Matthew Halsall - An Ever Changing View (2023)
mijn stem
20 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Jazz
Label: Gondwana
-
Tracing Nature (1:11)
-
Water Street (8:18)
-
An Ever Changing View (6:32)
-
Calder Shapes (7:08)
-
Mountains, Trees and Seas (5:06)
-
Field of Vision (1:16)
-
Jewels (6:37)
-
Sunlight Reflection (1:23)
-
Natural Movement (5:09)
-
Triangles in the Sky (6:47)
0
geplaatst: 10 augustus 2023, 12:20 uur
Vooruitgesnelde singles klinken vertrouwd maar goed. Voor mij een album om naar uit te kijken.
0
Mssr Renard
geplaatst: 15 september 2023, 10:19 uur
Na de vorige plaat en een best wel tegenvallende live-show in de Paradiso, heb ik deze man (en band) een beetje gelaten voor wat het is. Vroeger kocht ik braaf elke Gondwana-release, maar mijn interesse is afgenomen. Ik vind het namelijk steeds meer allemaal teveel van hetzelfde.
Mammal Hands blijf ik nog wel okay vinden, en de laatste plaat van Chip Wickham gaat ook nog wel. Ik ga deze Halsall wel een kans geven, en ik hoop dat ik het nog net zo gaaf vind als die platen met Wickham of Birchall op saxofoon en fluit. We merken het wel.
Mammal Hands blijf ik nog wel okay vinden, en de laatste plaat van Chip Wickham gaat ook nog wel. Ik ga deze Halsall wel een kans geven, en ik hoop dat ik het nog net zo gaaf vind als die platen met Wickham of Birchall op saxofoon en fluit. We merken het wel.
1
geplaatst: 16 september 2023, 19:43 uur
Jaahaa, dit klinkt weer heerlijk. Heerlijk uitgebalanceerd, perfect bij elkaar passende muziek. De band in bloedvorm, beste werk so far.
0
Mssr Renard
geplaatst: 16 september 2023, 21:44 uur
ricoreyes schreef:
Jaahaa, dit klinkt weer heerlijk. Heerlijk uitgebalanceerd, perfect bij elkaar passende muziek. De band in bloedvorm, beste werk so far.
Jaahaa, dit klinkt weer heerlijk. Heerlijk uitgebalanceerd, perfect bij elkaar passende muziek. De band in bloedvorm, beste werk so far.
Als iemand met zo'n album top10 dat vindt, dan moet ik het zeker eens gaan opzetten. Mijn favoriet is Fletcher Moss Park.
1
geplaatst: 17 september 2023, 11:17 uur
Nu al een paar keer beluistert over een aantal weken. Het is zeker mooi, bekoorlijk en goed samenspel. De spirituele connectie en inspiratie, het pastorale, bekoorlijke is aangenaam. Hier en daar kan een ik wel enig gevoel van gezapigheid niet onderdrukken, er had wat meer spanning, opwinding, in gemogen, wat meer contrast, het is best wel aan de keurige kant, maar dit doet niets af aan de muzikaliteit van het geheel.
0
geplaatst: 17 september 2023, 17:17 uur
Mssr Renard schreef:
Als iemand met zo'n album top10 dat vindt, dan moet ik het zeker eens gaan opzetten. Mijn favoriet is Fletcher Moss Park.
(quote)
Als iemand met zo'n album top10 dat vindt, dan moet ik het zeker eens gaan opzetten. Mijn favoriet is Fletcher Moss Park.
opgegroeid met rock muziek. Nu luister ik veel jazz uit de sixties en lijstje al een tijdje niet meer bijgewerkt. Er is zoveel goede muziek, het is bijna ondoenlijk om dat allemaal te wegen en terug te brengen tot “de beste 10”.
0
Mssr Renard
geplaatst: 18 september 2023, 09:09 uur
Ik vind hier eerlijk gezegd niet veel aan. Wat mij betreft is dit wel zijn meest saaie plaat. Zo nu en dan wordt er een leuke melodie gespeeld, maar een thema dat ik een paar keer hoor terugkomen, lijkt sprekend op een thema van saxofonist Camilla George (https://www.musicmeter.nl/album/754474).
Verder vind ik de electrische piano wel erg cheesy klinken. Ik vind Halsall meer lounge-jazz dan spiritual jazz geworden. Nu was zijn muziek altijd al erg laidback, maar om maar een voorbeeld te geven: ik vind de laatste EP van Chip Wickham (ooit ook in de band van Halsall) een stuk beter klinken en heeft wat meer spanning.
De spanning ontbreekt totaal op deze plaat en er is geen enkele solo of improvisatie die er uit springt. Verder is het heel veel geluidjes (harp, singing bowl, kalimba) om het wat spiritueel te laten klinken. Maar ik heb nu genoeg spiritual jazz gehoord in mijn leven, om te kunenn stellen dat ik deze plaat er mijlen ver van vind liggen.
Halsall had in het verleden enkele platen gemaakt die ik graag luister (World is One en Fletcher Moss Park), maar hier hoef ik niet graag meer naar te luisteren. Ook niet om te relaxen.
Verder vind ik de electrische piano wel erg cheesy klinken. Ik vind Halsall meer lounge-jazz dan spiritual jazz geworden. Nu was zijn muziek altijd al erg laidback, maar om maar een voorbeeld te geven: ik vind de laatste EP van Chip Wickham (ooit ook in de band van Halsall) een stuk beter klinken en heeft wat meer spanning.
De spanning ontbreekt totaal op deze plaat en er is geen enkele solo of improvisatie die er uit springt. Verder is het heel veel geluidjes (harp, singing bowl, kalimba) om het wat spiritueel te laten klinken. Maar ik heb nu genoeg spiritual jazz gehoord in mijn leven, om te kunenn stellen dat ik deze plaat er mijlen ver van vind liggen.
Halsall had in het verleden enkele platen gemaakt die ik graag luister (World is One en Fletcher Moss Park), maar hier hoef ik niet graag meer naar te luisteren. Ook niet om te relaxen.
1
geplaatst: 18 september 2023, 18:54 uur
Mssr Renard schreef:
Ik vind hier eerlijk gezegd niet veel aan. Wat mij betreft is dit wel zijn meest saaie plaat. Zo nu en dan wordt er een leuke melodie gespeeld, maar een thema dat ik een paar keer hoor terugkomen, lijkt sprekend op een thema van saxofonist Camilla George (https://www.musicmeter.nl/album/754474).
Verder vind ik de electrische piano wel erg cheesy klinken. Ik vind Halsall meer lounge-jazz dan spiritual jazz geworden. Nu was zijn muziek altijd al erg laidback, maar om maar een voorbeeld te geven: ik vind de laatste EP van Chip Wickham (ooit ook in de band van Halsall) een stuk beter klinken en heeft wat meer spanning.
De spanning ontbreekt totaal op deze plaat en er is geen enkele solo of improvisatie die er uit springt. Verder is het heel veel geluidjes (harp, singing bowl, kalimba) om het wat spiritueel te laten klinken. Maar ik heb nu genoeg spiritual jazz gehoord in mijn leven, om te kunenn stellen dat ik deze plaat er mijlen ver van vind liggen.
Halsall had in het verleden enkele platen gemaakt die ik graag luister (World is One en Fletcher Moss Park), maar hier hoef ik niet graag meer naar te luisteren. Ook niet om te relaxen.
Ik vind hier eerlijk gezegd niet veel aan. Wat mij betreft is dit wel zijn meest saaie plaat. Zo nu en dan wordt er een leuke melodie gespeeld, maar een thema dat ik een paar keer hoor terugkomen, lijkt sprekend op een thema van saxofonist Camilla George (https://www.musicmeter.nl/album/754474).
Verder vind ik de electrische piano wel erg cheesy klinken. Ik vind Halsall meer lounge-jazz dan spiritual jazz geworden. Nu was zijn muziek altijd al erg laidback, maar om maar een voorbeeld te geven: ik vind de laatste EP van Chip Wickham (ooit ook in de band van Halsall) een stuk beter klinken en heeft wat meer spanning.
De spanning ontbreekt totaal op deze plaat en er is geen enkele solo of improvisatie die er uit springt. Verder is het heel veel geluidjes (harp, singing bowl, kalimba) om het wat spiritueel te laten klinken. Maar ik heb nu genoeg spiritual jazz gehoord in mijn leven, om te kunenn stellen dat ik deze plaat er mijlen ver van vind liggen.
Halsall had in het verleden enkele platen gemaakt die ik graag luister (World is One en Fletcher Moss Park), maar hier hoef ik niet graag meer naar te luisteren. Ook niet om te relaxen.
Mooi is dat van muziek hè, die verschillende belevingen
zelfs als je top 10-lijstjes stevige smaakovereenkomsten suggereren. Gadsamme, nee toch, dit vind ik zeker geen lounge-jazz. De opbouw van de muziekstukken - hypnotiserende herhalende basis - doet mij wel denken aan sommige stukken van Antonio Carlos Jobin in Latin music, geadopteerd door Santana als rock muziek, maar ook de grote jazz man Pharaoh Sanders, bijvoorbeeld het nummer Harvest Time van de plaat Pharaoh uit 1977.
De namen Camilla George en Chip Wickham kende ik nog niet. Bedankt, ga ik zeker beluisteren
0
Mssr Renard
geplaatst: 18 september 2023, 18:57 uur
Misschien was ik wat streng, maar ik vond het toch erg onderhoudend. Ik heb de plaat in mijn bandcamp-wishlist, dus kan het zo weer luisteren, mocht ik er zin in hebben.
1
geplaatst: 26 september 2023, 14:08 uur
Ik kan me wel vinden in opmerkingen van Mssr Renard. Het is een prima onderhoudende plaat, maar weet nergens echt te verrassen. Ik was ook bij het concert in Paradiso aanwezig en deze nummers hadden daarin niet misstaan, maar zeker ook niet opgevallen. Beetje in lijn van never change a winning formula, ongetwijfeld heeft de vaste Gondwana luisteraar hier veel plezier van, maar ik geef volgende keer de voorkeur aan eerder werk, zoals Fletcher Moss Park. 3,5*
0
geplaatst: 31 oktober 2023, 15:53 uur
When the World was One vond ik destijds (en nog steeds) geweldig. Sindsdien heb ik hem eigenlijk uit het oog verloren, maar deze plaat heb ik de afgelopen tijd een handvol keren gehoord. Wederom een prima plaat. Allicht weinig spannend, maar van mij hoeft dat ook niet. Sowieso ben ik niet heel erg van de druk tetterende jazz. Hopelijk kan ik nog kaarten scoren voor De Duif morgenavond! 
* denotes required fields.
* denotes required fields.