John Coltrane with Eric Dolphy - Evenings at the Village Gate (2023)

Wat een verrassing! Ik hoop dat ze het goed hebben kunnen restaureren!

Ik zag het al bij Discogs voorbijkomen. Ben benieuwd naar het geluid.

Ja, hier ben ik ook heel erg benieuwd naar!

Hier meer informatie, en niet eens zo duur. Ik heb hem dus gepreordered:
https://www.jpc.de/jpcng/jazz/detail/-/art/john-coltrane-evenings-at-the-village-gate/hnum/11509242

Thanks buddy. Dit klinkt trouwens geweldig.

Voorlopig niet meer worstelen door nieuwe releases die soms goed, soms matig zijn, maar binnenkort nonstop deze draaien!

Altijd wel grappig hoe er zo om de zoveel tijd ineens weer een 'verloren' opname van Coltrane wordt teruggevonden. Hier kan ik natuurlijk niet anders dan nieuwsgierig naar zijn, ik weet nog niet of ik dit op vinyl zou willen. 'Impressions' klinkt wel prima.

In mijn geval raakte ik natuurlijk getriggerd door Dolphy. Ik kan niet genoeg Dolphy in huis hebben.

Verplichte kost. Geluid in orde. Ben benieuwd naar het verhaal achter de vondst. Door wie? En toen?

De opnamen zijn ontdekt door een Dylan-historicus:


[Bron: https://www.rollingstone.com/music/music-news/john-coltrane-eric-dolphy-1961-village-gate-release-1234745383/]

Ik kreeg vanochtend het bericht dat de lp is verzonden. Dus in of na het weekend kan deze rondjes gaan draaien. Ik ben zo benieuwd.

Om te beginnen: de geluidskwaliteit is fabuleus, en je wordt gelijk getrakteerd op een lange fluitimprovisatie van Dolphy waarna Coltrane het over neemt op de saxofoon.

When the Lights Are Low met Dolphy op de basklarinet is ook briljant. Heerlijk hoe Jones en Workman dit begeleiden, lekker stevig.

Er zijn meer live-opnamen van Coltrane en Dolphy samen met dezelfde ritmesectie in de periode 1961-1962 (Denemarken, Zweden, Birdland, etc.), en talloze bootlegs van magere kwaliteit maar dit zijn de enige opnamen van The Village Gate. De geluidskwaliteit is echt ontzettend goed, en ik luister dit nu op lage kwaliteit via een streamingservice. Als ik straks de lp binnen heb (met boekwerk) is het nog meer genieten geblazen.

Enige minpuntje is de slordige bassolo in Africa van Reggie.

Ik weet verder niet genoeg over jazz of jazzhistorie om hier nu een fantastisch verhaal neer te schrijven. Ik kan ook niet goed emoties en gevoelens uitdrukken zoals anderen dat zo goed kunnen. Ik kan alleen maar zeggen dat ik het echt ontzettend goed vind klinken en er enorm van geniet. Mooie release, en ik kan niet wachten tot mijn fysieke exemplaar binnen is.

Deze opnames zijn van augustus 1961. Coltrane werkte de hele zomer vanuit de Village Gate, maar hij was nog niet tevreden met zijn begeleidingsband, het classic quartet was nog niet in ijzer gegoten. Er waren dus nog veel onduidelijkheden en wisselingen in de bandsamenstellingen. Vandaar dat Reggie Workman nog op bass te horen is hier en Eric Dolphy al dan niet in overweging werd genomen om deel te gaan uitmaken van de vaste begeleidingsband.

De opnamesessies van Rudy van Gelder in de Village Vanguard, ook met Dolphy maar inmiddels ook met Jimmy Garrison en Elvin Jones als ritmesectie, stammen uit november 1961. Vlak daarna zou het definitieve classic quartet vorm krijgen, ten koste van ritmesectie Reggie Workman en Roy Haynes, maar ook ten koste van een mogelijk kwintet met Dolphy erbij. Wie de stekker eruit getrokken heeft, Dolphy of Coltrane, geen idee, maar de samenwerking werd beeindigd en Dolphy ging alleen verder.

Hier drumt toch gewoon Elvin Jones al? Zijn krachtige klappen zijn uit duizenden herkenbaar.
Ik wist overigens niet dat Roy Haynes in de running was voor in het kwartet/kwintet van Coltrane. Hij heeft overigens geweldige platen als leider zelf afgeleverd.

Ja, tijdens deze testsessie is hij de drummer, maar dat had dus zomaar Roy Haynes kunnen zijn, want zijn plek in het kwartet was nog allesbehalve zeker, getuige o.a. de Village Vanguard sessies van november 1961. McCoy Tyner is hier de enige zekerheid, nadat hij eind 1960 Steve Kuhn op piano had vervangen. Jimmy Garrison is hier nog niet eens bij en zou pas tijdens de Village Vanguard als 2e bassist naast Reggie Workman in beeld komen. Op de daaropvolgende europese tour gaat Reggie Workman mee, waarna Garrison het weer overneemt na terugkomst in de US. Hij blijft uiteindelijk en zal daarmee als laatste definitief aansluiten bij het klassieke kwartet.

Anyway, deze Evenings sessie laat wederom zien dat Coltrane alles behalve voor de makkelijke weg heeft gekozen. Hij had een hit gescoord met My Favorite Things en hij had makkelijk op dit succes kunnen voortborduren door nog meer simpele tunes te verbouwen tot jazz hits. Maar door de experimentele Eric Dolphy erbij te halen en Jimmy Garrison bij Ornette Coleman los te weken, liet hij echter zien meer richting het avontuur free jazz te willen opschuiven. Het publiek was not amused, critici waren vooral verbaasd over het stuurloze geluid dat Coltrane "opeens" liet horen. Gelukkig trok hij (en zijn platenlabel impulse! niet te vergeten...) zich er weinig van aan en vervolgde stoicijns zijn artistieke pad, dat tot nog heel veel moois zou leiden.

De muziek op deze Evenings is natuurlijk geweldig, vandaar 4,5 ster, maar de geluidskwaliteit (alles is met 1 microfoon opgenomen...) valt me een beetje tegen. Zet meteen hierna maar eens de Village Vanguard Sessies op, dat is wel schrikken.

Ik vind de geluidskwaliteit echt fantastisch. Misschien ligt mijn lat minder hoog. Deze (https://www.discogs.com/release/3254191-Coltrane-Live-At-The-Village-Vanguard) heb ik ook gewoon (zelfde bezetting met Dolphy slechts op 1 song) en ik zal wanneer ik deze binnen heb, ze wel achter elkaar draaien. Maar ik ben geen audiofiel dus zal het niet horen.

Voor mij is deze plaat subliem, meer om Dolphy dan om Coltrane zelfs. Dus vandaar ook mijn hoge score, ook voor de gave geluidskwaliteit.

Dit is onzin natuurlijk, denk dat ook jij het verschil wel hoort, maar je stoort je er niet aan en dat is uiteraard helemaal prima. Ik ben ook geen audiofiel, maar ik vind een goed geluid wel belangrijk, want dat verhoogt mijn luistergenot aanzienlijk. Tenzij het zo bedoeld is, bij lo-fi albums bijv., dan vind ik het prima. Zo heb ik ook A Love Supreme: Live in Seattle (2021), daar accepteer ik de mindere geluidskwaliteit, op het randje, nog net. Daarnaast heb ik echter ook de kraakhelder vastgelegde Complete 1961 Village Vanguard recordings op 4CD, met min of meer dezelfde bezetting en enige overlap in de composities. En die box verschaft mij meer dan voldoende luisterplezier om deze Evenings even aan mij voorbij te laten gaan.

Maar ik snap heel goed dat je 'm wel aanschaft hoor. De composities zijn geweldig en Dolphy is hier heel prominent aanwezig, de vinyl uitgave van impulse! ziet er weer super verzorgd uit, dus enjoy man.

Dat is ook precies wat ik bedoel met audiofiel. Dat ik me er niet aan stoor. Ik leg de lat niet zo hoog. Ook ik vind juist dat gruizige en directere veel mooier klinken dan erg opgepoetste muziek (al wijk ik ook daar wel eens van af hoor).

Hoe dan ook, van de drie keer dat ik deze plaat (via soundcloud, dus lage bitrate) heb geluisterd viel een matige kwaliteit mij amper op. Ik ben echt benieuwd (wanneer ik de lp binnen heb) hoe het me dan bevalt. Ik heb volgens mij wel redelijke apparatuur dus zou het stukken beter ook moeten klinken dan de soundcloud-stream.

A Love Supreme in Seattle was wel wat van een stuk inferieurdere kwaliteit. Maar echt slechte kwaliteit was het laatste concert van Duane Allman met Allman Brothers: Allman Brothers Band - The Final Note (2020) - MusicMeter.nl

Nu ds lp opstaan, en de geluidskwaliteit bevalt me nog meer dan de streamversie die ik eerder luisterde. Ik ga deze heel vaak draaien, voel ik nu al.

Leuk boekwerk zit er ook bij, met linernotes van onder meer Reggie Workman, Lakecia Benjamin (fantastische saxofonist ook) en Branford Marsalis.

Muzikaal is het super allemaal! Wat een combinatie! Toch een puntje minder vanwege het geluid. Dat is toch niet helemaal om over naar huis te schrijven. Duidelijk te merken dat het met 1 simpele mic is opgenomen en de balans is niet overal goed. Coltrane en Dolphy net wat teveel naar de achtergrond naar mijn mening. Helaas!

Ik vraag me echt af, met hoeveel mics er toen kon worden opgenomen. Ik gok twee. Hoeveel sporen waren recorders toen? Of was de 4-track al uitgevonden?

Ik heb het even proberen op te zoeken, omdat zo’n vraag me nieuwsgierig maakt. Volgens een nog niet goed te verifiëren bron zou het album opgenomen zijn met één enkele microfoon het zou gaan om een een ‘ribbon microfoon’, deze microfoons werden ingezet vanwege hun frequentie bereik en natuurlijk geluid.

Multitrack was mogelijk in studio’s vanaf de jaren 50.
Stereo rond mid zestiger jaren.

Wikipedia heeft ook een pagina over dit album.

Hoe dan ook zijn er duizenden liveplaten die slechter klinken, van later datum. Voor een liveopname uit 1961 die per ongeluk is opgemomen klinkt het als een klok.

Dat ben ik met je eens.