CMAT - Crazymad, for Me (2023)

"Where are your kids tonight" - CMAT feat. John Grant

Voor mij en voor velen totaal onopgemerkt stond ze dit jaar al op Rock Wechter: CMAT. Achter die vier matte letters schuilt evenwel voluit de flamboyante Ciara Mary-Alice Thompson uit Dublin. Heel eerlijk, de reden waarom ze nu wel opviel met haar tweede album 'Crazymad, For Me' was enkel omwille van die ene ongewone songnaam op haar plaat, 'Vincent Kompany'. Hé, zingt daar nu een Ierse toch wel iets over de Belgische ex-Rode Duivels-aanvoerder-voetbalmanager! Maar dan vervolgens een nog grotere verrassing omwille van nog een ander nummer, 'Where Are Your Kids Tonight?', een groots duet met de Amerikaanse troubadour John Grant. Vergeet daarbij zeker ook niet de bijhorende 'grand'-ioze video. Twee aanknopingspunten dus waardoor CMAT uiteindelijk meer dan verrassend binnenkwam en het een meer dan toffe kennismaking werd.

'Vincent Kompany' blijkt een fraaie teatrale piano-popballade waar -niet voor het eerst- de lunatieke Ciara een monoloog voert met haar huidige en haar vroegere crazy zelf. Waarbij ze ontboezemt dat ze zichzelf ooit zo goed als kaal knipte om er, haha, als Kompany uit te zien. En wat dat 'Where Are Your Kids Tonight?' betreft. Met John Grant heeft ze werkelijk een artiest in huis met één van de heerlijkste stemmen en dan ook nog met een aangrijpende wereldsong die invalt met klagend jankende gitaren. Alles bloeit zo open tot het majestueuze hoogtepunt van het album. Met een prachtige Ciara Thompson warempel met ware Karla 'Meat Loaf' DeVito-allures in de stijgende samenzang met Grant. Wat een talent om die twee stemmen meer dan vijf minuten lang zo harmonieus en dramatisch rond elkaar te horen verstrengelen.

CMAT, ja ze is hitsig helros, fel, kleurrijk, een zangeres die qua presence een pak gemeen heeft met collega-popdiva's Adele en haar voorbeeld Dolly Parton. Met een opvallend veelzijdig stemgeluid dat als een windhaantje dat van tal van vele anderen, o.m. Sela Sue, Kate Bush, Lily Allen en Regina Spektor, doet aanwijzen.

Ze komt vooral zo frivool voor de dag, met heel toegankelijke, vaak in luxueuze strijkersarrangementen gedrenkte pop . Dolkomisch en vertederend tegelijk, een wervelende sensatie. Haar luchtige, geestige teksten zijn melancholische open boeken van zelfexploratie. Ze voert cynische gesprekken met zichzelf waarbij haar droef gevoelsleven en uit de hand gelopen relaties nergens uit de weg worden gegaan. Ze verpakt dit alles in een maf conceptalbum, een soort science-fiction-rockopera met overwegend korte popsongs over een 47-jarige vrouw (zijzelf is er 27) die in de toekomst een machine bouwt om in de tijd terug te gaan en zich te redden van een slechte relatie. Ze vertoeft dan even in haar 'tijdwoestijn', om tenslotte te crashen in het Parijs van 1890. Alles dus vooral onwaarschijnlijk, maar een vehikel voor haar vele melodische songs en uiteindelijk komt ze met dit alles toch goed weg.

Opener 'California' gaat over het vertrekken naar Californië en is al direct de staalkaart voor alles wat komen zal, spek voor je bek of niet. Een volop orkestrale popsong met country-inslag en met een sterk Selah Sue en Kate Bush-gehalte. Die laatste hoor je verder zelfs nog meer uitgesproken in het onconventionele, ondeugende 'I... Hate Who I am When I'm Horny'.

Ook het funky 'Phone Me' gaat op dit élan door, maar er zijn ook zacht akoestische songs als het diepdroeve 'Such a Miranda' en het wanhopig pijnlijke 'Rent' met Thompson's emotionele vocalen helemaal in het midden. Meeslepende woestijnbluessnaren leiden 'Can't Make Up My Mind' in, een authentiek en diepgaand verhaal.

De single 'Whatever's Inconvenient' is traag opkringelende country met fraaie instrumentale ondersteuning. Het geweldig sprankelend 'Stay for Something' is een nostalgische kijk op een ontbonden relatie, het kon net zo goed een klassieke Fleedwood Mac-song zijn . Zwierig rollende piano en Iers dansende violen worden tenslotte verwerkt in nog een beresterk pophoogtepunt 'Have Fun!'. Ongetwijfeld om een album vol diepe emotie toch louterend af te ronden met alsnog een hoopvol vrolijke noot.

Met CMAT hebben we er een indrukwekkende, charismatische Ciara Mary-Alice Thompson bij. Andermaal een getalenteerde ontluikende singer-songwriter met een klok van een stem die hier met dit 'Crazymad, For Me' op originele wijze het hoofd boven het maaiveld uitsteekt. Al bevatten haar songs heel veel ernst, ze brengt ze toch maar allemaal met zoveel provocerende luchtigheid en verkwikkende opwinding van orkest, beats en gitaren dat het direct hoogst innemend wordt. Ook een triest verleden verdient een kolderieke act, moet ze zelfcynisch hebben gedacht. En inderdaad, slechts even doorluisteren en je bent er helemaal aan verk(n)ocht. Nu wordt het zelfs bijbenen, want met slechts twee albums op haar conto is ze intussen al een regelrechte internationale topper.

Jeuzus wat is deze vrouw toch goed.
CMAT - Stay For Something (Live on The Graham Norton Show)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: CMAT - Crazymad, For Me - dekrentenuitdepop.blogspot.com

CMAT - Crazymad, For Me
De Ierse muzikante Ciara Mary-Alice Thompson maakt op haar tweede album als CMAT nog wat meer indruk met haar eigenzinnige mix van pop en country, die niets te maken heeft met de countrypop uit Nashville

De muziek van CMAT ontsnapte tot voor kort volledig aan mijn aandacht en dat is doodzonde. De Ierse muzikante leverde vorig jaar al een geweldig debuutalbum af, maar op het deze herfst verschenen Crazymad, For Me ligt het niveau nog wat hoger. Het is de verdienste van het veelkleurige klankentapijt op het album en van de bijzondere stem van Ciara Mary-Alice Thompson en beiden worden steeds beter en interessanter. De muzikante uit Dublin schrijft bovendien geweldige songs. Het zijn songs vol humor, maar ondertussen vertelt CMAT ook persoonlijke verhalen. Crazymad, For Me dook op in meerdere jaarlijstjes en inmiddels begrijp ik waarom.

De muziek van de Ierse muzikante CMAT was mij tot dusver op een of andere manier ontgaan, maar nadat ik haar eerder dit jaar verschenen tweede album Crazymad, For Me tegen kwam in een aantal jaarlijstjes, ben ik op zijn minst geïntrigeerd door de muziek van de singer-songwriter uit Dublin. CMAT is het alter ego van Ciara Mary-Alice Thompson, die voordat ze vorig jaar haar debuutalbum If My Wife New I'd Be Dead uitbracht via bandcamp een aantal singles uitbracht.

Volgens haar bandcamp pagina woonde Ciara Mary-Alice Thompson destijds nog bij haar grootouders en probeerde ze te herstellen van een AliExpress verslaving. Volgens de recentere informatie op Spotify woont ze inmiddels op zichzelf, maar koopt ze nog altijd teveel spulletjes bij de Chinese webwinkel.

De Ierse muzikante ontwikkelde haar muzieksmaak naar verluidt via een streng dieet van traditionele country en moderne pop en dat zijn twee uitersten die nog steeds een belangrijke rol spelen in de muziek van CMAT. Haar debuutalbum liet zich naar eigen zeggen inspireren door zowel Dolly Parton als Katy Perry en dat zijn twee namen die ook zijn terug te horen op het eerder dit jaar verschenen Crazymad, For Me.

Ik heb sinds ik de muziek van CMAT ontdekte een enorm zwak voor If My Wife New I'd Be Dead gekregen, maar haar afgelopen herfst verschenen tweede album is nog een stuk beter. CMAT laat zich zoals gezegd inspireren door country en pop en dat is een combinatie van invloeden die ik wekelijks tegen kom. Het maakt echter nogal wat uit of country en pop worden vermengd in Nashville, Tennessee, of in het Ierse Dublin of de studio in Noorwegen waar het album werd opgenomen. Crazymad, For Me klinkt namelijk geen moment als de countrypop die in Nashville wordt gemaakt.

De muziek van CMAT zou ik zelf vooral omschrijven als pop met een country feel en dat is een combinatie die opvallend goed werkt. Crazymad, For Me is een conceptalbum over een traumatische relatie die wordt verwerkt via een mislukte trip met een tijdmachine. CMAT heeft er een heel verhaal van gemaakt, maar ze vertolkt haar songs met zoveel gevoel dat het album wel autobiografisch moet zijn.

CMAT laat op haar tweede album, nog meer dan op haar debuutalbum, horen dat ze aanstekelijke en interessante songs schrijft. Crazymad, For Me laat zich beluisteren als een toegankelijk popalbum, maar het is wel een popalbum dat anders klinkt dan alle andere popalbums van het moment. CMAT heeft af en toe wat van Adele, Lily Allen en Kate Nash, maar laat zich in haar songs meer inspireren door de singer-songwriters uit Nashville dan door de makers van Britse pop.

Het is in eerste instantie vooral de kwaliteit van de songs die van Crazymad, For Me zo’n goed album maakt. In muzikaal opzicht klinkt het album bij beluistering vooral aangenaam, terwijl de zang van Ciara Mary-Alice Thompson niet opvallend mooi is, maar wel steeds de juiste snaar weet te raken. Zowel de muziek als de zang op het album worden overigens wel beter en interessanter wanneer je het album vaker hoort.

Het komt allemaal samen in het prachtige Where Are Your Kids Tonight?, een duet met John Grant, het prijsnummer op een album dat ik eerder dit jaar over het hoofd zag, maar dat inderdaad absoluut jaarlijstjeswaardig is. En ik ben echt nog lang niet klaar met dit album. Erwin Zijleman