Jonathan Wilson - Eat the Worm (2023)

Charlie Parker is een geweldig nummer zeg.

Op dit album staat dus ook een nummer genaamd Wim Hof, die is dus kennelijk ook doorgedrongen in die Californische hipsterkringen van Jonathan.

Mooi lelijke hoes ook weer!

Maar dat Charlie Parker vind ik maar een rommelig, bijeengeraapt nummer met een wel erg geforceerde saxpartij die je wist dat zou komen met zo'n titel. Marzipan wel weer OK.

Jonathan Wilson gaat een beetje de kant op die Father John Misty opging met Chloë & the Next 20th Century. Een soort Beatles-doing-vaudeville-vibe. Ik vind die stijl helemaal passen bij Father John Misty, maar nog niet helemaal bij Jonathan Wilson. Met ieder album zijn we een stap verder van Frankie Ray en Gentle Spirit, in mijn ogen zijn twee beste albums.

FJM kwam ook bij mij naar boven bij het horen van de eerste nrs van Eat the Worm. Begrijp je reserve bij het horen van dit nieuwe geluid van Wilson; zolang het niet nog meer jaren 30 ballroom achtig wordt kan ik er wel mee uit de voeten. Ook nieuwe single het meer up tempo The Village Is Dead kan me goed bekoren: https://youtu.be/Nsld8ikPlVE

er is evenwel weinig meer over van de uitgesponnen floydiaanse retro psychedelica van de eerste albums.

Zo jammer!

Ik kan er mee leven, de reeds bekende nrs doen me reikhalzend uitkijken naar het nieuwe album

De muzikale kameleon Jonathan Wilson was ik na zijn uitstekende albums Gentle Spirit en Fanfare volledig uit het oog verloren. Na beluistering van zijn nieuwe album Eat the Worm blijkt duidelijk dat zijn muziek nog steeds niet in een hokje te plaatsen is. Het zweeft tussen popmuziek, rock, folk, country, psychedelica, jazz (Charlie Parker) tot aan wat Latijnse invloeden (Wim Hof). Bij Wilson is nooit “less is more”. Vaak rijkelijk georkestreerd en gelaagd. Ook van bombast is Wilson niet vies, zoals blijkt uit de reeds vrijgegeven single The Village Is Dead. Ook klinken nog steeds af en toe oude invloeden door zoals van Pink Floyd (bijvoorbeeld in Bonamossa).

Het album opent nog redelijk conventioneel, met het fraai opgebouwde, voortmeanderende Marzipan. Voor de meeste overige songs moest ik meer moeite doen om ze te doorgronden. Wim Hof is trouwens een verwijzing naar “The Iceman”. Hof ontwikkelde een methode waardoor je je eigen zenuwstelsel en immuun stelsel kunt beïnvloeden, en waardoor mensen beter bestand tegen koude zouden kunnen zijn, de Wim Hof Methode.

De plaat heeft Wilson zelf geproduceerd in z'n eigen Fivestar Studios en heeft ook de meeste instrumenten voor z'n rekening genomen. Daarnaast is een belangrijke rol weggelegd voor Drew Ericksson die ook een tiental instrumenten ingespeeld heeft en bovendien samen met Wilson verantwoordelijk was voor de blazers- en strijkersarrangementen. Jake Blanton (The Killers) verzorgde de bas en de blazerssectie bestaat uit gerenommeerde muzikanten zoals C.J. Camerieri (Bon Iver, CARM), Rita Andrade (Kanye West), Wynton Grant (Miley Cyrus, Hans Zimmer) en Paul Cartwright (Lana Del Rey, Mary J. Blige).

Zoals altijd vraagt de muziek van Wilson door zijn gevarieerdheid en gelaagdheid de geconcentreerde aandacht van de luisteraar. Wie dat over heeft voor Eat the Worm, is een fraai album rijker.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Boeiend album van Jonathan Wilson (is hij stiekem de broer van die andere -Engelse- Wilson? Ook zo’n alleskunner). Volgens Allmusic ademt het album een sfeer van Harry Nilsson en Randy Newman die gedurende een avond met veel drank een album componeren en opnemen. Daar zit wel wat in, de stem van Wilson doet regelmatig aan Nilsson denken en de tekstuele observaties hebben wel wat van Newman. Voeg daar een vleugje Waters aan toe en een toefje Father J Misty. Alleen het einde van Hollywood Vape is over de top. Verder is het uitermate intrigerend en wil ik het album na beluisteren meteen weer afspelen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Jonathan Wilson - Eat The Worm - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Jonathan Wilson - Eat The Worm
Zoals we van Jonathan Wilson inmiddels gewend zijn klinkt hij op zijn nieuwe album weer flink anders, met dit keer een geluid dat opschuift richting de grote singer-songwriters uit de jaren 70

Jonathan Wilson heeft in net iets meer dan tien jaar tijd een fraai oeuvre opgebouwd. Het is een oeuvre dat is te omschrijven als een omgevallen platenkast en het is een bijzonder goed gevulde platenkast. De Amerikaanse muzikant legt op al zijn albums net wat andere accenten en ook op zijn nieuwe album Eat The Worm klinkt de Amerikaanse muzikant weer anders dan op zijn vorige albums. Harry Nilsson is een naam die op komt bij beluistering van Eat The Worm, maar Jonathan Wilson laat zich niet zo makkelijk in een hokje duwen en levert een album af dat meerdere keren van kleur verschiet. Wat niet veranderd is, is de kwaliteit van de muziek van de Amerikaanse muzikant, want die is ook dit keer hoog.

Het is een prachtig stapeltje albums dat de Amerikaanse muzikant Jonathan Wilson inmiddels op zijn naam heeft staan en het is bovendien een verrassend veelzijdig stapeltje albums. Op Gentle Spirit uit 2011 en Fanfare uit 2013 putte Jonathan Wilson vooral uit de archieven van de muziek die in de late jaren 60 en 70 in de Laurel Canyon bij Los Angeles werd gemaakt, waarna hij in 2018 op Rare Birds opschoof richting 70s en 80s pop, rock en psychedelica met een voorliefde voor het werk van Pink Floyd en in 2020 op Dixie Blur juist zijn liefde voor Amerikaanse rootsmuziek etaleerde.

Echt in een hokje te duwen waren de albums van de Amerikaanse muzikant overigens nooit, want alle albums van Jonathan Wilson staan bol van de invloeden en klinken stuk voor stuk als een omgevallen platenkast. Naast zijn werkzaamheden als producer (bijvoorbeeld voor Father John Misty en Margo Price) en sessiemuzikant (onder andere in de band van Roger Waters) heeft Jonathan Wilson na ruim drie jaar de tijd gevonden voor een nieuw album, dat deze week is verschenen.

Het zal waarschijnlijk niemand verbazen dat Eat The Worm weer totaal anders klinkt dan zijn vorige albums. De openingstrack Marzipan is rijk georkestreerd met strijkers, maar heeft ook Beatlesque ingrediënten en doet misschien nog wel het meest denken aan het werk van Harry Nilsson, al zijn ook de laatste albums van de eerder genoemde Father John Misty ook niet heel ver weg. Met Eat The Worm heeft Jonathan Wilson zijn 70s singer-songwriter album gemaakt en ook dat is een genre dat de Amerikaanse muzikant uitstekend beheerst.

Ook dit keer moet de muziek van Jonathan Wilson echter niet te snel in een hokje worden geduwd. Eat The Worm is een bont ingekleurd album, dat keer op keer een andere afslag neemt dan je had verwacht en is volgestopt met bijzondere accenten. Net zoals op alle vorige albums van Jonathan Wilson komt af en toe flink wat psychedelica voorbij, maar Eat The Worm klinkt desondanks maar zelden als zijn voorgangers.

Voor de 50 minuten muziek op het album wordt een heel arsenaal aan instrumenten uit de kast getrokken, waardoor iedere song weer anders klinkt. Jonathan Wilson heeft speciale aandacht besteed aan de ritmes, maar is uiteraard goed voor prachtig gitaarwerk (met een enkele keer een vleugje David Gilmour), terwijl ook strijkers en blazers een prominente rol spelen op het album. De instrumentatie is over het algemeen mooi en verzorgd, maar Eat The Worm mag ook met enige regelmaat ontsporen, wat het album voorziet van veel dynamiek.

Die dynamiek hoor je niet direct in de zang van de Amerikaanse muzikant, want deze is het hele album aangenaam dromerig. Ook op zijn nieuwe album springt Jonathan Wilson qua invloeden weer van de hak op de tak, maar uiteindelijk valt alles op zijn plek, al duurt het even voor je alle geheimen van dit bijzondere album hebt ontrafeld.

Ik luister de laatste weken vaak naar het werk van Harry Nilsson en hoor veel raakvlakken met Eat The Worm. Aan de andere kant is het ook een typisch Jonathan Wilson album, want ondanks het feit dat al zijn albums anders klinken haal je de hand van de Amerikaanse muzikant er onmiddellijk uit. Het volgende album gaat vast weer totaal anders klinken, maar van mij mag Jonathan Wilson nog best een album blijven hangen in het geluid van het zeer fraaie Eat The Worm. Erwin Zijleman

Jonathan Wilson is een muzikale tijdreiziger. Overal haalt 'ie wat zaadjes op en die plant hij dan in de 21e eeuw. Leidt tot een fraai ecclectisch geheel, met een keur aan referenties en invalshoeken, maar ook innovaties met een nostalgisch randje. Verkenning van het oude, vertalen in het nieuwe. Doet 'ie goed.