Isotope - Isotope (1974)

Isotope is een jazzrockband met sterke banden met de Canterbury-scene. De band onderscheidt zich door een redelijk straight-forward benadering van jazzrock en het uitblijven van humor in de muziek, wat Canterbury-bands zo kenmerkt.

De muzikanten die in de band hebben gespeeld zijn zonder uitzondering allemaal virtuoos en in hun korte bestaan hebben veel bekende muzikanten deel uitgemaakt van de band, zoals oprichter Jeff Clyne (ex-Nucleus), Hugh Hopper (ex-Soft Machine) en heel opmerkelijk toekomstige The Fixx-bassist Dan K. Brown en Geoffrey Downes (Buggles en Asia).

Op dit debuut heeft de dan nog onbekende toetsenist Brian Miller alle songs geschreven. Na zijn vertrek uit Isotope richt hij de Canterbury-band Turning Point op en werkt later ook samen met Eberhard Weber. Gitarist Doug Boyle die op deze debuutplaat speelt zal de vaste kern gaan vormen van deze band, die maar drie studioplaten uitbrengt in verschillende bezettingen. Bassist en oprichter Jeff Clyne stapt ook uit de band ná deze plaat. Drummer Nigel Morris is ook op elke plaat van de band de drummer.

De redelijk straightforward gebrachte jazzrock van de band, kent een behoorlijke drive, waarbij de songs in opzwepende tempo's ten gehore worden gebracht, met snelle walking-bass-lines, swingende drums en vingervlugge solo's van Miller op de electrische piano,orgel en synthesizer en Boyle op de electrische gitaar. De muziek heeft ook een best wel funky inslag en klinkt daarom ook eerder Amerikaans dan Europees. Het prachtige 'Windmills and Waterfalls' heeft een akoestische gitaar en piano en is een mooi en rustig stuk dat een andere kant van Boyle en Miller laat zien.

Het is een verrassend en energiek debuut van een groep muzikanten die het beste in elkaar naar boven halen en ook een heel ander soort jazzrock dan dat van tijdgenoten Soft Machine en Nucleus. Het is ook Boyle die de aandacht trekt. Een virtuoos en krachtig gitarist, die in de jaren zeventig ook enkele interessante solo-platen uitbrengt.

Het toetsenspel van Miller mag ook niet onvermeld blijven. Het is het toetsengeluid en -spel dat de plaat toch onmiskenbaar een Canterbury-plaat maakt, daar het wat wegheeft van andere Canterbury-toetsenisten als Dave Stewart, Dave Sinclair en naamgenoot Steve Miller (geen familie).

De plaat kent niet echt memorabele songs en lijkt van begin tot eind een beetje te verzanden in uptempo-grooves met veel gesoleer van Boyle en Miller. Het luistert wel heerlijk weg en het zijn juist de flinke grooves en solo's die deze plaat tot een genot maken om naar te luisteren. Maar voor mensen die op zoek zijn naar leuke songs, zal dit ongetwijfeld een teleurstelling zijn. Het afsluitende 'Onkey Donkey' met de battles tussen Boyle op gitaar en Miller op de synthesizer is voor de liefhebber van intense solo's en stuwende ritmes wel echt een verwennerij.