keyboards toe aan haar geluid, maar Relentless is vooral een gitaaralbum, waarop James Walbourne mag schitteren. De band heeft altijd geweldige gitaristen gehad en ook dit is er weer een, al wisten we dat natuurlijk nog van Break Up The Concrete uit 2008, waarop James Walbourne ook was te horen.

In muzikaal en vocaal opzicht maakt Relentless makkelijk indruk, maar Chrissie Hynde en James Walbourne hebben ook een aantal uitstekende songs geschreven. Het zijn songs met hier en daar echo’s uit het roemruchte verleden van de band, maar Relentless is ook een waardevolle aanvulling op het fraaie oeuvre van de band. Dit hoor je misschien nog wel het beste in de slottrack van het album, I Think About You Daily, waarin Chrissie Hynde begeleid door een piano en de bijzonder fraaie strijkersarrangementen van Radiohead’s Johnny Greenwood de sterren van de hemel zingt. Erwin Zijleman

Na het onwaarschijnlijke succesverhaal van het debuut van Pretenders en een succesvolle opvolger zakt de band in een doorgeslagen drugswaanzin weg, met de onvermijdelijke dood van de geweldige gitarist James Honeyman-Scott en bassist Pete Farndon tot gevolg. Chrissie Hynde hergroepeert de band, maar ondanks de vele hits is de doorstart slechts een tamme vertoning van waarvoor de dromerige rock and roll band ooit voor staat. Haar turbulente leven documenteert ze in de Reckless, my Life as a Pretender biografie waarin ze de mooie kanten maar zekere ook de duistere keerzijde van het rockbestaan toelicht. Het verslag van hoe een Amerikaans meisje in het Londense punkverval terecht komt en hier bijna aan onderdoor gaat. Dit boek valt vrijwel samen met haar Stockholm solorelease, waarna ze de zoveelste doorstart met Pretenders maakt. Relentless is na Alone en Hate for Sale daarvan het derde resultaat. Relentless staat voor genadeloos, zelfs drummend oerlid Martin Chambers is ondertussen met de stille trom vertrokken, de eenzaamheid van het onzekere muzikantenbestaan.

Toch heeft Relentless nog steeds dat herkenbare Chrissie Hynde geluid. Een zeventiger die samen met Patti Smith en zeker Debbie Harry met een punkende Iggy Pop Vainglorious ijdelheid tot de last woman standing van de rockscene behoort. Relentless blikt op de hardheid van het leven terug, met heel veel nemen, en nog meer geven, maar geeft ook de gloriedagen een plek. Gitarist James Walbourne is haar partner in crime, een muzikant die ze als begeleidingsbandlid bij haar toenmalige man Ray Davies leert kennen, en waarmee ze eerder al Hate for Sale uitschrijft. Doordat Chrissie Hynde een groot deel van haar bestaan in een verdovende roes doorbrengt, heeft ze nooit de kans benut om het persoonlijke leed en het daarop volgende verdriet te verwerken. Met de energie van Relentless onderneemt ze een behoorlijk geslaagde poging om dit recht te zetten, al komt ze hierbij tot de conclusie dat er bij het dichten van oude wonden zich nieuwe scheuren openbaren.

Het forever young sprookje met de fatale afloop. De sterfelijkheid van de onsterfelijkheid. Chrissie Hynde wordt weldegelijk ouder. Haar sensorische waarneming verzwakt en ook haar wijze van observatie verandert. Een mentale aftakeling met de vervreemdende angst om het grip over het geheugen kwijt te raken. De grimmige Losing My Sense of Taste ruis van het verliezen, de vroeg dementerende fase. Iedereen wil oud worden, maar niemand wil oud zijn. Just Let It Go oud zeer. Relentless is het testament van de liefde, de nalatenschap van het houden van. Het is zeker niet haar opzet om zich als een oude wijze vrouw te presenteren, daardoor heeft ze zelf net te roekeloos die fastlane bereden. Het is weldegelijk de angst voor het definitieve einde, het moment dat de dagen gaan tellen, gaan aftellen. Het is geen verwijt naar de vroegere Merry Widow minnaars die haar laten vallen, geen wraakgevoelens naar de oneerlijke muziek business. Het is slechts een overzichtelijke constatering.

Vrienden komen en vrienden gaan. Jonny Greenwood van Radiohead behoort tegenwoordig tot de huidige amicale lichting die Chrissie Hynde een vriendendienst bewijst en de afsluitende I Think About You Daily herfsttrack van een strijkersarrangement voorziet. Het dromerige A Love rekent met de innerlijke demonen af, die het haar lastig maken om zich normaal te socialiseren. De onbereikbare liefde die wel in de songs zijn weg vindt, maar welke nooit in het echt haar pad kruist. Ze zoekt antwoorden in de helende Domestic Silence gospel psychedelica van de verlatingsangst als haar fysieke omgeving door overlijdens en geestelijke disorder inkrimpt. Berusting in de The Copa surfrock stilte. Bij The Promise of Love vindt ze aansluiting bij soulvolle zielsverwanten als Dusty Springfield en Joni Mitchell, verhalenvertellers die zich in het verleden reeds bewezen hebben.

Songs als Look Away en Your House Is on Fire overstijgen haar persoonlijke ellende. Als grootmoeder (ja, zelfs rockchicks krijgen kinderen) gunt ze haar nageslacht een vreedzame wereld, niet een aarde die in brand staat. Geen helend doekje om die brandblaren dicht te schroeien, maar juist een leefbare toekomst. Relentless is geen wereldschokkende goede plaat. Het is eerder een ontroerende vertelling van de keerzijde van het ouder worden, de keerzijde van het muzikantenbestaan, de keerzijde van het leven, maar dan wel met dat sprankje houvast aan oprechte liefde.

Pretenders - Relentless | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

The) Pretenders is een rockband die werd opgericht in 1978. De kern van de band is de zangeres en songwriter Chrissie Hynde. Andere leden hebben door de jaren heen gewisseld. De originele bezetting omvatte ook James Honeyman-Scott (gitaar, keyboards), Pete Farndon (basgitaar), en Martin Chambers (drums).

Chrissie Hynde, geboren op 7 september 1951 in Akron, Ohio, Verenigde Staten, was het enige constante lid van de Pretenders. Ze verhuisde naar Londen in de vroege jaren 1970 en was betrokken bij de muziekscene voordat ze haar eigen band vormde.

De Pretenders werden snel bekend met hits als "Brass in Pocket," "Back on the Chain Gang," en "I'll Stand by You." Hun muziek wordt vaak omschreven als een mix van rock, new wave, en punk-invloeden. Chrissie Hynde's unieke stem en songwriting talent hebben bijgedragen aan het succes en de herkenbaarheid van de band.

Helaas hebben sommige originele leden, waaronder James Honeyman-Scott en Pete Farndon, hun vroege overlijden gekend, maar Chrissie Hynde heeft de Pretenders voortgezet met verschillende bezettingen door de jaren heen. De band blijft actief en heeft een aantal albums uitgebracht die variëren in stijl, maar trouw blijven aan Hynde's kenmerkende geluid.

Bij het beluisteren van dit album lijkt het of de tijd heeft stil gestaan. Chrissie Hynde lijkt op het gehoor geen dag ouder geworden in zo'n 45 jaar. Inmiddels is ze 72 maar haar stem klinkt nog net zo fris als toen. En dat niet alleen, ook de op het album aanwezige nummers hebben niets aan kwaliteit ingeboet. Prachtige songs met veel passie waar dat kan en ingetogen waar dat moet. Een dikke voldoende.