Tiwayo - The Gypsy Soul of Tiwayo (2019)
mijn stem
6 stemmen
Frankrijk
Folk / Pop
Label: Blue Note
-
A Place to Call My Own (3:30)
-
Wild (3:37)
-
Love Me Like You Say (4:31)
-
Winter Shades (3:27)
-
Bed of Stone (4:08)
-
Child of the Ghetto (4:13)
-
Rise Up and Shine (2:32)
-
Night Train (3:28)
-
Full Moon (4:27)
-
Waiting for the Morning Lights (3:32)
-
Too Young (2:40)
-
Reach Heaven (4:19)
1
geplaatst: 29 mei 2023, 23:12 uur
Omdat het tweede album van de Fransman Tiwayo me goed beviel stoomde ik gelijk door naar het debuut, een debuut dat notabene op het Blue Note label is uitgebracht!
Dan moet er wel iets bijzonders mee aan de hand zijn zou je denken en dat is het zeker. Uiteraard horen we ook hier de rauwe, hese stem van Tiwayo, maar waar Desert Dream behoorlijk melancholisch overkomt en behoorlijk puur, daar is The Gypsy Soul of Tiwayo wat rijker georkestreerd (ongetwijfeld zal Blue Note aardig wat geïnvesteerd hebben) en waar ik bij Desert Dream aan bepaalde artiesten moet denken (Nina Simone, Geoffrey Gurrumul Yunupingu, Tracy Chapman), daar denk ik hier weer wat meer aan grote held Asaf Avidan en misschien heel gek: Selah Sue.
Ongetwijfeld door de grotere gospel en blues-invloeden die we hier terughoren met hier en daar een licht vleugje reggae. Ook horen we gospelkoortjes waardoor ik een wat zomerse vibe ervaar.
Waar het op Desert Dream mijmeren is, daar is het op The Gypsy Soul of Tiwayo meer swingen.
Hoe snel kan het soms ineens gaan: binnen nog geen twee uur tijd heb je er ineens een nieuwe favoriet bij die enorm binnenkomt. Of dat ook op lange termijn zo gaat blijken te zijn is afwachten, maar het is wel duidelijk dat Broem het hier goed aanvoelde dat Tiwayo echt iets voor mij zou zijn, want dat is het zeer zeker, en ik weet heel zeker voor veel meer mensen die mij volgen. Ik zou zeggen: beluister de twee albums van deze Fransman eens. Het chanson is mijlenver weg, dus dat kan je vergeten, maar je krijgt er heel veel moois voor in de plaats.
Dan moet er wel iets bijzonders mee aan de hand zijn zou je denken en dat is het zeker. Uiteraard horen we ook hier de rauwe, hese stem van Tiwayo, maar waar Desert Dream behoorlijk melancholisch overkomt en behoorlijk puur, daar is The Gypsy Soul of Tiwayo wat rijker georkestreerd (ongetwijfeld zal Blue Note aardig wat geïnvesteerd hebben) en waar ik bij Desert Dream aan bepaalde artiesten moet denken (Nina Simone, Geoffrey Gurrumul Yunupingu, Tracy Chapman), daar denk ik hier weer wat meer aan grote held Asaf Avidan en misschien heel gek: Selah Sue.
Ongetwijfeld door de grotere gospel en blues-invloeden die we hier terughoren met hier en daar een licht vleugje reggae. Ook horen we gospelkoortjes waardoor ik een wat zomerse vibe ervaar.
Waar het op Desert Dream mijmeren is, daar is het op The Gypsy Soul of Tiwayo meer swingen.
Hoe snel kan het soms ineens gaan: binnen nog geen twee uur tijd heb je er ineens een nieuwe favoriet bij die enorm binnenkomt. Of dat ook op lange termijn zo gaat blijken te zijn is afwachten, maar het is wel duidelijk dat Broem het hier goed aanvoelde dat Tiwayo echt iets voor mij zou zijn, want dat is het zeer zeker, en ik weet heel zeker voor veel meer mensen die mij volgen. Ik zou zeggen: beluister de twee albums van deze Fransman eens. Het chanson is mijlenver weg, dus dat kan je vergeten, maar je krijgt er heel veel moois voor in de plaats.
* denotes required fields.
* denotes required fields.