Grateful Dead - RFK Stadium, Washington, DC, 6/10/73 (2023)

Daar 'isie dan, de volgende live set van de Dead. Wat mij betreft kan er niet genoeg van uit komen... het heeft me al duizenden euros gekost.. maar ik wil graag dat ze er nog een paar uit me kloppen. Ik ben blij dat de 'music never stopped'.

Het begint een traditie te worden: de mensen van Rhino lossen een kolossale Grateful Dead boxset die vaak uit 10+ schijfjes bestaat en voor eenieders die dat niet kan/wil betalen, releasen ze ook nog eens een los concert uit die boxset. Soms valt dat tegen en soms valt dat erg goed mee. Met de Listen to the River: St. Louis '71 '72 '73 boxset van een paar jaar terug had ik pech, want de apart gereleasede show had ik al als een (uitstekende) bootleg. Het jaar 2023 start in ieder geval goed met de release van deze show in het RFK Stadium. Tegelijk uitgebracht dus met Here Comes Sunshine 1973 waarin de shows van 13 mei 1973 (Iowa State Fairgrounds), 20 mei 1973 (Campus Stadium), 26 mei 1973 (Kezar Stadium), 9 juni 1973 (RFK Stadium) en 10 juni 1973 (RFK Stadium) verzameld zijn.

Niet zo verwonderlijk dat de zomer van 2023 gevuld wordt met concerten uit de zomer van 1973 (de mensen bij Rhino en David Lemieux zijn wel fan van het concept "50th anniversary release"), maar eerlijk is eerlijk: dit is toch ook wel een stevige knaller. In de eerste plaats qua speelduur, want met zijn bijna 5 uur (!) is dit één van de langste Grateful Dead concerten dat ik al heb geluisterd. Misschien net iets te lang om in één luisterbeurt uit te luisteren (hoewel een druilerige zaterdag waarin ik besloot om het huis van boven tot onder te kuisen wel een ideale gelegenheid was, de buren zullen ook geweten hebben dat ik thuis was) maar wat maakt dat allemaal uit als je zo'n geweldige setlist voorgeschoteld krijgt. Openen met Morning Dew - dat kan al meteen tellen - en dan nog onder andere Box of Rain, Dark Star, They Love Each Other, Looks Like Rain, He's Gone, Wharf Rat en nog zoveel meer op ons loslaten. De heren (en dame, want dit is een release met Donna Godchaux in de gelederen) zijn vanaf de eerste noten op dreef. Zelfs zo goed, dat ik hen zo'n minder nummer als bijvoorbeeld Wave That Flag en Here Comes Sunshine met plezier vergeef. Je weet nooit goed wat je kan verwachten bij de Grateful Dead - hoewel ik het in pakweg 95% van de gevallen wel kan waarderen - en soms kan de kwaliteit zelfs per set gigantisch wisselen, maar deze show van 10 juni 1973 mag er op alle vlakken zijn.

Met een setlist als deze, zal het je dan ook niet verbazen dat het 3 sets zijn in plaats van twee. Op zich niet zo bijzonder, de Dead hebben nu eenmaal wel vaker eens 3 sets, maar in de derde set gebeurt er hier wel iets leuks qua gastartiesten. Niemand minder dan Dickey Betts (op gitaar en bekend van de Allman Brothers Band), Butch Trucks (op drums en ook bekend van de Allman Brothers Band) en Merl Saunders (op orgel en bekend van vele andere projecten met Jerry Garcia) komen opdagen. Leuke verrassing, maar niet zo verwonderlijk als je bekijkt dat de Allman Brothers Band (samen met Wet Willie) het voorprogramma deden van deze show. Ik blijf het altijd straf vinden wat voor repertoire die muzikanten (en dan heb ik het niet enkel over de Grateful Dead maar ook over de gastartiesten) uit hun mouw weten te schudden. De cover van Bob Dylan's It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry is geweldig, maar ook encore Johnny B. Goode is erg fijn. Voor zij die het redelijk moeilijk aan te komen Postcards of the Hanging album in bezit hebben, het gaat hier om dezelfde versie van It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry als op dat album.

Elke keer als er een album uit de Mydland periode wordt gereleased, dan denk ik "Dat is nu toch wel mijn favoriete samenstelling" en dan wordt er weer een Godchaux album uitgebracht en verander ik weer van mening. Buiten Fleetwood Mac ken ik geen enkele groep die in verschillende samenstellingen toch zo'n enorme indruk weet na te laten. En dan zijn er nog mensen die de Pigpen periode prefereren en als ik eerlijk ben, heb ik ook een enorm zwak voor Saint of Circumstance (17 juni 91 in het Giants Stadium) met Vince Welnick en Bruce Hornsby in de gelederen. In ieder geval, laat die nieuwe releases maar komen!

Nu ik een 'kantoorbaan' heb en niet meer de hele dag in een platenzaak (oh god, wat heb ik gedaan...) luister ik de Dead veelal via koptelefoon. Om de dag door te komen zet ik dan een live album op; ben ik wel 2 a 3 uurtjes zoet mee.

Het valt mij dan op hoe slecht de geluidskwaliteit dan soms toch is. Ik heb het idee dat mijn CD en LP versie wel wat strakker is qua geluid dan wat ik op Spotify hoor. Vooral de instrumenten klinken dof en ver weg. IK snap dat er voor deze set is gekozen omdat hij lang is en uniek omdat de toegift samen met de Allmans is. De mix is vrij 'balloos' en dat stoort me hier wel een beetje.