Julie Driscoll - 1969 (1971)

Prachtige plaat, die wat obscuur is, maar niet zou moeten zijn. Julie is een waanzinnig goede zangeres met werkelijk een prachtige stem. Zij is de partner van de legendarische avantjazz-pianist Keith Tippett, die de meesten zullen kennen van zijn werk bij King Crimson. Keith Tippett speelt dan ook mee op alle songs. Keith en Julie hebben ook de creme de la creme van de britse jazz-scene om zich heen verzamelt op deze plaat, de meesten afkomstig van de band Nucleus; zoals bassist Jeff Clyne, saxofonist Elton Dean (Soft Machine), Stan Sulzman, Chris Spedding, Trevor Tomkins en Karl Jenkins.

De van oorsprong folkgerichte songs van Julie, krijgen door de band een mooie jazz-sfeer mee, hier en daar met bigband-gevoel. Op 'Break-Out' exploreren Julie en de band de blues en gospel, met een stevige gitaarsolo van Jim Cregan (Family, Cockney Rebel).

Op het album staan de meest prachtige solo's op van de betrokken muzikanten, zoals de hobo van Jenkins op het heerlijke 'Leaving It All Behind', maar het is ook vooral de stem van Julie en de kracht van de composities die deze plaat zo machtig mooi maakt. Ik vind het eerlijk gezegd opmerkelijk dat deze plaat zo onbekend is.

Ik ken Julie Driscoll alleen van de hit This Wheel's On Fire (geschreven door Bob Dylan).

Die ken ik dan weer niet. Het origineel ook niet, want ik ben geen Dylan-kenner.

Die ik dan dan weer ken door de Ab Fab comedy serie.

Maar goed dit album dus:
Een zeer aardige album waarbij de vocalen me ook wel eens aan Heart doen denken. Muzikaal is het veelal (stevige) folk met een rockvibe. Soms echt bluesrock gericht en soms heel down to earth met fraai fluitwerk zoals in The Choice.

En idd zoals Michiel al aangeeft een plaat die wel wat meer aandacht zou verdienen. Voor de liefhebbers van folk en canterbury die niet bang zijn voor de elektrische gitaar.

Ik kon mijn vinger er maar niet op leggen waar de zang van Julie mij aan deed denken. Niet Annie Haslam of Anette Peacock of Sally Oldfield of Janis Ian of, of ,of. Nu zou ik het weer moeten draaien om de link met Ann Wilson te leggen.

Ik vind overigens de hoes ook echt ouderwets mooi vormgegeven. Die speelblokletters in de hoek van de hoes. En dan die wolk/struiken in de achtergrond. Dromerig mooi.

De hoes vind ik ook best mooi! Daar kunnen ze bij Inside Out (om maar eens wat te noemen) nog wat leren. Less = More.

Het verhalende Walk Down is overigens op dit moment mijn favoriet