Blind Willie Johnson - The Complete Blind Willie Johnson (1993)

Prachtige rauwe blues in de trant van Skip James, Bukka White, Robert Johnson. Veelal religieuze teksten, maar dat stoort mij absoluut niet. Voor bluesliefhebbers absoluut een aanrader!

Ik zou ook graag een compliment willen geven aan de eerste vrouw van Blind Willie, die ook Willie heet. Ze heeft werkelijk een fabuleuze stem.

Dit vind ik toch helemaal niet in de stijl van Robert Johnson hoor, en al zeker niet in de stijl van Skip James.

Muziek veel diep gevoelde emotie, doorleefd en menselijk tot op het bot.
Dark Was the Night -- Cold Was the Ground is favoriet; zo simpel, zoveel zeggingskracht.

Moeilijk door te komen vind ik (dus geen stem). Heeft vrijwel alles te maken met die (uiteraard) dramatische kwaliteit.
Ik kende Lord I Can't Just Keep from Crying al (van de fantastische remake door Colin Stetson) en dat blijft wel een geweldig nummer.

Dramatische kwaliteit? Dat valt toch wel wat mee...

Blues moet kraken.

jij snapt t!

Dat gekraak valt reuze mee, vind ik. De opnames dateren van 1929 en klinken helemaal niet zo beroerd als pakweg Blind Lemon Jefferson of Skip James. Ik heb trouwens geen idee hoeveel sterren ik deze cd moet geven. De man zingt met hart en ziel en speelt slide gitaar als de duivel, maar toch draai ik de cd's zelden. Het is vooral zijn schorre, harde stem die het genieten in de weg staat. Jammer, want de dubbelcd was niet goedkoop.

Dit is volgens Eric Clapton de beste slide guitar speler ooit. Zijn nummer Dark was the night is de ruimte ingeschoten samen met muziek van Mozart en Chuck Berry. Ry Cooder baseerde zijn Paris, Texas op dat nummer. Led Zeppelin baseerde hun Nobody's fault but mine op Johnson's bijna gelijknamige nummer en gebruikte ook Jesus make up my dying bed in hun In my time of dying.
Cissy Houston heeft ook nog een prachtige uitvoering uitgebracht van God don't never change. Ook ik ben niet echt te spreken over de schorre stem van Johnson, terwijl de man toch een mooie zangstem bevat, zoals in God moves on the water te horen is. De geluidskwaliteit is voor jaren 20 muziek heel goed te noemen. Zonder de rauwe stem was dit een 5.0 geweest.

Er zijn er nog wel meer geweest die wat met zijn songs gedaan hebben in "aangepaste" versies. Om er maar een paar te noemen: Nina Simone - Nobody's Fault But Mine, Taj Mahal - You're Gonna Need Somebody On Your Bond en Son House - John The Revelator. Dat laatste nummer was ook de naamgever van een redelijk bekende ( Haarlemse ? ) blues band in de 60s / vroege 70s ............