Paul Rodgers - Midnight Rose (2023)

Met zo'n stem zou je toch een straf moeten uitdelen als je pas na 24 jaar (!) met een soloplaat aan komt kakken. Paul Rodgers heeft vooraan gestaan bij het uitdelen van vocale capaciteiten en vaardigheden. Als zijn teksten zouden bestaan uit gebruiksaanwijzingen voor een Ikea kast zou ik het ook als zoete koek slikken. En dan te bedenken dat er geen sleet op zijn stem zit. Een truc die hij al decennia lang toepast; niet teveel overschreeuwen, en het rock' n roll leven met mate 'beleven' maakt dat Rodgers nog steeds als een nachtegaal door het leven gaat.

Rodgers die furore maakte met Free, Bad Company en een samenwerking aanging met Brian May en Roger Taylor zocht zijn heil de laatste decennia meer in live optredens. Op sologebied is de man spaarzaam met nieuwe releases. Rodgers resideert al langere tijd in Canada en zoekt de luwte op. Gelukkig kruipt het bloed waar het niet kruipen kan en komt Paul met een nieuwe worp.

Living It Up, de eerste vrij gegeven single is funky en bluesy, een song waar weinig mis mee is. Zeker niet wereldschokkend maar die insteek hoeven wij van Paul ook niet te verwachten. Als het overige songmateriaal van hetzelfde niveau is als Living It Up ben ik tevreden.

Ook aardig te vermelden is het mini album: the Hendriks Set, waar hij nummers van Jimi Hendriks zingt en dan hoor je op solo gitaar: Neil Schön. Echt en meesterwerk

Redelijk matte plaat. Alleen in het laatste nummer raakt Rodgers los.

Living It Up vond ik een aardige single en ik was benieuwd waar Rodgers mee op de proppen zou komen.
Helaas klinkt het songmateriaal nogal doorsnee en is het weinig verheffend waar Paul mee komt. Niet dat de beste man ons zou verassen met enkele inventieve stappen maar Midnight Rose klinkt als een tussendoortje, bevat weinig vuur en trekt geruisloos aan je voorbij.
Met 'de' stem is niks mis, sterker nog, Rodgers blijft next level maar Midnight Rose dwingt zich niet aan je op, en dat is na 24 jaar wachten op een soloplaat te mager.