Tasavallan Presidentti - Lambert Land (1973)

Eén van de beste progressieve rockplaten van de wereld en de beste uit Finland.

Deze band, rond gitarist Jukka Tolonen, is meer geïnspireerd door de jazzrock. Het doet zo nu en dan ook wat denken aan King Crimson (69-71) en Wigwam.

Behalve uit de jazz, put de band ook behoorlijk uit de blues- en folkvaatjes.
De songstructuren zijn waanzinnig en het spel buitengewoon.

Deze plaat is een must-have voor elke serieuze muziekliefhebber.

Na het magistrale Tasavallan Presidentti II is Lamber Land voor mij wel een flinke tegenvaller. Niet door het musiceren, maar toch door het feit dat de jazz hier echt de overhand heeft genomen en mij zodoende een stuk minder kan bekoren. Helemaal The Bargain is gewoon absoluut niet mijn muziek. De nieuwe zanger Eero Raittinen bevalt me ook minder dan het warmere en klaaglijkere stemgeluid van Frank Robson. Het opzwepende gitaarwerk van Dance maakt echter een hoop goed en Last Quarters is zeker ook een charmant lied.

Tussenstand:
1. Tasavallan Presidentti II
2. Magneettimiehen Kuolema
3. Lambert Land
4. Tasavallan Presidentti

Na het wat zwakke Tasavallan Presidentti II is Lamber Land voor mij wel een flinke meevaller. De leukste elementen in de muziek van Tasavallan Presidentti zijn toch echt de jazz dingetjes. Om het vertrek van Robson ben ik ook niet echt rouwig. Eero Raittinen is zeker niet de beste zanger ooit, maar zijn stem past uitstekend bij het vreemde karakter dat de band hier heeft. De blazers zorgen voor een vrolijke noot en zijn hoofdverantwoordelijk voor de feestelijke stemming. Wel een heel vreemd feestje, maar dat zijn doorgaans de meest memorabele. Dance heeft, mede vanwege de fluitjes, een leuk middeleeuws karakter en slotstuk Last Quarter is knettergek. Leuk, eigenzinnig album!


Tussenstand:
1. Magneettimiehen Kuolema
2. Lambert Land
3. Tasavallan Presidentti
4. Tasavallan Presidentti II

Ik weet niet wat het is met Finse prog, maar op één of andere manier raakt het altijd precies de juiste snaren en knoppen bij mij.

De speelsheid van de muziek, die wat doet denken aan de Canterbury-sound ligt mij erg. Net als de platen van bijvoorbeeld Jukka Tolonen en Wigwam wordt ik hier erg enthousiast van. Ik denk dat de vele folk-elementen ervoor zorgen dat ik het zo lekker vind. Inclusief de wat jazzy benadering van de baslijntjes en drums.

Van Tasavallan Presidenttii heb ik maar één album op vinyl, dus de rest moet ik streamen, maar dat is niet erg. Als ik Lambertland op de kop kan tikken, zal ik het direct doen.

Inmiddels deze ook op prachtig vinyl uit 1972 met erg fraai artwork.