Claud - Supermodels (2023)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Claud - Supermodels - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Claud - Supermodels
Claud maakte in 2021 met Super Monster een van de betere indiepop en indierock albums van de afgelopen jaren en laat met het nog wat betere Supermodels horen dat het vorige album geen toevalstreffer was

Claud bracht het in 2021 verschenen Super Monster uit op het label van Phoebe Bridgers en leverde een album af waarop haar platenbaas stiekem best jaloers kan zijn geweest. Claud beheerste op Super Monster de kunst van het schrijven van onweerstaanbaar lekkere popliedjes en dat is een schaars goed. Op het deze week verschenen Supermodels ligt de kwaliteit van de songs alleen maar hoger. Claud is bovendien beter gaan zingen en heeft bovendien een nog wat mooier klinkend album afgeleverd. Super Monster kreeg wat mij betreft veel te weinig aandacht, maart hopelijk zijn de liefhebbers van de betere indiepop en indierock dit keer wel bij de les, want Claud hoort nu definitief bij de beteren in het genre.

Claud (Mintz) debuteerde in 2019 met het slechts in kleine kring opgepikte Sideline Star. Met dit debuutalbum kwam de jonge Amerikaanse muzikant, die zichzelf ziet als non-binair persoon, in de slipstream van met name Phoebe Bridgers terecht, zonder het niveau of het succes van een van de vaandeldragers van de hedendaagse indiepop en indierock te benaderen. Sideline Star is zeker geen wereldschokkend debuutalbum, maar je hoort al wel dat Claud een talentvolle songwriter is, die over het vermogen beschikt om buitengewoon aanstekelijke maar ook in artistiek opzicht interessante songs te schrijven.

Claud staat vier jaar na het niet opgemerkte debuutalbum nog altijd in schaduw van de groten in het genre en dat is niet terecht. Met het aan het begin van 2021 verschenen Super Monster, verschenen op het label van Phoebe Bridgers, maakte de muzikant uit Brooklyn, New York, immers een van de beste albums in het genre. Claud haalde in 2021 met Super Monster mijn jaarlijstje en wanneer ik dit lijstje nu opnieuw zou maken zou het album de hoogste regionen van het lijstje halen.

Op Super Monster imponeerde Claud met een serie geweldige songs vol invloeden uit de indiepop en indierock met hier en daar een vleugje R&B. Het zijn songs die je na een keer horen mee kunt zingen en die ook na talloze keren horen nog goed zijn voor een goed gevoel. Ik had dan ook hoge verwachtingen van het deze week verschenen derde album van Claud, dat in Nederland helaas een wat anonieme release is.

Supermodels is in tegenstelling tot Super Monster voorzien van een weinig aansprekende cover, maar het gaat natuurlijk om de muziek en die is ook op het derde album van Claud weer dik in orde. De jonge Amerikaanse muzikant imponeerde op Super Monster met een serie geweldige popsongs en die popsongs zijn op Supermodels alleen maar beter geworden. Het zijn stuk voor stuk aanstekelijke en aansprekende songs, maar Claud heeft ook dit keer een zeer gevarieerd pakket aan songs geschreven. Supermodels kan uit de voeten met ingetogen indiefolk, met gruizige indierock of met gloedvolle indiepop en alles klinkt even lekker.

Zelfs de groten in het genre mogen in hun handjes knijpen als ze de kwaliteit van de songs van Claud kunnen benaderen en een groter compliment kan ik de jonge muzikant uit Brooklyn niet maken. Supermodels past uitstekend binnen de wat melancholische indiepop en indierock van het moment, maar het album citeert ook uit de archieven van een aantal decennia popmuziek, wat een tijdloos popalbum oplevert.

Het is een popalbum dat in eerste instantie werd gemaakt in de slaapkamer van het appartement van Claud, waardoor het album een aangename bedroom pop sfeer heeft. In de nasleep van de coronapandemie heeft Claud een persoonlijk album gemaakt, waarop het volwassen worden in moeilijke tijden centraal staat. De ruwe demo’s uit de slaapkamer van Claud zijn fraai opgepoetst door Dan Wilson van de wat ondergewaardeerde band Semisonic, die het album heeft voorzien van een blinkend geluid, waarin de mooie stem van Claud uitstekend tot zijn recht komt.

Claude zaagt met Supermodels, samen met bijvoorbeeld Clairo, nog wat nadrukkelijker aan de poten van de troon van de indiepop en indierock koninginnen van het moment en heeft met het uitstekende Supermodels een buitengewoon sterk wapen in handen. Liefhebbers van het genre moeten hier zeker eens naar luisteren. Erwin Zijleman