Metalite - Expedition One (2024)

De heren en dames van de powerpopmetal-formatie Metalite laten er betreffende album nummer 4 Expedition One, geen gras over groeien en komen dit keer op de proppen met een heus concept-album, bestaande uit maar liefst 16 nummers. Geheel in de traditie van voorgaande albums, gaat de band vrolijk door met het produceren van zeer pakkende powermetal, vol met die typische pop-invloeden waar de band bekend om staat. Dat is nu eenmaal wat ze doen, en ook op Expedition One, doen ze dit met verve.

Maar...dit keer moet ik bekennen, dat de muziek aan wat slijtage onderhevig is geraakt, ondanks dat de band nog steeds op een dynamische manier hun muziek presenteert. Veel van de nummers zijn weliswaar nog steeds goed, maar willen dit keer niet helemaal beklijven. Dat komt ook vanwege het feit dat 67 minuten toch wel erg aan de lange kant is voor een album geheel in de stijl zoals Metalite speelt en niet ieder nummer even sterk is. Ik durf zelfs te bekennen, dat na de mooie ballad "In My Dreams", de plaat pas echt gaat leven. Echter zijn we dan al wel aanbeland bij nummer negen en dan zitten we pas op de tweede helft van de plaat! Tegelijkertijd kent de plaat ook niet echte uitschieters, dus Expedition One verdrinkt een beetje in goede bedoelingen.

En de bedoelingen zijn ook best goed, want slechte muziek is geenszins te ontdekken op deze vierde langspeler van deze goede band. De vonken spatten ervan af, er wordt goed gemusiceerd en de altijd prima zingende Erica Ohlsson klinkt enthousiaster dan ooit. Het lijkt én klinkt echter alsof de band net even teveel wil. De uitdrukking 'less is more' was absoluut van toepassing geweest op dit album. Had een aantal nummers geschrapt en desnoods bewaart voor een volgend project en het album had beter en effectiever geweest. Een conceptverhaal heeft een band als Metalite ook niet echt nodig vind ik, maar dat terzijde.

Blijft nog altijd over een prima genietbaar album waar in wezen weinig mis mee is en liefhebbers van deze stijl zullen zich ook niet bedrogen voelen, echter vanwege mijn kanttekeningen beschouw ik dit album wel als de 'minste' die ik tot nu toe heb gehoord van Metalite.

Expedition One mag dan ook gezien worden als een degelijke middenmoter.

Ook ik, liefhebber van de vorige twee albums van de band, haak hier een beetje af. Een album van maar liefst 67 minuten... en dat alles in dezelfde stijl. Ook durf ik te zeggen dat de songs gewoon niet zo catchy zijn als op de vorige twee, en dat er dan een conceptalbum wordt gemaakt is gedurfd, maar de muziek komt zeker niet verhalend over. Een beetje teleurstellend als ik eerlijk ben.