Bako Dagnon - Sidiba (2009)

Na Titati, het eerste wat meer westerse album van Bako Dagnon duurde het iets meer dan 2 jaar dat de opvolger Sibida werd gemaakt. Jean Louis Solans is opnieuw de producer en hij probeert het ruwe Malinese griot materiaal te verfijnen. En dat valt niet mee, want de zang van Bako is gruizig, haar stem is verweerd, de teksten worden staccato geeclameerd/gezongen. Geen mooie lange tonen, maar de woorden lijken uitgespuwd te worden, zoals de traditie waarschijnlijk voorschrijft. Salif Keita paste zich wat meer aan in zijn meer westerse platen, maar voor Bako Dagnon is dat niet mogelijk. Vandaar dat de producer gekozen heeft de muzikale omlijsting wat aan te passen. Er zijn koortjes van zangeressen die veel mooier zingen dan Bako, wat westerse instrumenten, alles mooi afgewogen, zodat het bijzonder wereldlijk klinkt, maar qua authenticiteit wat heeft ingeleverd. En dat is herkenbaar bij Salif Keita, Yousouf N'Dour en Mory Kante, die soms wel veel opschoven.
Maar door de zang van Bako die soms door merg en been gaat blijft de Malinese griot muziek wel overeind.
Ik heb zelf de 2 vinyl versie en dat klinkt bijzonder open en warm. Er wordt goed gemusiceerd, Teksten zijn vooral in de plaatselijke taal Bambala en niet vertaald.
Maar op zich is het niet erg, luisterend naar de gruizige, doorleefde stem van Bako besef je dat het niet zal gaan over koetjes en kalfjes, maar belangrijke onderwerpen aan bod komen.
Opnieuw een prachtig album en naar mijn weten het laatste album van deze belangrijke griot, die de traditie behouden wilt. Ongeveer 5 jaar na dit album overlijdt ze.