Sopor Aeternus & The Ensemble of Shadows - ...Ich Töte Mich Jedesmal Aufs Neue, Doch Ich Bin Unsterblich, und Ich Erstehe Wieder Auf; in einer Vision des Untergangs... (1994)

goed sopor-album, maar zeker niet het beste. voor de fans.

mooie titel toch wel...

Intrigerend werkje, dit debuut van Sopor Aeternus. Obscuur en donker, met een hoes die niet mis zou staan bij een Black Metal-album. Alles straalt uit dat deze muziek in een donkere crypte is opgenomen in een staat van eenzaamheid en depressie.

Ik las ooit dat de nummers op dit album eigenlijk van eerdere demo's afkomstig zijn, maar of die voor de gelegenheid opnieuw zijn opgenomen is me niet helemaal duidelijk. De meeste Sopor-demo's zijn ook nooit officieel uitgegeven, dus dat zullen we ook wel nooit zeker weten. Qua productie klinkt dit album in ieder geval wel prima. Niet ontzettend gepolijst, maar dat hoeft ook helemaal niet bij dit type muziek.

De neoklassieke stijl van de latere albums is hier nog ver weg. Dit ligt dichter bij Darkwave, hoewel de elementen van het latere Soporgeluid hier en daar al wel een beetje aanwezig zijn (blazers, kerkbellen, Middeleeuwse invloeden, etc.) En natuurlijk zijn er de schrille vocalen van Sopor-brein Anna-Varney. Je haat ze of je houdt ervan, maar ik kan me Sopor niet voorstellen zónder.

Soms denk ik dat het morbide imago mensen weghoudt die eigenlijk prima van deze muziek zouden kunnen genieten. Want hoewel de thematiek en de visuals erg donker zijn, is de muziek zelf vaak opvallend sereen - de meeste nummers hebben een melancholieke maar rustgevende sfeer. Al met al een sterk debuut van deze bijzondere en unieke act!