Robert Jon & The Wreck - Ride Into the Light (2023)

Ondanks dat ik het een goede band vind, vooral live, valt dit album tegen. Kabbelt beetje voort en haalt het niet bij de voorgaande albums. Ik blijf steken op een 2,5 score. Misschien dat na meerdere luisterbeurten de score nog stijgt. Al met al dus tikje teleurstellend ook over de speelduur overigens.

De albums worden in hoog tempo uitgebracht en het lijkt wel erop alsof Robert Jon aan de lopende band componeert. Risico is dat de eenvormigheid op een bepaald moment gaat toeslaan en de nummers op elkaar beginnen te lijken en daardoor ook de albums. Met een wat minder kritische blik komen opnieuw een aantal radiovriendelijke tracks voorbij, die goed gedijen onder een lekker najaarszonnetje. Het is natuurlijk allemaal erg conservatief Amerikaans en woekert de 70's southern rock-sound als een invasieve exoot door de groeven, maar waarom vernieuwing als het zo ook kan? Niet geschikt voor Veloretti-berijders, yogameisjes en andere hippe koffietentjeslui. Pretentieloze, lekker in het gehoorliggende niks-aan-de-hand highway-pickuprock.

De muziek van deze band wordt steeds minder southern rock en steeds meer MOR country rock. Enigszins vergelijkbaar met Blackberry Smoke, maar die vind ik toch wel wat beter. Het is echt allemaal nogal saai en braaf inmiddels.