Stephen Fretwell - Man on the Roof (2007)

Heerlijke CD. Vier sterren.

Hele fijne cd, maar ik hou het gevoel dit allemaal al eerder gehoord te hebben.

Ik ben dit album voor de eerste keer aan het beluisteren, kom ik bij het nummer "Sleep" en wat een gelijkenis met Tom Mcrae in dat liedje qua stemgeluid. Ik ga deze cd nog rustig aantal keer beluisteren, samen met Magpie dat ik ook nog maar 1 keer beluisterd heb, maar deze Stephen weet me alleszins te raken. Het is rustige, melancholische, breekbare muziek zonder saai te worden. Bovendien heeft Stephen een lekker stemgeluid met soms dat iets rauwere, schorre. Er zit voldoende variatie in het album zodat ik helemaal niet in de verleiding kom om liedjes te skippen.

En ja Saturday begint hier ineens te spelen en dat lekker rauwe, schorre stemgeluid wordt nog maar eens bevestigd. Hij weet het alleszins op de juiste momenten te gebruiken.

Maar goed, punten volgen zeker!! 't Verbaast me wel dat er nog maar zo weinig stemmen zijn.

Eem kwestie van tijd voordat deze doorbreekt. Talent tot diep in zijn tenen!!! 2 tijdloze platen waar Coldplay bij verbleekt tot kleutervermaak

Het gevoel of je allemaal al eerder hebt gehoord zal volgens mij bij velen opkomen. Toch heeft Fretwell 'iets'. Misschien zit het hem in zijn idd 'lekkere stemgeluid met soms dat iets rauwere, schorre'. Mooi vind ik dat.

Hoogtepunt van het bovengemiddeld leuke Man on the Roof moet wel Ground Beneath Your Feet zijn. Een nummer dat je ongetwijfeld hoort als je alleen aan de bar zit, met een half leeg glas whisky in je rechterhand.

Ik heb ten tijde van Magpie een erg positieve recensie gelezen over die cd. De naam Stephen Fretwell is sindsdien altijd blijven hangen met het idee, die moet ik nog een keer checken.
Nu zag ik Magpie en Man on the Roof voor een koopje op cdwow en ik dacht ik bestel ze gewoon. Het genre singer/songwriter ligt mij toch wel.

Bij het eerste nummer schrok ik wel even. Naar mijn mening de enige echte misser op deze cd. Gelukkig staan er verder alleen maar goede nummers op. Er gebeurt niks spannends of iets wat we nooit eerder hebben gehoord maar het luistert gewoon lekker weg. Het mag van mij wel wat zwaarmoediger. Heerlijk vind ik dat.

Je zou Fretwell bijna een stukgelopen relatie of ander leed toewensen. Dan zou er echt een top cd uitkomen, denk ik.

Na verloop van tijd is deze plaat nog wat gegroeid. De opener skip ik nog altijd maar er staan toch wel veel mooie nummers op. Soms lekker loom, dan weer gewoon met een sterke melodie. Jammer dat Fretwell niet zo bekend is. Hij verdient meer.

grappig ik skip 't eerste nummer ook altijd maar verder inderdaad een groeiplaat. Kan mezelf wel voor me kop slaan dat ik zijn optreden destijds in paradiso gemist heb, was een beetje moe die dag... Zit al jaren op een opvolger te wachten maar die komt maar niet, Deze staat bij mij in mijn top 10 beste die niemand kent waarin ook lars halapi "when your tv makes you cry"

Stephen toert wel, maar een nieuw album zit er blijkbaar (nog) niet in. Jammer. Ik vond deze tweede erg prettig (juist ook het openingsnummer), en ik denk dat Stephen veelbelovend is/was.

Eerlijk gezegd was ik hem alweer wat vergeten. Het is dat ik de Gavin and Stacey dvdset gekocht had en Run als themanummer hoorde.

Stephen hoort wat mij betreft in het rijtje Josh Rouse, Tom Baxter etc. die halverwege de 2000 jaren op kwamen zetten. Nu zijn ze helaas wat in de vergetelheid geraakt. Daarom wel mooi om te zien dat Josh Ritter weer met een nieuw album komt. Nu Stephen nog....

Bijna 10 jaar later is het zover, de opvolger

Stephen Fretwell - Busy Guy (2021)

Deze draait nu en ben echt onder de indruk, prachtplaat.