Kristin Hersh - Clear Pond Road (2023)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kristin Hersh - Clear Pond Road - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kristin Hersh - Clear Pond Road
Kristin Hersh verrijkt haar al zo bijzondere oeuvre met het verrassend sterke Clear Pond Road, dat opvalt door uitstekende songs, opvallend doorleefde vocalen en een gruizig geluid waar geen gitaarmuren aan te pas komen

Bij Kristin Hersh denkt bijna iedereen in eerste instantie aan de band Throwing Muses, die ze als tiener formeerde, maar het solowerk van de Amerikaanse muzikante is minstens even interessant. Binnen dit solowerk stond het solodebuut van Kristin Hersh, Hips And Makers uit 1994, tot voor kort op eenzame hoogte, maar met het deze week verschenen Clear Pond Road heeft Kristin Hersh een geweldig album afgeleverd, dat dicht in de buurt komt. Het is een album waaraan je even moet wennen als je de stem van de Amerikaanse muzikante niet kent, maar als je eenmaal wordt gegrepen door de bijzondere zang op het album volgt de rest vanzelf. Wat mij betreft een enorme verrassing dit nieuwe album van Kristin Hersh.

De Amerikaanse muzikante Kristin Hersh heeft een prachtige staat van dienst binnen de rockmuziek. Het begon allemaal in 1986 met het titelloze debuutalbum van haar band Throwing Muses, die vooral in de jaren 90 aan de weg zou timmeren en in die jaren uitgroeide tot de betere en meest invloedrijke indierock bands met een vrouwelijk boegbeeld, maar die ook de afgelopen twintig jaar nog drie uitstekende albums afleverde. We kennen Kristin Hersh verder van de twee albums van haar band 50 Foot Wave en natuurlijk van haar solocarrière, die begon in de jaren 90 met het briljante Hips And Makers en die deze week een elfde studioalbum oplevert.

De Amerikaanse muzikante wordt op deze BLOG met enige regelmaat genoemd als relevant vergelijkingsmateriaal, maar toch wel enigszins tot mijn verbazing komt haar eigen muziek er tot dusver zeer bekaaid van af. Ik besprak immers alleen het laatste album van Throwing Muses, maar negeerde het tweede album van 50 Foot Wave en een aantal soloalbums van Kristin Hersh.

Het deze week verschenen Clear Pond Road was echter geen moment een twijfelgeval, want de Amerikaanse muzikante heeft een ijzersterk nieuw album afgeleverd. Het is een album dat je onmiddellijk herkent als een Kristin Hersh album en dat ligt vooral aan de zang op het album. Kristin Hersh beschikt over een zeer karakteristieke en uit duizenden herkenbare stem, die het geluid op Clear Pond Road voor een belangrijk deel bepaalt.

Ik kan me voorstellen dat niet iedereen gecharmeerd is van de stem van de Amerikaanse muzikante, want zowel de stem van Kristin Hersh als haar manier van zingen klinken absoluut bijzonder. Zelf vind ik de zang op Clear Pond Road het sterkste wapen van het album, ook al klinkt de stem van de Amerikaanse muzikante hier en daar behoorlijk versleten, wat af en toe associaties oproept met het prachtige Broken English van Mariannne Faithfull.

Ik heb altijd iets gehad met de bijzondere stem van Kristin Hersh en met wat extra gruis op en slijtage van haar stembanden klinkt haar stem alleen maar unieker en doorleefder. Het is een stem die in het verleden uitstekend deed in combinatie met gruizige gitaarsongs, maar deze zijn op het nieuwe album van Kristin Hersh niet of nauwelijks te horen.

De songs op Clear Pond Road kunnen absoluut rauw en gruizig klinken, maar dit is niet de verdienste van de instrumentatie. Kristin Hersh kiest op haar elfde soloalbum vooral voor redelijk ingetogen klanken met een hoofdrol voor de akoestische gitaar, al wordt er hier en daar met veel venijn gespeeld, waardoor Clear Pond Road niet klinkt als een grotendeels akoestisch album.

Alle soloalbums die Kristin Hersh maakte stonden in de schaduw van haar debuutalbum Hips And Makers uit 1994, maar met Clear Pond Road heeft Kristin Hersh een soloalbum gemaakt dat wel eens aan de stoelpoten van haar inmiddels bijna dertig jaar oude solodebuut kan gaan zagen. In muzikaal en vocaal opzicht heeft Kristin Hersh een bijzonder klinkend album gemaakt, maar het is vooral een intens album dat indruk maakt met een serie geweldige songs.

Iedereen die bekend is met het oeuvre van de Amerikaanse muzikante zal het waarschijnlijk snel met me eens zijn, maar Kristin Hersh verdient met dit bijzondere album ook de aandacht van een ieder die haar werk tot dusver negeerde. Wat mij betreft een van de grote verrassingen van de afgelopen muziekweek. Erwin Zijleman

Amper veertien jaar oud besluit Kristin Hersh om samen met haar stiefzus Tanya Donelly een rockband te beginnen. Throwing Muses is al snel een feit, echter een grillig verkeersongeluk werpt een zwarte schaduw over de emotionele lading van het songmateriaal. Kristin Hersh wordt tijdens een fietstocht aangereden, loopt een dubbele hersenschudding op en haar sensitieve waarneming is vanaf dat moment totaal verstoord. Geluiden komen harder binnen, het lukt Kristin Hersh om deze fragmenten te ordenen en in haar liedjesschrijfproces een belangrijke plek te gunnen. Dit ongeval triggert echter ook haar bipolaire stoornissen en stemmingswisselingen. Zeker in haar beginjaren werkt de singer-songwriter voornamelijk vanuit die manische heftige periode, pas later tijdens haar solocarrière laat ze de depressieve donkere kant meer van zich spreken. Vreemd genoeg levert dit persoonlijke gevecht om haar demonen te bedwingen en te controleren haar grootste hit succes op. Natuurlijk speelt het een rol dat Michael Stipe van R.E.M. de partnerrol in dit intens persoonlijke Your Ghost duet vervult. Hips and Makers wordt breed opgepakt en het latere werk blijft altijd in de schaduw van dit prachtige debuut staan.

Het Throwing Muses verloop is onzeker. Het kost Kristin Hersh veel moeite om relaties te onderhouden, waardoor de stabiliteit van de band gevaar loopt. Pas als de zangeres de balans in het leven hervindt en ze duidelijk een keuze tussen het intieme solo materiaal, het stevige Throwing Muses geluid en het vergelijkbare 50 Foot Wave rocksound maakt, keert de innerlijke rust terug. Ze gaat een vriendschapsverband met de spoken die haar leven teisteren aan, sluit een slecht lopend huwelijk af en hervindt in 2020 bij voormalige Throwing Muses bassist Fred Abong het geluk. Clear Pond Road is ondertussen alweer haar twaalfde soloplaat. Dus Clear Pond Road is haar meest tevredengestelde fortuinlijke niks aan de hand album? Zeker niet, het is allemaal melancholisch zwaar, met een verbitterde zware somberheid. Een gebroken Kristin Hersh klinkt alsof ze haar hese stem totaal kapot gezongen heeft, moe en zeurderig. Kortom, Clear Pond Road behoort tot haar beste solowerk.

Bewitched Reruns, de betovering is er weer. Door de folky inslag klinkt het allemaal onbevangen gemoedelijk, het is Kristin Hersh die gelijk in haar boze stiefmoeder personage rol kruipt. Waarom is de wereld om haar heen zoveel mooier dan de kwellende aura’s die zich als een lilapaars wolkenveld om haar vormen. Juist die binnengehouden paranoia vreet zich een weg naar buiten. Gepassioneerde strijkers buigen zich onderzoekend over Kristin Hersh heen, komen benauwend dichtbij, bestuderen haar en eisen een stukje muziekbeleving op. En Kristin Hersh? Die laat dat allemaal toe. De dromerige gitaren zijn niet helemaal afgezworen. Dit krachtige instrument draagt ze al als een onderzoekende puber met zich mee, en biedt haar die vertrouwde zekerheid welke ze nooit zal afvallen. Voor het eerst mis ik dat jeugdige karakter in haar stem en hoor ik vooral een oude aangetaste persoonlijkheid waarbij de ongecontroleerde gekte zeer sterk op de voorgrond treedt. Wat is het heerlijk om die geleefde vocalen te omarmen.

Natuurlijk klinkt Kristin Hersh altijd puur en eerlijk, voor het eerst staat het mooie zingen niet meer op de voorgrond. Het is smerig, boos, jaloers, ontevreden. Ze overstijgt de wanhoop en maakt korte metten met haar traumatische verleden. Alsof die vernieuwde sociale zekerheid haar de mogelijkheid biedt om dit definitief af te sluiten. Een soort van verwerkingsplaat van een dolende ziel die het eindpunt van haar zoektocht bereikt, en daar vrede mee heeft. Ze lacht samen met het onbevreesde onschuldige gefluit het Ms Haha cynisme weg. Uiteraard haalt ze nog steeds de kracht uit de omliggende schoonheid om haar heen. Het prachtige Dandelion getuigt van het vermogen om omgevingskleuren en natuurbelevingen met haar persoonlijke gemoedstoestand te mengen waardoor er nieuwe verftinten ontstaan. Uiteindelijk vervaagd een paardenbloem tot onvaste stukjes en dwalen deze eenzaam op de grond af. Ook hier ontbreekt alle houvast en zekerheden.

Het eeuwige Constance Street wachten krijgt door die dreigende bas een naargeestig sfeertje. Is dit de schuld van Fred Abong die door zijn toedoen bewust of onbewust een stempel op de track drukt? Het geestverruimende Thank You, Corner Blight ontvlucht de verlokkingen van Los Angeles, verslavingsgevoeligheden en roemtragiek. De stad waar verloren engelen in die zelfvernietigende egocentrische eeuwigheidswaan ronddolen. Met het sprekende Valentine’s Day Massacre schrijft Kristin Hersh het liefdesverdriet van zich af. Ergens diep van binnen schuilt nog steeds dat onzekere afgewezen pubermeisje, die relationele voortgang niet kan plaatsen. Eyeshine fragiliteit borduurt op dit thema voort. Krachtig in haar eenvoud, Reflections on the Motive Power of Fire is een sterk staaltje aan Kristin Hersh bedeesdheid. Er is grof geweld voor nodig om die gesloten oester open te breken. De strijkers zagen zich een weg door dat pantser heen, om dat serene middelpunt te bereiken.

Palmetto verzuipt in klassieke theatrale herhalingsoefeningen en hypnotiserende veldopnames moerasgronden. Vaak werkt dit averechts, hier geeft het een klassiek renaissance effect mee waardoor het onoverwinnelijke Palmetto alleen maar groeit. Het Tunnels doolhof is zoekende naar de juiste verbindingsweg naar het licht. Nu blijft de tragisch klagende Kristin Hersh ondergeschikt aan de kwaadaardige donderwolken die boven haar blijven hangen. Clear Pond Road is de unplugged grungeplaat die Kristin Hersh nooit met Throwing Muses heeft kunnen maken, maar die altijd wel onzichtbaar aanwezig was.

Kristin Hersh - Clear Pond Road | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Was je nog zo laat op of juist zo vroeg, deric raven?!

Nachtdienst

Destijds was ik absoluut een fan van Throwing Muses. Vooral het titelloze debuutalbum en The Real Ramona zijn een must have. Kristin Hersh op haar best. Daarna zakte het wat in.

Haar solocarrière heb ik slechts ten dele gevolgd. Na een aantal albums die me wat tegen vielen nu een nieuwe poging omdat ik vooral positieve berichten over dit nieuwe album beluister. Hier mijn relaas:

Kristin Hersh, bekend als de oprichtster en frontvrouw van de alternatieve rockband Throwing Muses, heeft in 2023 haar soloalbum Clear Pond Road uitgebracht. Hersh is een gerespecteerde figuur in de indie- en alternatieve muziekwereld, geliefd om haar emotioneel geladen en vaak introspectieve nummers. Op Clear Pond Road laat Hersh opnieuw zien waarom ze zo'n unieke en invloedrijke artiest is. Het album is een diepgaande verkenning van menselijke emoties en ervaringen, verpakt in een muzikaal palet dat zowel ingetogen als krachtig is.

Clear Pond Road beweegt zich door verschillende muzikale landschappen, met invloeden van alternatieve rock, folk en zelfs een vleugje ambient. Hersh's kenmerkende rauwe en ongefilterde stijl is door het hele album aanwezig, maar er is ook ruimte voor meer delicate en subtiele momenten.

De combinatie van elektrische en akoestische instrumentatie, ondersteund door sfeervolle strijkers en gedetailleerde arrangementen, zorgt voor een rijke en gelaagde luisterervaring. Dit album voelt als een reis door een intiem en soms duister landschap, waarin elk nummer een ander aspect van Hersh's creatieve visie belicht.

De productie van Clear Pond Road is zorgvuldig en gebalanceerd. Elke laag in de muziek komt duidelijk naar voren, van de ingetogen gitaarpartijen tot de atmosferische strijkers die sommige nummers vergezellen. De stem van Hersh is, zoals altijd, het middelpunt, en wordt prachtig ondersteund door de muzikale arrangementen. De productie versterkt de emotionele impact van de nummers zonder te overdrijven, waardoor de rauwe eerlijkheid van Hersh's stem en teksten behouden blijft. De kwaliteit van het geluid is helder en warm, wat bijdraagt aan de intieme sfeer van het album.

Track-voor-Track Analyse

Bewitched Reruns - Het album opent met Bewitched Reruns, een ingetogen nummer dat onmiddellijk indruk maakt met zijn delicate strijkers en sfeervolle arrangement. De melodie is subtiel, maar raakt de juiste emotionele snaar. Het is een perfecte introductie tot het album, die de toon zet voor wat komen gaat.

Ms Haha - Ms Haha is een meer sober nummer, met een eenvoud die de aandacht richt op Hersh's zang en tekst. Hoewel het misschien onopvallend lijkt, schuilt er kracht in de ingetogenheid. Het is een nummer dat groeit naarmate je het vaker hoort en past perfect in de context van het album.

Dandelion - Dit nummer is bedachtzaam en sfeervol, met een melodie die langzaam maar zeker aan kracht wint. De introspectieve tekst en de kalme instrumentatie creëren een dromerige sfeer, die een mooi contrast biedt met de meer directe nummers op het album.

Constance Street - Constance Street heeft een rauw randje en komt misschien wat rommelig over, maar dat is precies wat het zijn charme geeft. Het nummer voelt spontaan en authentiek, alsof je getuige bent van een moment van pure expressie.

Thank You, Corner Blight - Dit is een van de meer complexe nummers op het album, dat pas echt tot zijn recht komt na een paar luisterbeurten. De afwisseling in zowel melodie als tekst maakt het een van de hoogtepunten van het album. Het is een nummer dat steeds meer onthult naarmate je het beter leert kennen.
St. Valentines Day Massacre - St. Valentines Day Massacre is een meeslepend en betoverend nummer dat je vanaf de eerste noot vastpakt. De combinatie van Hersh's stem en de weelderige instrumentatie zorgt voor een krachtige luisterervaring die lang blijft hangen.

Reflections on the Motive Power of Fire - Dit nummer is simpelweg prachtig. Hersh is hier op haar best, met een melodie die zowel krachtig als fragiel is. Het is een van die nummers die de essentie van het album samenvat: emotioneel intens, maar met een zachte touch.

Eyeshine - Eyeshine brengt wat energie in het album, met een opzwepend en sprankelend geluid. Het nummer heeft een optimistische ondertoon en zorgt voor een frisse afwisseling, waardoor het album niet verzandt in zwaarmoedigheid.

Palmetto - Palmetto is een introvert nummer dat zich richt op de kleine details. De ingetogen instrumentatie en de zachte zang van Hersh geven het een intieme sfeer, alsof je naar een persoonlijk dagboek luistert.

Tunnels - Het album sluit af met Tunnels, een creatief en gedoseerd nummer dat Hersh's veelzijdigheid als artiest benadrukt. Het is een passende afsluiter die de luisteraar achterlaat met het gevoel dat er nog veel meer te ontdekken valt in de muziek van Kristin Hersh.
Conclusie

Clear Pond Road is een diepgaand en eerlijk album dat Kristin Hersh's kracht als songwriter en muzikant benadrukt. De combinatie van ingetogen, introspectieve nummers en krachtigere, emotioneel geladen tracks zorgt voor een gebalanceerde luisterervaring. Dit album is perfect voor fans van alternatieve rock en folk, en voor iedereen die houdt van muziek met diepgang en authenticiteit. Kristin Hersh levert met Clear Pond Road een album af dat je regelmatig wilt beluisteren, steeds op zoek naar nieuwe lagen en betekenissen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl