100% Pure Poison - Coming Right at You (1974)

Het draait bij deze plaat vooral om Windy C. You Keep Coming Back is ook een aardig nummer. Voor de rest is het niet zo schokkend.
Doet vooral aan de Commodores denken.

De aantrekkingskracht van deze plaat zat lange tijd vooral in het feit dat ie amper te krijgen was.

Was Sigmund Freud waarlijk het allereerste individu dat placht na te gaan welke drijfveren een mens eigenlijk stuwen? Is er echt een goed voornemen voor nodig om nieuwe dingen te ontdekken? Moeten we er serieus een vast voornemen van maken om elk van de 31 dagen die augustus rijk is een rondje te joggen, om dit soort platen uit de kast te halen? Het triestige antwoord is ja; slechts als de jazz-fanaat onderhevig is aan transcenderende structuren waagt hij het zijn vertrouwde genre even de rug toe te keren en iets nieuws te proberen. Gelukkig is de persoon in kwestie nog net niet bekrompen genoeg om ‘Coming Right At You’ te weerstaan – het mag een klein wonder heten.

Dat “nieuws” heet (al dan niet toevallig) “soul”, en zelfs op een prille zomer-ochtend – terwijl de dingen nog volop aan het ontwaken zijn – doet deze muziek “leven”. Immers, je kan er vergif op innemen dat wie "nee" knikt bij ‘100% Pure Poison’ geenszins een ‘ziel’ heeft, als ik het zo cru mag stellen. Dit is immers uitbundige muziek, die tevens een tikkeltje melancholie niet uit de weg gaat. Helaas, er is iets als een absolute voorwaarde aan verbonden: ook het verdriet moet een zwelgend (lees: pompeus) geheel zijn, een concept dat erom vraagt gehoord, of beter, gevoeld te worden. Voor sommigen zal hij bijgevolg nogal opdringerig klinken; maar daarvoor is het natuurlijk ook zielsmuziek, niet? Ah, wat zou de wereld verheven zijn mochten alle dj's het met me eens zijn!

Laat niets ons echter in de weg staan om kritisch te blijven. Is dit muzikaal hoogstaand? Is dit subtiel? Is dit spannend? Nee. Maar luister ‘Windy C’ en je begrijpt waarom een mens zich letterlijk de verdoemenis in kan lopen (in een zacht zomers briesje, niet te vergeten) en toch vrolijk huiswaarts kan keren. En wees eerlijk: snakken we niet allemaal naar een portie geluk die gemakkelijk verteert? Deze ‘zielen’ verlenen je het gratis en voor niets.

En omdat bij grote ontdekkingen nu eenmaal ook grote beloftes horen, misschien nog het volgende: dat augustus in het teken moge staan van én het joggen, én de soul. De innerlijke harmonie kan er slechts op vooruit gaan.

terilekst

Hoe schrijf je zulke gave reviews of misschien betere vraag: wat heb jij gebruikt op 7 augustus? =P Een 'diepere' (voor mijn begrippen dan he) review volgt nog, maar wilde ff opmerken dat Windy C in die te gekke track (http://www.youtube.com/watch?v=rhOfC4FOaeE) van St. Germain zit.

Maar dat wisten jullie vast al.

Nee, toch niet. Aangenaam dat je het even komt melden dus.

En wat betreft die bewuste 7 augustus, laat ons het erop houden dat donderdagen mijn betere dagen in de week zijn.

Het nummer Windy C vind ik er uit springen. De rest van de nummers vielen me nog niet op na de 1e luisterbeurt. No More City, No More Country klinkt wel lekker funky.

Ben hier ook niet helemaal kapot van, maar voor het hardlopen inderdaad zeer geschikt.

Helemaal mee eens. Ik heb ook een heel dubbel gevoel na beluistering. De twee mooie nummers zijn best heel goed/bijzonder voor die tijd. Erg ambitieus, groot opgezet, en ook nog wat lonken met crossover naar jazz hier en daar. En er wordt best redelijk gezongen, al is er geen sprake van een grote ´voice´.

Maar niet alles is goed. Met name het ´ballad´-gedeelte is nauwelijks aan te horen zo hier en daar. Eerder in de soulalbums van de week hadden we de ´Main Ingredient´ en daar doet me het dan ook wel aan denken. Romantiek die me niet grijpt, foute strijkarrangementen en, ik zei het al eerder, een waardeloze geluidsproductie. De drums klinken als een nat pak kranten.

Neemt allemaal niet weg dat het wel aardig is om hierop gewezen te zijn. Maar dat dit niet een groot succes is geworden vind ik toch wel begrijpelijk. Dit is wat je noemt een liefhebbersplaat; niets aan te missen voor wie niet specifiek into het genre is, maar voor wie dat wel is: even luisteren want dit is niet alledaags.

De funky nummertjes zal ik meenemen als ik weer eens wat in die sfeer ga draaien ergens. Voor wie er over twijfelt: de funk is van de funksoort zoals die met wereldhit ´Barretta´s theme´ (uit dezelfde tijd) ook wel bekend werd.

De zang weet me niet te raken en dat is toch eigenlijk wel het belangrijkste van Soul. Neem nou als voorbeeld het eerste nummer dat als een feest moet eindigen, te zwak gezonegn als je het mij vraagt. Productioneel echter vind ik het een stuk leuker, goede live instrumenten, met name de blazers vind ik de moeite waard, bijvoorbeeld op het nummer Holes In My Shoes. Uiteindelijk voor mij een plaat geworden die ik met te veel moeite uit heb gezeten.

Om de een of andere manier weet Coming Right At You mij wel te raken. Het zijn natuurlijk vooral de funkier tracks (Windy C, You Keep Coming Back, Holes In My Shoes en het einde van No More City), maar over het algemeen ren ik niet gillend de kamer uit tijdens de plaat. Spacen als unaej is er niet bij, maar ik ben blij dat hij dit met ons wilde delen.