Elephant - Shooting for the Moon (2023)

Een perfecte compagnon voor het huidige uitzonderlijke nazomerweer is Shooting for the Moon van de Rotterdamse indieband Elephant. Een band die duidelijk de wind in de zeilen heeft. Hun debuutalbum Big Thief werd in de pers vaak bewierookt. Een album dat ook op veel airplay kon rekenen en hun clubtour was destijds volledig uitverkocht. Net als het debuut is het album geproduceerd door Pablo van de Poel (DeWolff) in diens analoge studio Electrosaurus Southern Sound Studio in Utrecht. Ook ik andermaal Stan de Kwaaisteniet op toetsen van de partij.

Ook deze keer werden de nummers gezamenlijk geschreven, op de reeds vrijgegeven relaxte single The Morning na. Ze schreven het samen met de uitzonderlijk getalenteerde Gentse singer-songwriter Meskerem Mees. De band ontmoette haar backstage tijdens een festival. Ze vonden elkaars show goed en toen ging het balletje rollen.

Het is de relaxedheid en heerlijke samenzang die voor mij de grote kracht vormt van hun muziek en ook hun gitaarsound vormt een extra, positieve factor. Nog steeds presenteren ze zich als een collectief, nog steeds staat niet bij de credits vermeld wie wat heeft gedaan. Dat heeft misschien te maken, dat ze alle vier vooral sidemen geweest zijn in andermans projecten. Naast The Morning behoren zeker ook The Magnet en de afsluiter Moonlight tot mijn favorieten.

Wie het debuut, net als ik omarmde, gaan dat zeker ook met Shooting for the Moon doen. Het album gaat uiteraard met een tour gepromoot worden, voor de data, zie hier.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Sympathiek gesprek met de gitarist en zanger van Elephant o.a. over de band (een collectief) en over het nieuwe album dat deze maand zal verschijnen.

Frank Schalkwijk, muzikant | NPO Radio 1 - kunstsof - nporadio1.nl

Een Impossible Germany achtige solo maar dan anders op The Morning, knap liedje.

Iets meer dan een jaar na het verschijnen van debuutplaat Big Thing van de Rotterdamse indieband Elephant, ziet opvolger Shooting For The Moon het daglicht. En op dit tweede album doet Elephant waar het goed in was op de eerste plaat nog eens dunnetjes over. De authentieke popliedjes brengen wederom het gevoel van melancholie, de dromerige zangpartijen brengen de fantasie wederom in vervoering en de fraai klinkende zangpartijen zijn van internationale kwaliteit. Toch heeft deze plaat – net als zijn voorganger – één nadeel…

De opener op Shooting For The Moon is weggelegd voor het lied Post-Punk, waarin op engelachtige toon wordt gezongen ‘I hate your post-punk pretensions, your fake English accent.’ Om daarna meteen te vervallen in spijt als eerlijk wordt uitgesproken dat hier eigenlijk sprake is van jaloezie. Dat hoeft overigens op geen enkele manier, want het lied is prachtig. Niet alleen het arrangement en de zang, maar ook zeker de heerlijke langzaam voortslepende gitaarsolo.

The Morning is een zomerzwoel gezongen duet met de in Ethiopië geboren Belgische singer-songwriter Meskerem Mees. Er zijn in de muziekgeschiedenis vele pogingen gedaan om de term ‘Indian Summer’ in muziek te vatten. The Morning is een fijne, knus klinkende, geslaagde poging om dat te bereiken, inclusief Hall & Oates-achtig baslijntje. April is ook al zo’n zoete wegdromer, zij het meer uptempo. ‘Words like cinnamon, dressed in black/ I look at you, I will sit at the bed’; probeer dan maar eens niet weg te dromen naar de momenten van intiem geluk en verbinding.

Het album sluit af met het lied Moonlight, waarin ondefinieerbare achtergrondgeluiden klinken alsof iemand iets zoekt op een bureau vol papier en paparassen. Vreemd, anders en toch geheel passend in de sfeer van Shooting For The Moon. Of nou, hele plaat. Na iets meer dan dertig minuten is de lp al afgelopen. Welgeteld anderhalve minuut langer dan debuutplaat Big Thing. Na iets meer dan dertig minuten is de lp al afgelopen. Er komen regelmatig ep's die langer je oren bespelen. Krap dertig minuten is toch wel érg mager. Ter illustratie: de tweede lp van Laufey die vorige week verscheen kent een lengte van achtenveertig minuten. Elephant had met de kwaliteit die de band binnenboord heeft, moeiteloos een lied of drie á vier aan kunnen toevoegen aan Shooting For The Moon.

Los van deze kritiek op de kwantiteit, is er met de kwaliteit verdraait weinig mis. Op Shooting For The Moon klinkt Elephant volwassener dan op haar voorganger. Dat de productie van de tien songs in handen was van Pablo van de Poel (DeWolff) zal daar zeker aan bijgedragen hebben. De groei die Elephant laat horen op Shooting For The Moon leidt naar een route waarmee het zich op termijn mag meten aan stijlgenoten als Iron&Wine, Fleet Foxes en The Tallest Man On Earth.

Over de titel van de plaat tot slot: klinkt lekker hoor ‘shooting for the moon’, maar aangezien het de laatste tijd wat druk begint te worden op de maan, luidt ons advies aan Elephant om vooral te blijven foerageren naar inspiratie in hun thuisbasis; de rijke Rotterdamse klei. Dat heeft de band tot nu toe twee prima platen opgeleverd en het moet gek lopen willen daar niet vele opvolgers achteraan komen.
Elephant - Shooting For The Moon - nieuweplaat.nl

Slechte timing natuurlijk om dit album in september te releasen, of wisten de heren dat we nog wat zomerse dagen zouden krijgen zo laat in het jaar?!

Dat het album een jaar na het debuut verschijnt is niet heel opmerkelijk als je naar het gebodene luistert: de Rotterdammers gaan lekker verder waar ze gebleven zijn. En waarom ook niet. Wederom een half uur is eigenlijk prima zo. Met een jaartje ertussen is dat helemaal zo gek nog niet.

Elephant is zo'n band waar iedereen wel van kan genieten, misschien gaat dat op de langere termijn de valkuil worden, maar voor nu ben ik blij met Shooting for the Moon en mag het warme nazomerweer van mij nog wel wel even aanblijven met dit album als soundtrack daarvan.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Elephant - Shooting For The Moon - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Elephant - Shooting For The Moon
De Nederlandse band Elephant gaat op Shooting For The Moon verder waar het uitstekende Big Thing vorig jaar ophield, maar legt ook een aantal andere accenten en laat bovendien flink wat groei horen

Elephant leverde vorig jaar met Big Thing een heerlijk album af, dat de zomer in huis bracht en eindeloos lang vasthield. De Rotterdamse band deed dit met songs die zich stevig hadden laten beïnvloeden door countryrock uit de jaren 70, maar die ook overweg konden met andere invloeden. Ook Shooting For The Moon heeft zich laten beïnvloeden door countryrock uit het verleden, maar de band zoekt op haar tweede album meer het avontuur en klinkt ook net wat eigentijdser. De zang is, net als op het debuutalbum van Elephant, bijzonder aangenaam, maar ook in muzikaal opzicht valt er veel te genieten, onder andere van het uitstekende gitaarwerk, dat fraai de grenzen verkent.

De Nederlandse band Elephant leverde ruim een jaar geleden met Big Thing een van de leukste en meest aangename zomeralbums van 2022 af. De band uit Rotterdam greep op haar debuutalbum stevig terug op de countryrock uit de jaren 70, maar bleef hier zeker niet in hangen en verwerkte ook invloeden uit de fraaie catalogus van het Excelsior label, waarop het album werd uitgebracht.

De bijzonder lekker in het gehoor liggende en prachtig uitgevoerde songs van Elephant gaven de zomer van 2022 kleur, maar gingen veel langer mee dan de zomer. Ruim een jaar na Big Thing keert Elephant terug met haar tweede album, Shooting For The Moon. Voor de soundtrack van de zomer van 2023 komt het nieuwe album van de Rotterdamse band wat te laat, maar ook op Shooting For The Moon is er geen gebrek aan zonnestralen.

Het tweede album van Elephant opent bijzonder met Post-Punk, waarin de band zowel in muzikaal als in vocaal opzicht een nieuwe weg lijkt in te slaan. Het is absoluut een interessante nieuwe weg, maar ik was zeker niet teleurgesteld toen Elephant in de tweede track op het album terugkeerde op het vertrouwde pad. Ook The Morning is overigens een bijzondere track door de gastvocalen van de Belgische zangeres Meskerem Mees, die met haar stem uitstekend past bij die van zanger Frank Schalkwijk.

In muzikaal opzicht keert Elephant in de tweede track echter terug naar de countryrock uit de jaren 70, waarbij omliggende genres zeker niet worden vergeten. De songs van de Nederlandse band zijn nog altijd heerlijk melodieus en laid-back en brengen het deze week verdreven zomergevoel direct weer terug.

Shooting For The Moon werd, net als het debuut van Elephant, geproduceerd door Pablo van de Poel van DeWolff, die ook dit keer vakwerk heeft afgeleverd. Het tweede album van Elephant is aan de ene kant voorzien van een wat nostalgisch of vintage geluid, maar klinkt ook absoluut fris en als een album van deze tijd.

Net als op Big Thing trekt de stem van zanger Frank Schalkwijk ook op Shooting For The Moon makkelijk de aandacht, net als de harmonieën op het album, maar ook het gitaarwerk op het album valt in positieve zin op. Het is veelkleurig gitaarwerk van Michael Broekhuizen dat varieert van fraai melodieus en ondersteunend tot voorzichtig tegendraads, wat de tijdloze songs van Elephant voorziet van een avontuurlijk tintje. Het heeft af en toe wel wat van de muziek van Wilco, al moet ik nog zien dat de Amerikaanse band later deze maand een album aflevert dat zo goed en aangenaam is als het tweede album van Elephant.

Shooting For The Moon van Elephant is een album waarbij je heerlijk kunt wegdromen en kunt fantaseren over een eindeloze nazomer, maar de heerlijk dromerig voortkabbelende songs van de Rotterdamse band prikkelen ook de fantasie wanneer je met net wat meer aandacht naar Shooting For The Moon luistert.

Ik was vorig jaar behoorlijk onder de indruk van het debuutalbum van Elephant, maar het uitstekende nieuwe album van de band uit Rotterdam sla ik nog net wat hoger aan en is een zeer waardevolle aanvulling op de prachtige catalogus van het Excelsior label, dat er inmiddels al bijna dertig jaar in slaagt om met name de lente en de (na)zomer te voorzien van onweerstaanbaar lekkere soundtracks. Erwin Zijleman

Beetje veel van hetzelfde, dit album nu 2 keer aan het luisteren. Mis een bepaalde spanning, die ik pas live wel zag.

Geen nieuwe dingen ten opzichte van het debuut, maar het zijn wel weer 10 heul erg fijne liedjes

Feel-good-pop dat goed in elkaar zit. Plezierig plaatje. Zon door de regen..