The Paper Kites - At the Roadhouse (2023)

Op de dag dat meteorologisch het seizoen van de vergankelijkheid begint, presenteert de Australische formatie The Paper Kites haar zesde studioalbum getiteld At The Roadhouse. Die titel mag vrij letterlijk opgevat worden, want At The Roadhouse is daadwerkelijk opgenomen in een roadhouse: een etablissement met faciliteiten als een restaurant, overnachtingsmogelijkheden, tankstation en soms livemuziek. The Paper Kites had in het nog geen tweeduizend zielen tellende Campbells Creek (zo’n 150 kilometer buiten Melbourne) een periode lang haar intrek genomen in een roadhouse om daar in betrekkelijke anonimiteit op doordeweekse dagen te werken aan nieuwe muziek, die ze vervolgens in het weekend aldaar speelde voor dinerende passanten, overnachtende truckchauffeurs en vermaak zoekende inwoners. Zodoende zijn zestien nieuwe liedjes ontstaan met een gezamenlijke duur van maar liefst 79 minuten.

Midnight Moon opent met de geluiden van een volle zaal, waarna de pedalsteel-gitaar de aandacht opeist en een poëtische ode wordt gebracht aan de plek waar het allemaal om draait op dit album: ‘All of the boys, well they drink at the bar /And they’ll tell you that where you been ain’t where you are.’ Daarmee is de zachte toon en de laidback sfeer van At The Roadhouse meteen geborgd. Till The Flame Turns Blue is zowel tekstueel als muzikaal zwanger van nostalgie en gaat over de wens om speciale momenten uit het verleden te herbeleven. Ergens in de verte hoor je een vleugje Eagles en Poco, zeker als het refrein een aanstekelijk gitaarrifje laat horen. Dan is het de beurt aan de banjo op Rolling On Easy en Hurts So Good. In bijna opdringerige melancholie wordt een portret geschilderd van een rondtrekkende ziel, geleid door onzichtbare draden naar onbekende bestemmingen. De plaat is dan ongeveer halverwege en hoewel de individuele songs allemaal aangenaam en oorstrelend zijn, begint de monotonie slaperig te maken.

Het is dan ook even schrikken als het snelle, afwijkende en luide June’s Stolen Car uit de boxen knalt. Een welkome verademing. ‘It’s a long, long ride to the next town boy if you want to start something new /Give me just a little and I’ll give it back to you’, zingt de bijna verlegen klinkende leadzanger Sam Bentley onder begeleiding van licht vervormde, rauwe gitarenklanken. Deze boost kon At The Roadhouse wel even gebruiken!

Daarna volgen weer een stuk of zes liedjes volgens het vertrouwde, rustgevende stramien, waarin The Paper Kites sonische landschapsschilderingen weet te vervaardigen die bijna formulematig zijn. En toch… stuk voor stuk zijn het kleine tempeltjes van sentiment. Prachtig mooie composities. Een van de uitblinkers is The Sweet Sound Of You, dat met bedachtzame pianoakkoorden herinneringen oproept aan Ol’ 55 van de eerdergenoemde Eagles. At The Roadhouse eindigt met Darkness At My Door. Een folkrock-lied met een religieus karakter dat Neil Young-achtig aandoet. Wanneer aan het eind het applaus van het publiek wegebt, volgt een korte bijna gospel-klinkende toegift. Die lijkt weinig passend en de bedoeling ervan wordt ook niet duidelijk.

Na ruim vijf kwartier is wel duidelijk dat veel van de zestien liedjes dusdanig op elkaar lijken (in sfeer, tempo, instrumentatie en thematiek) dat ze de aandacht van de luisteraar niet echt weten vast te houden. Hoewel er vaak kritiek is dat albums te kort duren, is At The Roadhouse een lied of vier te lang. Daar staat tegenover dat er bijna anderhalf uur lang genoten kan worden van de langzame, rustgevende stem van zanger Sam Bentley die op dit album klinkt als een warme deken van herfstkleuren, terwijl de overige bandleden hun vocalen laten samensmelten als de zachte streling van een herfstbries. Wie een remedie zoekt tegen de gelijkklinkende en slaapopwekkende songs, hoeft niet lang te zoeken want met het album wordt ook een film gepresenteerd. In wat lijkt op een MTV Unplugged-sessie uit de jaren negentig, worden in de film de zestien liedjes op locatie gespeeld. Het podium huisvest voornamelijk de band, bijna op gelijke hoogte met de aanwezige toeschouwers. De verlichting is subtiel opgebouwd uit de kleuren sepia en scharlakenrood, kaarsen werpen hun gloed over de tafels. De kalmerende muziek waarin logischerwijs net als op de plaat de pedalsteel-gitaar en banjo een centrale rol spelen, krijgt juist door het beeldmateriaal – gek genoeg – meer diepgang en lading.

De klank van liedjes op At The Roadhouse mag dan wat eenzijdig zijn, als je eenmaal de sfeerbeelden uit de film tot je hebt genomen, luistert het album vanaf dat moment anders. Betekenisvoller en bedachtzamer. Kalm en bij kans betoverend weet The Paper Kites de rustige kleuren van herfst te laten resoneren in hun folkachtige klanken. At The Roadhouse nodigt je uit om te vertragen, te reflecteren en te genieten. En terwijl de dagen korter worden en de bomen de verhalen fluisteren van loslaten, brengt deze plaat je een wereld in schakeringen van amber en karmijn. Het vangt de laatste zonnestralen van de zomer in sfeervolle, schilderachtige muziek waar wegdromen mag. Onder begeleiding van het beeldmateriaal wordt At The Roadhouse een prachtige plaat die past bij het seizoen van de vergankelijkheid.
The Paper Kites - At The Roadhouse - nieuweplaat.nl

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Paper Kites - At The Roadhouse - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Paper Kites - At The Roadhouse
De Australische band The Paper Kites vond ‘in the middle of nowhere’ haar inspiratie en levert een aangenaam en rustgevend album af dat vooral is geïnspireerd door 70s countryrock en echt prachtig klinkt

Na de samenwerking met tien verschillende zangeressen op Roses, doet de Australische band The Paper Kites op At The Roadhouse alles zelf. De band sloot zich op in een verlaten gebouw op het Australische platteland en maakte er zowel een studio als een podium van. Het verblijf in The Roadhouse leverde uiteindelijk bijna 80 minuten muziek op. At The Roadhouse is een stuk minder veelzijdig dan het vorige album van de band uit Melbourne, maar het vooral door countryrock beïnvloede geluid is bijzonder aangenaam. In muzikaal opzicht is er niets aan te merken op het album, maar de zang is nog net wat beter. Het levert een aangenaam rustgevende en bijzonder mooie luistertrip op.

De Australische band The Paper Kites ken ik alleen van het in 2021 verschenen album Roses. Het is een album dat destijds onmiddellijk mijn aandacht trok omdat de band uit Melbourne de samenwerking had gezocht met een flink legioen zangeressen, onder wie persoonlijke favorieten als Aoife O'Donovan, Julia Stone, Nadia Reid, Lucy Rose, Gena Rose Bruce en Rosie Carney. Het leverde een zeer sfeervol en verrassend consistent album op, dat deed uitzien naar meer.

Dat meer is deze week verschenen, al moet The Paper Kites het dit keer doen zonder al die geweldige zangeressen, die het vorige album van de band flink optilden. Dat The Paper Kites ook op eigen kracht een uitstekend album kan maken is te horen op het deze week verschenen At The Roadhouse, het zesde album van de Australische band.

De band huurde voor het nieuwe album een gebouw in het Australische Campbells Creek af, waarin het doordeweeks aan nieuwe muziek werkte en in het weekend optrad voor fans en toevallige voorbijgangers. De band noemde het gebouw The Roadhouse, wat de titel van het nieuwe album van The Paper Kites verklaart.

Het was kennelijk een productie setting, want At The Roadhouse bevat maar liefst zestien songs en heeft en speelduur van bijna 80 minuten. Dat is bijna altijd te veel muziek om een album lang te blijven boeien, maar hier is At The Roadhouse bij mij inmiddels meerdere keren in geslaagd.

Door de bijdragen van een heleboel verschillende zangeressen was het vorige album van The Paper Kites een behoorlijk gevarieerd album, maar op At The Roadhouse kiest de band voor een consistent en vaak wat eenvormig geluid. De band heeft zich op haar nieuwe album vooral laten beïnvloeden door de Amerikaanse rootsmuziek in het algemeen en door 70s countryrock in het bijzonder.

Het geluid van de band wordt gedomineerd door snareninstrumenten, die zorgen voor een warm en gloedvol geluid. Het is een geluid dat zich direct bij eerste beluistering als de spreekwoordelijke warme deken om je heen slaat, zeker als je een zwak hebt voor countryrock. Het gitaarwerk op het album is bijzonder mooi ben hetzelfde geldt voor de bijdragen en de banjo en de pedal steel, maar het is vooral de stem van voorman Sam Bentley die de muziek van The Paper Kites op At The Roadhouse zo mooi maakt.

De Australische muzikant beschikt over een mooie en aangename stem, maar hij zingt bovendien ontspannen, waardoor de muziek van The Paper Kites een rustgevende uitwerking heeft. De mooie klanken van diverse snareninstrumenten en de uitstekende stem van Sam Bentley zorgen er voor dat het geluid van The Paper Kites zich onmiddellijk opdringt, maar de band uit Melbourne tekent ook voor een serie bijzonder aangenaam klinkende maar ook sterke songs.

At The Roadhouse weet mij moeiteloos 80 minuten te boeien en te vermaken en doet me misschien nog wel het meest denken aan de albums van The Eagles, al leunt The Paper Kites wat minder zwaar op harmonieën. Deze harmonieën duiken overigens wel af en toe op en als ik hoor hoe mooi de stemmen van Christina Lacy en David Powys blenden met die van Sam Bentley denk ik dat The Paper Kites dit wapen nog wel wat beter kan inzetten. At The Roadhouse is pas mijn tweede kennismaking met de muziek van de Australische band, maar vanaf nu ben ik fan. Erwin Zijleman

Bijna hetzelfde kleurgebruik als de hoes van de vorige. Maar dit vind ik echt een saaie plaat. Alleen Good Nights Gone springt er positief uit, verder had dit gerust 30 minuten korter gekund.

Te veel van hetzelfde / het was beter geweest als ze alleen de 8 beste nummers op het album hadden gezet

Twee nummers springen erbovenuit: het bluesachtige Black & Thunder en het lekker vlotte June's Stolen Car.

Apart toch hoe dat gaat: als The Paper Kites een plaat uitbrengt met alleen maar ingetogen nummers, is het een prachtig geheel, maar nu ga je juist verlangen naar meer tempo of andere stijlen.