Pep Llopis - Poiemusia la Nau Dels Argonautes (1987)

Het afgelopen jaar ben ik op een kleine ontdekkingstocht in de Catalaanse muziekscene gegaan, nu ik in Barcelona woon, en voorlopig is deze er vlak achter Jordi Soler - Liebeslied uitgerold. Als chamberfolkalbum heb je natuurlijk snel een streepje voor bij mij, maar de uniekheid van dit album brengt het verdomd dichtbij Solers plaat. Deze plaat is gecomposeerd als muzikale ondersteuning voor een uitvoering van gedichten van de Valenciaanse dichter Salvador Jàfer, maar de muzikale ambitie heeft niet tekort geschoten aan de poëtische ambitie. Llopis spreidt Reich-achtige geluidstapijten over de luisteraar neer, maar met een duidelijk ander klankenpalet: naast de man en vrouw die Jàfers gedichten voordragen spelen synthesizers en fluiten de hoofdrol op deze plaat. Zoals wel meer synthplaten uit de jaren '80 klinkt het resultaat enigszins gedateerd, maar hier werkt dat juist bijzonder goed met het weidse, nostalgische geluid dat Llopis probeert neer te zetten. Stukken zoals Jardins Aquatics, La Nau Dels Argonautes en de tweede helft van Ell Vei Rei De La Serp zijn vervuld met een soort van avontuurlijke sprankeling door de constant herhalende muzikale patronen, terwijl de eerste en laatste minuten van het album juist bijzonder rustgevend zijn zoals 80's ambient dat zo goed kan. "Dit album is ontworpen om van genoten te worden zoals een zeegezicht" zei Llopis zelf, en dat gaat me bijzonder makkelijk af.