Allison Russell - The Returner (2023)

nog geen comments hier?
Wauw zeg, wat een diversiteit aan stijlen weer. Wat gedacht van dat retro disconummer 'Stay Right Here'.
Een unieke stem & stijl binnen het rootsgenre.
Veel touren in US & wat UK. Onze contreien zitten er helaas niet bij, jammer. Dat zou voor TakeRoot eens een trekpleister van jewelste kunnen zijn!

In het verleden heeft ze hier al opgetreden als onderdeel van het duo Birds of Chicago.

Lekker afwisselend album met fijne opener Springtime en prachtige afsluiter Requiem, die samen voor een halve * extra zorgen.

Echt veel roots is hier niet meer aan, het is veel meer een popplaat geworden, maar wel een hele fijne.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Allison Russell - The Returner - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Allison Russell - The Returner
Allison Russell heeft de afgelopen twee decennia een prachtig cv opgebouwd en bewijst ook met haar tweede soloalbum The Returner weer dat ze bulkt van het talent, al kwam ik daar persoonlijk pas achter na een paar keer horen

Na het prachtige Outside Child uit 2021 verwachte ik wonderen van Allison Russell, maar die hoorde ik in eerste instantie niet op het rijkelijk met strijkers versierde en vaak wat funky klinkende The Returner. Het is een album dat bij mij wat meer tijd nodig had dan de muziek die Allison Russell hiervoor maakte, maar wanneer alles op zijn plek is gevallen blijkt dat ook het tweede soloalbum van de Canadese muzikante weer van een bijzonder hoog niveau is. Allison Russell verwerkt nog wat meer invloeden, heeft een stel uitstekende muzikanten om zich heen verzameld en zingt met nog wat meer soul dan we van haar gewend zijn. Het komt allemaal samen in een stel prachtige songs.

De Canadese muzikante Allison Russell bracht tweeënhalf jaar geleden haar eerste soloalbum uit. Met het fascinerende Outside Child maakte ze wat mij betreft behoorlijk wat indruk in het voorjaar van 2021. Dat deed de oorspronkelijk uit Montreal afkomstige muzikante met een bijzondere mix van met name folk, soul, jazz en country, met prachtige klanken en een al even mooie productie en zeker ook met de aansprekende en zeer persoonlijk songs op het album.

Het meest onder de indruk was ik echter van de geweldige zang van Allison Russell, die op Outside Child imponeerde met een soulvolle stem, maar ook met de wijze waarop ze haar stem doseerde en met de hoeveelheid gevoel die ze in haar zang stopte. Dat laatste was niet zo gek, want op het album stond haar zware jeugd vol misbruik centraal.

Allison Russell kwam in 2021 natuurlijk niet uit de lucht vallen. Ze had jaren eerder al indruk gemaakt als lid van de Canadese band Po’ Girl, vormde samen met JT Nero het duo Birds Of Chicago en maakte samen met Rhiannon Giddens, Leyla McCalla en Amythyst Kiah de gelegenheidsband Our Native Daughters. Het was voor mij reden genoeg om twee maanden geleden met torenhoge verwachtingen uit te kijken naar het tweede soloalbum van Allison Russell.

The Returner verscheen begin september, maar in eerste instantie stelde het album me flink teleur. Natuurlijk was er nog steeds die fantastische stem en ook in muzikaal opzicht bevatte The Returner genoeg ingrediënten om indruk te maken, maar de songs op het album pakten me op een of andere manier niet. Het is achteraf bezien lastig om uit te leggen wat ik niet goed vond aan het album, want nu ik het wat vaker heb gehoord vind ik The Returner een fantastisch album.

Ik denk dat ik het in eerste instantie wat teveel van alles vond. Zowel de zang als de muziek op het album zijn wat zwaarder aangezet dan op Outside Child, met hier en daar flink wat strijkers en in het oor springende achtergrondvocalen. Allison Russell heeft haar muzikale palet verder nog wat verbreed met een flinke dosis funk en zeker ook pop, waardoor de songs op The Returner wat minder subtiel klinken dan die op haar vorige album.

De Canadese muzikante die haar thuisbasis Nashville tijdelijk verruilde voor Los Angeles, werkt op haar tweede album vooral samen met vrouwelijke muzikanten, onder wie Brandi Carlile, Brandy Clark en voormalig Prince protegees Wendy & Lisa. In muzikaal opzicht ligt The Returner deels in het verlengde van de muziek die Allison Russell in het verleden maakte, maar het klinkt allemaal net wat uitbundiger met hier en daar een vleugje Prince.

Ik moest er best even aan wennen, maar inmiddels hoor ik vooral de pure klasse van The Returner, dat steeds weer de aandacht trekt met muzikale wendingen, imponeert met soulvolle zang en dat uiteindelijk toch weer overtuigt met de eigenzinnige songs van Allison Russell, die bij mij steeds makkelijker indruk maken.

The Returner is een album dat hier en daar is ontvangen met jubelrecensies, maar ik ben zeker niet de enige die in eerste instantie teleurgesteld was door het tweede album van de Canadese muzikante. Inmiddels weet ik dat de schrijvers van jubelrecensies gelijk hadden en moedig ik iedereen die het album bij eerste beluistering wat vond tegenvallen aan om het toch nog eens te proberen met dit bijzondere album. Erwin Zijleman

Hier symptomen van een beginnende verslaving. Een dame die haar grabbelton om kiept. Met diverse verrassingen. Als rode draad haar stem. Niet te vergeten: haar inventiviteit en durf. Bovendien voorbeeldig geproduceerd. Roots? Onzin. Genre overstijgend? Ja. Juist daarom zo uitnodigend en inspirerend.

Ben ik nu de enige die de gelijkenis met Blondie haar stem in het openingsnummer hoort?

Vind je echt? Die mist toch de swing en dat gospelrandje. Ze heeft gewaagd gekozen voor variatie in stijl en sound. Teksten zelfbewust en weer veerkrachtig. Chin up. Ik word daar erg vrolijk van. Een groeier!

Ik heb het alleen over dat openingsnummer. Dat zou Debbie bij the Jazz Passengers kunnen zijn

Sorry, reactie vergeten. De jaren. Ha. Ik heb ze net beluisterd. Zelfde vaarwater? De soulstem van Russell stuwt ritmisch en wendbaar de song vooruit. Ook met lome swagger in de aanvankelijk ingetogen opening.. Harrie vólgt meer de Jazz Passengers. Althans zo ervaar ik het onderscheid tussen beiden. Dit album pop? Whatever...

Fijne plaat, hoewel wat minder indrukwekkend dan haar debuut dat begin 2022 (ik was wat aan de late kant) op mijn pad kwam. Ook hier een scala aan genres dat wordt aangeboord, al klinkt het allemaal wel net wat gladder en zoeter (de afsluiter heeft daar wat mij betreft bijvoorbeeld wel wat last van). Maar Allison Russell is begiftigd met een klok van een stem, waarmee ze bovendien makkelijk weet te beklijven. Ik blijf dus zeker genieten van deze muziek.

3,5 sterren

Dit album en deze artiest was bijna langs me heen gegaan. Blijkbaar te druk met andere releases. Eerste luisterbeurt is zeker positief. Puppy met een vleugje soul en roots en een dijk van een stem. Hiet maak ik met terugwerkende kracht werk van.